IV SA/Wa 2151/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", orzeczenie Prezydenta [...] z [...] października 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (dalej jako "decyzja lokalizacyjna") - budowy sieci linii radiowych - wieży telekomunikacyjnej o wysokości 41 m n.p.m. z odgromnikiem, 9 antenami sektorowymi, 4 antenami radioliniowymi oraz szafami outdoor operatorów komórkowych i przyłączem energetycznym, na części działki ew. nr [...] i na działce ew. nr [...] (obr. 6-15-01) w rejonie ul. Księcia B. w W. na rzecz [...] Sp. z o.o. zwaną dalej "Inwestorem". Kwestionowany skargą akt wydano wobec wniesienia odwołania przez [...] nr [...] S.A., zwaną dalej "Spółką". Podnoszono w nim, że planowana wieża telekomunikacyjna nie jest inwestycją celu publicznego. Decyzja narusza zatem art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), art. 10, 79, 107 K.p.a., § 2 ust. 1 i 4 w zw. z § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony (Dz.U. Nr 116, poz. 1090), zwanego dalej "rozporządzeniem o ważnych obiektach". Podniosła też, że organ uwzględnił wniosek Inwestora w sytuacji, gdy objęta nim inwestycja nie posiada cech "celu publicznego", w rozumieniu wskazanych przepisów, ze względu na niewystępowanie przesłanki "działania o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym" oraz ze względu na komercyjny status prawny podmiotu, podejmującego działania i cel przeprowadzanego przedsięwzięcia, nastawionego na osiąganie zysku i zaspakajanie interesu gospodarczego wnioskodawcy. Dodatkowo wytknięto sprzeczność zamierzenia, w postaci wieży telekomunikacyjnej, z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, zwłaszcza w kontekście przeznaczenia terenu oraz zagrożeń, jakie będzie nieść realizacja obiektu o tak dużej równoważnej mocy promieniowania izotopowo (łączna moc 23 532 W). Będzie to w bardzo znacznym stopniu oddziaływać na zdrowie i życie ludzi oraz urządzenia techniczne, zlokalizowane w Spółce, będącej wojskowymi zakładami lotniczymi. Organ odwoławczy, uzasadniając orzeczenie, przywołał m.in. następujące ustalenia faktyczne i uwarunkowania prawne: - planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż jego realizacja stanowi inwestycję służącą łączności publicznej; art. 46 ust 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (aktualnie opubl. w Dz.U. z 2015 r., poz. 880 ze zm.), w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami; zgodnie z art. 4 pkt 18 tej ustawy pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną, służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego; z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników - art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.); stąd w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodne z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych; skoro przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne dotyczy sieci radiowej czy telekomunikacyjnej, wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to ono posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 tej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tak wyroki NSA o sygn. akt II OSK 811/06; 879/08 czy 1829/12, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - zakres postępowania, związanego z wydaniem decyzji lokalizacyjnej, określa art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; zgodnie z tym unormowaniem, właściwy organ dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; analiza ta ma na celu zbadanie stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem, nie zaś obszaru oddziaływania czy sąsiedztwa; obowiązkiem organu, prowadzącego postępowanie, jest zbadanie nie tylko zgodności zamierzenia z prawem w znaczeniu przedmiotowym, ale i prawami podmiotowymi innych osób, - stosownie do treści art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ właściwy do wydania decyzji lokalizacyjnej jest zobowiązany do dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane, charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko; pamiętając o dyspozycji art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), zwanej dalej ustawą "o ocenach", do organu należy więc ocena, czy Inwestor miał, wynikający z przepisów wskazanej ustawy, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją środowiskową"; w przedmiotowej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, organ I. instancji wskazał, że w sytuacji, gdy wyznaczone parametry planowanego przedsięwzięcia nie przekraczają określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), zwanym dalej rozporządzeniem "o klasyfikacji", brak jest obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji środowiskowej, - w sytuacji zatem, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną; w decyzji lokalizacyjnej organ stwierdza jedynie, czy - w świetle powszechnie obowiązującego prawa - jest dopuszczalna realizacja danego przedsięwzięcia we wskazanym przez inwestora terenie; nie ma natomiast uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym; nie zależy bowiem od uznania organu, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja określonej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość - w konkretnym wypadku - przewidują przepisy prawa, - organy, aby odmówić lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, muszą wykazać niezgodność proponowanej lokalizacji z przepisami prawa; przy tym normy te są wtedy sprzeczne, jeżeli nie można pogodzić ze sobą wynikających z nich praw i obowiązków; w tak wyznaczonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym granicach prawnych, organ wydający decyzję lokalizacyjną, jest obowiązany jedynie do oceny, czy wniosek inwestora spełnia wszystkie wymogi prawne w zakresie jego kompletności oraz czy projektowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodności z przepisami prawa, dotyczącymi tego zamierzenia, a także z przepisami prawa właściwymi ze względu na miejsce położenia projektowanej inwestycji, - w przedmiotowej sprawie nie występuje niezgodność z przepisami prawa planowanej inwestycji, na części działki ew. nr [...] i na działce ew. nr [...]. W skardze Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, zarzuciła naruszenie przepisów: - stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności decyzji - art. 15 K.p.a., poprzez: - brak ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy; - ograniczenie postępowania odwoławczego do wybiórczej kontroli wydanej w sprawie decyzji lokalizacyjnej; - brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów strony odwołującej się i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu swej decyzji; skutkuje to tym, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., - postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; uznano - bez dokonywania analizy parametrów planowanej inwestycji i w oparciu jedynie o stanowisko zawarte w treści Kwalifikacji przedsięwzięcia Stacji Linii Radiowych SLR. W/B - że planowana inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji wymienionych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko (§ 2) czy też przedsięwzięcie potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko (§ 3), a w konsekwencji, że nie wymaga ona przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej, - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów, podniesionych w odwołaniu oraz poprzez nienależyte wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ, uznając, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji wymienionych w rozporządzeniu o klasyfikacji. Wniesiono o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie orzeczeń organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko sformułowane w zaskarżonej decyzji. W tracie rozprawy (k. 52) Pełnomocnik spółki podniósł, że nie rozważano, czy w pobliżu miejsca lokalizacji planowanej inwestycji znajdują się obiekty o charakterze podobnym Pełnomocnik inwestora natomiast wnosił o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie na rzecz uczestnika postępowania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Podkreślał, że także Inwestor jest podmiotem o szczególnym znaczeniu dla obronności państwa. Otoczenie wokół obiektu jest idealne dla tego typu inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga – choć niezbyt precyzyjnie sformułowana - jest zasadna, w zakresie, w jakim zarzucono w niej naruszenie przepisów postępowania, co do właściwego wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 §. 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.). Orzekając w sprawie organ odwoławczy pominął przede wszystkim to, że w toku postępowania Spółka, która jest właścicielem terenu, gdzie ma być zrealizowane przedsięwzięcie w postaci wieży telekomunikacyjnej, konsekwentnie sprzeciwiała się temu, przywołując m.in. względy obronności państwa. Organ dokonał wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego, co do warunków wydania decyzji lokalizacyjnej, gdy chodzi o zakres kwestii podlegających ocenie przed wydaniem zgodnego z wnioskiem orzeczenia. Mogło to mieć, w okolicznościach niniejszej sprawy, istotny wpływu na jej wynik. Wynika to z następujących uwarunkowań prawnych i faktycznych. Organ administracji, wydający decyzje lokalizacyjną, z uwagi na szczególne skutki prawne orzeczenia w danym przedmiocie, jest w istocie obowiązany do oceny wniosku inwestora także pod kątem ustalenia, czy w następstwie wydania orzeczenia nie dojdzie do nieuzasadnionej ingerencji w prawa własności osób trzecich (patrz tak samo prawomocny wyrok WSA o sygn.. akt IV SA 74/10 – niepublikowany). Nie przypadkowo w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadę określoną w art. 63 ust. 2 zd. 1 - "Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich" - odniesiono wyłącznie do danego rodzaju orzeczenia spośród dwu rodzajów aktów administracyjnych, określanych mianem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tak art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zasada ta nie może być - co zdaje się pomijać organ odwoławczy - stosowana w drodze analogii do decyzji lokalizacyjnej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera wprawdzie w swej treści bezpośrednio regulacji, określających prawne następstwa wydania decyzji lokalizacyjnej, gdy chodzi o realizacje praw właścicieli nieruchomości objętych planowanym przedsięwzięciem (jak np. regulacje w tym zakresie zawarte w niektórych ustawach odrębnych określających zasady realizacji pewnych rodzajów przedsięwzięć jak drogi, linie kolejowe o znaczeniu państwowym, przedsięwzięcia związane z organizacją mistrzostw EURO 2012 itd.). Tego rodzaju regulacje są zawarte jednak w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W myśl m.in. art. 112 ust. 1 in fine i 124 ust. 1 zd. 2 tej ustawy rozstrzygnięcia zawarte w decyzji lokalizacyjnej stanowią podstawę wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości bądź ograniczeniu prawa z niej korzystania. Na etapie tym nie podlega już rozważaniu kwestia zasadności ingerencji w prawa własności, o ile żądania inwestora są zgodne z warunkami określonymi prawomocną decyzją lokalizacyjną. Prowadzi to do wniosku, że zasadność ingerencji w prawa osób trzecich, w zakresie możliwości wykonywania przez nie praw własności (w kontekście wywłaszczenia bądź ograniczenia prawa własności w stosownej formie), w związku z wykonywaniem uprawnień wynikających z decyzji lokalizacyjnej przez inwestora, musi być rozważana na etapie wydania tej decyzji, w myśl art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 4 ust. 1 zd. wstępne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmienna interpretacja wskazanych regulacji, prowadziłaby do akceptacji sytuacji, gdy w istocie nie ma etapu procedury administracyjnej, gdy merytorycznie jest badana zasadność ingerencji w prawa właściciela poprzez wywłaszczenie całkowite bądź częściowe (ograniczenia praw). Nie miałoby to miejsca ani przy wydaniu decyzji lokalizacyjnej ani przy ograniczaniu praw w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami, wobec pozostawania w obrocie ostatecznego aktu określającego już zakres zaakceptowanej inwestycji celu publicznego. Naruszałaby to reguły rangi konstytucyjnej. W art. 21 ust. 2 konstytucji wskazano mianowicie: "Wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne [...]". Pojęcia celu publicznego nie można zaś w danym przypadku utożsamiać wyłącznie z samym rodzajem inwestycji, lecz także z zagadnieniem zasadności jej realizacji z konkretnym uszczupleniem praw osoby trzeciej – występowania celu publicznego w ingerencji w konkretne prawa jednostki, wobec obiektywnej potrzeby. Regulacje prawa procesowego i materialnego muszą być wykładane tak, aby cel - wyznaczony Konstytucją - był osiągany. W rozpoznawanej sprawie - wobec faktu, że Inwestor jest podmiotem innym niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego - nie mają wprawdzie istotnego znaczenia kwestie możliwości późniejszego zastosowania regulacji dotyczących pełnego wywłaszczania nieruchomości (a contrario art. 113 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jednak - z uwagi, na rodzaj planowanej inwestycji (urządzenia łączności publicznej) - potencjalnie zastosowanie mogłyby znaleźć regulacje art. 124 ust. 1 i 5 wskazanego aktu. Stąd, kluczowe znaczenie ma niesporny fakt ze inwestycja miałaby zostać zrealizowana na terenie Spółki. W takiej sytuacji – wobec sprzeciwu podmiotu, którego prawa mogą być potencjalnie ograniczone w następstwie wydania decyzji lokalizacyjnej - rolą organów właściwych w danym przedmiocie było również rozważenie, czy realizacja przedsięwzięcia w danej lokalizacji jest uzasadniona właśnie interesem publicznym, czy jest optymalna z punktu widzenia niezbędnych do osiągnięcia w interesie publicznym celów (łączność telekomunikacyjna), czy nie istnieje możliwość ich osiągnięcia w taki sposób, aby obiektywnie zmniejszyć negatywne skutki prawne, jakie mogą wynikać dla osób trzecich wobec obiektywnej potrzeby realizacji danego rodzaju przedsięwzięcia. Przy ocenie, czy za ingerencją w prawa danego podmiotu przemawia realizacja celu publicznego, należało rozważyć także argumentację Spółki, która przywołuje inne cele publiczne, jakie – jej zdaniem – nie będą mogły być zrealizowane w zakresie jej działalności - powstanie zagrożeń z punktu widzenia obronności i bezpieczeństwa państwa (oddziaływanie na urządzenia w zakładzie). Słusznie podnosi Strona skarżąca, że kwestie te nie mogą w danym przypadku pozostawać poza zakresem rozważań organu administracji. Zostały one wymienione expressis verbis, w art. 1 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako zagadnienia uwzględniane przy zagospodarowaniu przestrzennym, obok wyrażonego ogólnie interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9). Przy tym zasady zagospodarowania określa się m.in. decyzją lokalizacyjną (powoływany już art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy). Nie mogła mieć natomiast istotnego znaczenia, dla dokonywanej przez Sąd oceny, argumentacja sformułowana przez Pełnomocnika inwestora na rozprawie. Kwestie zasadności lokalizacji w danym miejscu, czy znaczenia planowanej wieży telekomunikacyjnej dla obronności państwa powinna być przedmiotem rozważań organów administracji na etapie poprzedzającym kontrolę ostatecznego orzeczenia przez sąd administracyjny. W innym przypadku doszłoby do naruszenia zasady instancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Wobec braku zajęcia stanowiska merytorycznego przez organ odwoławczy, przedwczesna byłaby ocena przez Sąd zarzutów, co do naruszenia przepisów dotyczących ochrony obiektów o szczególnym znaczeniu dla obronności państwa. Należy jedynie wskazać, że powoływane przez Spółkę regulacje, dotyczą samych zasad w zakresie działań organizacyjnych w celu ochrony tych obiektów nie zawierają natomiast norm, z których treści wynikałoby zakaz realizacji danego rodzaju przedsięwzięcia w określonym miejscu. Zasadność ingerencji w prawa Spółki musi być wobec tego rozważana przez organy właściwe w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej w kontekście ustalenia, czy przemawia za tym cel publiczny, przy uwzględnieniu także potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Natomiast, nie odniesienie do argumentacji odwołania co do ewentualnego naruszenia przywołanych regulacji rozporządzenia o ważnych obiektach nie mogło mieć istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Trafnie zarzucono natomiast w skardze brak merytorycznego stanowiska organu odwoławczego, co do kwestii, czy dana inwestycja (wieża telekomunikacyjna) nie należy w istocie do przedsięwzięć, gdzie może być wymagane przeprowadzenie procedury ocen oddziaływania na środowisko, na mocy ustawy o ocenach z uwzględnieniem rozporządzenia o klasyfikacji. Samo przytoczenie w uzasadnieniu stanowiska organu I. instancji, z powołaniem na dokument w istocie o charakterze prywatnym (opracowanie sporządzone na zlecenie Inwestora), nie może być uznane za merytoryczne rozważenie danego zagadnienia. Brak informacji, dlaczego organ uznał zawarte w dokumencie informacje, jako miarodajne, np. w kontekście kwalifikacji zawodowych sporządzającej je osoby. Z drugiej strony wypada odnotować, że w odwołaniu Spółka nie zakwestionowała wprost sposobu kwalifikacji przedsięwzięcia, lecz jedynie wywodziła jego szkodliwe oddziaływanie z uwagi na wskazywane parametry (równoważna moc 23 532 W). Wobec tego organ, odnosząc się do zarzutów odwołania, winien był wskazać, czy planowane parametry Spółka przytoczyła właściwie a jeżeli tak to czy te dane, w konkretnym stanie faktycznym (m.in. planowanego miejsca realizacji wieży telekomunikacyjnej) mogą mieć znacznie z pespektywy kwalifikacji przedsięwzięcia, jako niewymagającego przeprowadzenia procedur, przewidzianych w ustawie o ocenach. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zajmie w tej kwestii stanowisko, uwzględniając także argumentację sformułowaną w skardze. Wobec naruszenia przywołanych na wstępie przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na zakres wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia orzeczenia a więc mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zasadne było uchylenie skarżonego aktu. Nie są zasadne natomiast pozostałe zarzuty Spółki. Przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej nie ocenia się zgodności zamierzenia z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Nie jest też wymagane zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa (kontynuacja funkcji i parametrów zabudowy). Sąd nie uwzględnił wniosku o stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji. Nie doszło bowiem do rażącego naruszenia prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sprawa nie została wprawdzie rozpatrzona w jej całokształcie, jednak nie może być to rozumiane, jako wadliwość kwalifikowana. Nie uwzględniono także wniosku o uchylenie decyzji organu I. instancji. Nie wykazano bowiem ani Sąd nie dopatrzył się na tym etapie z urzędu by było to niezbędne dla właściwego załatwienia sprawy, w myśl art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 716). Wobec wskazanych uwarunkowań prawnych i faktycznych organ odwoławczy ponownie rozpatrzy odwołanie, z uwzględnieniem zgormadzonego materiału dowodowego, i oceni, czy może on stanowić podstawę do wydania merytorycznego orzeczenia w sprawie bądź też niezbędne jest wydanie decyzji kasatoryjnej (art. 138 § 2 K.p.a.). Rozważanie tego przez Sąd na obecnym etapie byłaby przedwczesne z uwagi na regułę sądowej kontroli orzeczeń administracyjnych dopiero po rozpatrzeniu sprawy, co do meritum, przez organ administracji. W danym przypadku – wobec nie zajęcia stanowiska, co do wskazanych wyżej zagadnień z uwzględnieniem przywołanych regulacji - nie miało to miejsca. Sąd nie uwzględnił też wniosku Pełnomocnika inwestora o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z uwagi na brak stosownej podstawy prawnej w tym zakresie – brak przepisu szczególnego, w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji. W pkt II sentencji wyroku orzeczono o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Na zasądzone koszty składają się: kwota 500 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcowskiego.