IV SA/Wa 2152/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu 28.12.2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi [...] sp. z o.o. z siedziba w [...] na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia - odrzucić skargę - Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazane w sentencji postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 dalej również "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a., a obejmuje on: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 37 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania postanowienia, stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub gdy przewlekle prowadzi postępowanie. Natomiast zgodnie obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. 2017 poz. 1257) art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; Dalej wyjaśnić należy, iż rozpoznanie zażalenia, o którym mowa powyżej następuje w drodze czynności nadzorczej, która mimo, że jest ujęta w formę postanowienia, to nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Brak jest bowiem szczególnych unormowań kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zaskarżenia tego postanowienia. Akt wydany na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. lub od 1 czerwca 2017 r. art. 37 § 6 nie mieści się w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. a mianowicie nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na niego zażalenie. W konsekwencji na takie postanowienie nie przysługuje również skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2006 r. I OSK 306/05, wskazane orzeczenie dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to uzasadnione tym, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wniesienia takiej skargi. Innymi słowy, chodzi tu wyłącznie o ewentualną skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, a nie czynności dokonane przez organ wyższego stopnia w zakresie rozpoznania zażalenia (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006 s. 284-285). Dlatego rozpatrzenie zażalenia nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej rozstrzygające wezwanie do usunięcia przez Ministra naruszenia prawa w rozpoznaniu wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. W świetle powyższych rozważań, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądów administracyjnych. Dlatego skarga jest niedopuszczalna i jako tak podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia