IV SA/Wa 2157/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., [...] w przedmiocie ustanowienia pomników przyrody postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z 3 lipca 2018 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., [...] w sprawie pomników przyrody położonych na terenie Dzielnicy [...] Przed wniesieniem skargi, w piśmie z dnia 10 maja 2018 r. skarżąca wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz nowelizacja ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Obecnie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 dalej zwanej Ppsa) stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (§1), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności ( § 2). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie ( §2a). Natomiast art. 101 ust. 1 znowelizowanej ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Znowelizowany przepis art. 53 Ppsa ma zastosowanie do aktów organów administracji publicznej dokonanych po wejściu w życie tej ustawy. Zaskarżona zaś w niniejszej sprawie uchwała została podjęta w dniu [...] lipca 2015 r. a więc przed wejściem w życie ustaw nowelizującej m.in. Ppsa. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g) w brzmieniu sprzed nowelizacji, regulującym kwestię zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy było uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Jednakże w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne i nie są wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu. Nie można zatem tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie, bez ograniczeń. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu i – co należy podkreślić – w tej samej sprawie, dotyczącej tego samego aktu, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji RP (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lutego 2017 roku, sygn. akt II OZ 193/17, 17 lutego 2017 roku, sygn. akt II OZ 119/17, 23 września 2016 r.). W niniejszej sprawie skarga została poprzedzona, w dniu 10 maja 2018 r., wezwaniem do usunięcie prawa. Jednakże jak wynika z akt sprawy, oraz co wiadomo Sądowi z urzędu (sprawy o sygn. IV SA/Wa 453/16 i IV SA/Wa 480/17) było to trzecie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego to wezwanie, w świetle przytoczonego orzecznictwa, nie mogło otworzyć drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na zaskarżoną już wcześniej przez skarżącą uchwałę Rady [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. Zresztą w postanowieniu z dnia 27 września 2017 r., sygn. II OZ 969/17, którym oddalono zażalenie skarżącej Spółki na postanowienie Sądu I. instancji z dnia 20 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 470/17 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "kolejna skarga tej Spółki na tę samą uchwałę, poprzedzona kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna". Podkreślić przy tym należy, że stanowiska tego nie mogą zmienić podniesione w skardze argumenty, że obecnie złożona skarga zawiera inne zarzuty oraz jest składana w innym stanie prawnym. Zarówno z akt sprawy o sygn. IV SA/Wa 453/16 jak i akt o sygn. IV SA/Wa 480/17 wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczyło § 4 ust. 1 pkt 4 uchwały. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest też ten sam przepis uchwały. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje, że skarżący przedmiotem skargi uczynił również załączniki do powyższej uchwały, skoro skarga na nią jest niedopuszczalna. W związku z powyższym Sąd uznał wniesienie skargi za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 Ppsa.