IV SA/Wa 2166/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o przywrócenie terminu do wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r. oddalającego skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną E. C. od wyroku Sądu z dnia 9 stycznia 2013 r. jako wniesioną po terminie. W piśmie z dnia 6 maja 2013 r. E. C. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej i podniosła, że o fakcie uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dowiedziała się z chwilą doręczenia odpisu postanowienia z dnia 22 kwietnia 2013 r. odrzucającego skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku - uprawdopodabniając brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - skarżąca wskazała, że od kilku lat jest delegowana do wykonywania czynności zawodowych poza stałe miejsce zamieszkania i w związku z tym w ciągu tygodnia pracy przebywa i zamieszkuje w B. W miejscu stałego zamieszkania tj. miejscowości [...], [...] N. wraz ze skarżąca mieszkają rodzice. Jedno z nich odebrało odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2013 r. z uzasadnieniem i poinformowało skarżącą, że doręczenie nastąpiło 15 lutego 2013 r. E. C. poddała w wątpliwość, czy rodzic odbierając pismo od listonosza zobowiązał się do jego oddania i czy spełnione zostały warunki doręczenia zastępczego, podkreślając, że rodzice są w podeszłym wieku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również jako p.p.s.a., sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W świetle powyższych przepisów wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu stanowiący konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła, aby wniesienie skargi kasacyjnej w wyznaczonym przez Sąd terminie było następstwem okoliczności, za które skarżąca nie ponosi odpowiedzialności. Jak wynika z akt niniejszej sprawy odpis wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r. z uzasadnieniem zostało wysłane na adres podany w skardze przez skarżącą. Dla oceny złożonego wniosku nie ma więc znaczenia, że skarżąca obecnie mieszka poza miejscem stałego zamieszkania z uwagi na delegowanie do pracy poza to miejsce. Nie jest to obiektywna przeszkoda, która uniemożliwiała E. C. dokonania czynności procesowej. Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżąca mogła podać adres do doręczeń, na który Sąd kierowałby korespondencję. Skarżąca w piśmie sądowym z dnia 19 września 2012 r. (k. 16 akt sądowych) została pouczona o treści art. 70 § 1 p.p.s.a., tj. o obowiązku zawiadamiania sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Sąd stoi na stanowisku, że powyższa okoliczność nie wyklucza braku winy po stronie skarżącej w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. a może wskazywać co najmniej na brak dbałości E. C. w prowadzeniu swoich spraw. Na uwzględnienie nie zasługuje również okoliczność, że korespondencję z Sądu zawierającą odpis wyroku z uzasadnieniem odebrał rodzic, będący - jak wskazała skarżąca - w podeszłym wieku, który przekazując korespondencję skarżącej w dniu 15 lutego 2013 r. poinformował E. C., że odebrał ją właśnie tego dnia. Z akt sądowych wynika, że odpis wyroku WSA z dnia 9 stycznia 2013 r. został odebrany w dniu 12 lutego 2013 r. przez ojca skarżącej – P. C. (k. 54 akt sądowych). Przepis art. 72 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. W ocenie Sądu fakt doręczenia odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2013 r. z uzasadnieniem ojcu skarżącej będącego w podeszłym wieku, który przekazał przesyłkę skarżącej bez podania prawidłowej daty odbioru nie zasługuje na uwzględnienie i przedstawiona okoliczność nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Odebranie przesyłki przez dorosłego domownika, w myśl art. 72 § 1 p.p.s.a., jest bowiem uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Skarżąca w żaden sposób skutecznie nie obaliła domniemania prawidłowości doręczenia w trybie art. 72 p.p.s.a. Ponadto w orzecznictwie panuje utrwalony pogląd, że jeżeli dorosły domownik adresata, który własnoręcznym podpisem kwituje odbiór przesyłki, to tym samym zobowiązuje się do jej przekazania adresatowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 1431/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 70/12). Taki stan rzeczy nie może być uznany jako obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca skarżącej złożenie skargi kasacyjnej we wskazanym przez Sąd terminie. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.