IV SA/Wa 2171/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi O. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę O. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy. Przesłankę odrzucenia skargi stanowiło wniesienie skargi po upływie ustawowego terminu. W dniu 15 grudnia 2014 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącej reprezentowanej przez pełnomocnika o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, datowany na dzień 9 grudnia 2014 r., złożony za pośrednictwem organu. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie wiedziała, iż wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego jest nieskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 - 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Powyższe oznacza, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy. Na wstępie Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie czas ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącej odpisu postanowienia odrzucającego skargę. Jak wynika z akt sprawy, odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 grudnia 2014 r. (k. 82), natomiast wniosek został złożony za pośrednictwem organu w dniu 9 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego). Termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu został więc zachowany. W zakresie wymogu dokonania czynności, której strona nie dokonała w terminie, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie warunek ten został już spełniony i dla rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zbędne było składanie kolejnej skargi (por. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1251/10). Przechodząc do oceny przesłanek warunkujących przywrócenie uchybionego terminu, tj. do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy, stwierdzić należy, że kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 §1 p.p.s.a. polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu może zatem mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 1040/12). Odnosząc powyższe kryteria do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W przypadku przesłanki braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a., w pierwszej kolejności zbadać należy, czy strona mogła dopełnić obowiązku zachowania szczególnej staranności w dokonywaniu czynności procesowych. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, w aktach sprawy nie znajduje potwierdzenia okoliczność, iż skarżąca nie wiedziała, że wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nie jest skuteczne. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi, zatem argumentacja pełnomocnika strony nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.