IV SA/Wa 2173/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].08.2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (zwane dalej SKO) - po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia E. - utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. Nr [...] z dnia [...].03.2014 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy zagrodowej - budowy 4 budynków inwentarskich chowu drobiu (bojlerów na obsadę max 196000 szt.) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (silosami paszowymi, zbiornikami bezodpływowymi na ścieki, drogami wewnętrznymi) oraz budowie budynku socjalnego i 8 zbiorników na gaz płynny o pojemności 6400 dm3 każdy na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w miejscowości U., gm. R.. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...].03.2012 r. wpłynął do organu I. instancji wniosek M. i H. małż. G. o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie: "F. " — zabudowa zagrodowa hodowlana na działce o nr ew. [...], w miejscowości U., gm. R.. Organ I. instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie. Wójt Gminy R. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w P., Inspektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w P., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie stosownych uzgodnień dla planowanej inwestycji. Z podobnym pismem Wójt wystąpił do własnego wydziału Zarządy Dróg Gminnych. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...].05.2012 r., Starosta P. postanowieniem z dnia [...].05.2012 r. oraz Wójt Gminy R. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. uzgodnili planowaną inwestycję. Pismem z dnia [...] czerwca 2012r. organ pierwszej instancji poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W związku z wpłynięciem do Wójta Gminy R. pisma Stowarzyszenia E. w którym wyrażono sprzeciw względem planowanej inwestycji, po przeprowadzeniu postępowania, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...].08.2012 r. dopuścił to Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. Pismem z dnia [...].09.2012 r. organ pierwszej instancji ponownie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym, decyzją z dnia [...].09.2012 r. Wójt Gminy R. ustalił warunki i zabudowy dla planowanej inwestycji. Od decyzji tej odwołanie złożyło Stowarzyszenie E. . W jego wyniku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...].01.2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium w swoim rozstrzygnięciu zwróciło uwagę na potrzebę ponownego ustalenia wielkości posiadanych przez wnioskodawcę gruntów rolnych oraz średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie R., z uwagi na potrzebę ustalenia czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego Wójt Gminy R. ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę pismem z dnia [...].04.2013 r. zwrócił się do wnioskodawcy o przedłożenie stosownych materiałów na udokumentowanie wielkości posiadanego przez niego gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca przedłożył organowi odpowiednio akt notarialny oraz stosowne zaświadczenia. Decyzją z dnia [...].03.2014 r. Wójt Gminy R. ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. W dniu [...].04.2014 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Stowarzyszenia E. o uzupełnienie jego decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...].05.2014 r. Wójt Gminy R. odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Odwołanie od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2014r. nr [...] złożyło Stowarzyszenie E.. W złożonym środku zaskarżenia podniesiono, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach chronionych, co uniemożliwia wydanie względem niej decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzono też, iż charakter planowanej inwestycji nie pozwala na zastosowanie w przedmiotowym przypadku instytucji przewidzianej w art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Stwierdziło, iż organ pierwszej instancji powołując się na przepis art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadnie odstąpił od badania przedmiotowej inwestycji pod kątem zgodności z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a mianowicie spełnienia wymogu tak zwanego dobrego sąsiedztwa. SKO potwierdziło, że planowana inwestycja ma charakter zabudowy zagrodowej. Inwestor jest posiadaczem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 21,14 ha. Natomiast średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie R. wynosi 10,0715 ha. Tym samym przyjęło, że przesłanki do zastosowania przepisu art. 61 ust 4 ustawy zostały spełnione. SKO nie znalazło uchybień w postępowaniu administracyjnym oraz nie stwierdziło naruszeń w przedmiocie zastosowania przepisów prawa materialnego. Przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy unormowane zostały w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej, iż dana inwestycja spełnia łącznie wszystkie przesłanki wymienione w/w przepisie jest on zobligowany do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie warunków zabudowy. W ocenie SKO organ pierwszej instancji prawidło przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, spełniając wszystkie wymogi przepisów procedury administracyjnej, gwarantujące stronom czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z wymogami prawa materialnego Wójt Gminy R. uzyskał niezbędne uzgodnienia dla planowanej inwestycji, zaś wydana decyzja oraz przeprowadzona analiza będąca jej integralną częścią zostały sporządzone rzetelnie i zgodnie ze wszystkimi wymogami obowiązującego prawa. SKO nadmieniło, że dla planowanej inwestycja wnioskodawca uzyskał wymaganą prawem ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, która stanowiła załącznik do wniosku. Ponadto planowana inwestycja nie jest położona na terenach wymagających uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne lub nieleśne oraz nie jest położona w zasięgu obiektów, obszarów lub terenów, o których mowa w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a także nie znajduje się w strefie eksploatacji górniczej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak wskazał organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nie narusza ona praw własności i uprawnień osób trzecich, co również spełnia wymogi przepisu art. 63 ust 2 cyt. ustawy. Kolegium odniosło się też do zarzutów wskazanych w odwołaniu. Nie podzieliło stanowiska wyrażonego w odwołaniu, iż przedmiotowa inwestycja nie nosi znamion zabudowy zagrodowej, przez co brak jest przesłanek do zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozmiar inwestycji jest dość duży, jednakże nie zmiana to faktu, że jest on w dalszym ciągu ściśle związany z produkcją rolną. Jego rozmiar, w ocenie SKO, w żaden sposób nie może wpływać na zmianę postrzegania jego rolnego charakteru. Organ odwoławczy nie dostrzegł uzasadnionych podstaw do odmowy zastosowania art. 61 ust. 4 ustawy, biorąc pod uwagę fakt spełnienia przez inwestora wszystkich pozostałych przesłanek do jego użycia. SKO nie potwierdziło zasadności zarzutu dotyczącego usytuowaniu planowanej inwestycji na obszarze objętym formą ochrony przyrody, a mianowicie [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, ustanowionym rozporządzeniem nr [...] Wojewody [....] z dnia [...] kwietnia 2005 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), na którym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 zakazano realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Zakaz ten bowiem zgodnie z § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia nie dotyczy - jak wywiodło SKO - przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Planowaną inwestycję należy zaliczyć do przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym, dlatego też zakaz, o którym stanowi ust. 1 § 3 nie obejmuje przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium podkreśliło także, iż kwestia wpływu inwestycji na środowisko była przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...].06.2011 r., Nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia Inwestor w niniejszej sprawie był zobowiązany dołączyć do wniosku o ustalenie warunków zabudowy ostateczną decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody i temu obowiązkowi uczynił zadość. We wniesionej skardze Stowarzyszenie E. wniosło o uchylenie decyzji obu instancji. Zarzuciło, że w aktach sprawy nie ma dokumentów, na podstawie których organ wyliczył średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie R.. Podniosło, że w aktach sprawy brak jest też dokumentów przemawiających za uznaniem przedmiotowego gospodarstwa za rodzinne. Definicję legalną gospodarstwa rolnego, jak podniesiono, wprowadziła ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego. Zgodnie z jej art. 5 ust. 1 za gospodarstwo rodzinne uważa się gospodarstwo rolne prowadzone przez rolnika indywidualnego oraz w którym łączna powierzchnia użytków rolnych jest nie większa niż 300 ha. Zgodnie z art. 553 ustawy - Kodeks cywilny za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Inwestycja polegać ma również na budowie budynku socjalnego i 8 zbiorników na gaz płynny. Inwestycja nie jest zatem, jak podniesiono w skardze, inwestycją polegającej wyłącznie na budowie gospodarstwa rolnego. Zarzucono również, że inwestorzy H. i M. G. nie spełniają przesłanek niezbędnych do uznania ich za rolnika indywidualnego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Za rolnika indywidualnego (zgodnie z definicją legalną) uważa się osobę fizyczną będącą właścicielem, użytkownikiem wieczystym, samoistnym posiadaczem lub dzierżawcą nieruchomości rolnych, których łączna powierzchnia użytków rolnych nie przekracza 300 ha, posiadającą kwalifikacje rolnicze oraz co najmniej od 5 lat zamieszkałą w gminie, na obszarze której jest położona jedna z nieruchomości rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i prowadzącą przez ten okres osobiście to gospodarstwo (art. 6 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego). Stowarzyszenie zarzuciło, że brak jest dowodu potwierdzającego osobiste prowadzenie gospodarstwa rolnego (np. oświadczenie prowadzącego te gospodarstwo poświadczone przez wójta). Z informacji skarżącego wynika, że inwestorzy nie spełniają wymagań do uznania ich za prowadzących rodzinne gospodarstwo rolne. Ponadto w aktach sprawy brak jest informacji, czy wymienione grunty wnioskodawców o powierzchni łącznej 21.14 ha fizycznych: - stanowią jedno gospodarstwo rolne; - nie wchodzą w skład innego gospodarstwa rolnego (np. nie są przedmiotem dzierżawy; użyczenia, pozostają niezagospodarowane; W ocenie Stowarzyszenia, organ wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie ustalił kto pobiera dopłaty do tych gruntów rolnych. Stowarzyszenie podało, że wnioskodawca współpracuje z podmiotami z branży drobiarskiej, stad istnieje uzasadnione podejrzenie, że grunty, które rzekomo miałyby wchodzić w skład gospodarstwa ujawnionego na użytek tego postępowania, w istocie wchodzą w skład innego gospodarstwa. Zebrany materiał dowodowy nie pozawala na dokonanie oceny, czy grunty będące własnością inwestorów są przez nich wykorzystywane, a nie służą innym podmiotom. Stowarzyszenie podało też, że wnioskodawca M. G. jest prokurentem w trzech spółkach zajmujących się produkcją rolniczą oraz przetwórstwem i chowem zwierząt, są to: K. Sp. J., A. Sp. J., A. Sp. J. Wnioskodawca działa również w zarządzie Stowarzyszenia: Towarzystwo Rozwoju Gminy R.. Organ nie ustalił, czy wnioskodawca w konsekwencji w ogóle prowadzi gospodarstwo rolne i czy wymienione nieruchomości, w innych postępowaniach administracyjnych, nie służą do wykazania posiadania gospodarstwa rolnego przez wspólników inwestorów, w celu ominięcia prawa. Okoliczności tych organ odwoławczy nie sprawdził, nie wykazał wypełnienia wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powinno skutkować niemożliwością wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., określanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Na wstępie wskazać należy, że na terenie objętym planowaną inwestycją nie ma obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec tego przy kształtowaniu nowego ładu przestrzennego i urbanistyki należało zastosować przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz .U. Nr 80 poz. 717 ze zm. zwanej dalej - u.p.z.p.) i ustalić warunki zabudowy w drodze decyzji. Z tego też względu przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja o warunkach zabudowy. Dla ustalania tych warunków, w rozpatrywanej sprawie - art. 61 u.p.z.p. nie znajduje jednakże zastosowania w całości. Jego ust. 1 pkt 1 regulujący kwestie tzw. dobrego sąsiedztwa zostaje wyłączony, poprzez spełnienie przesłanek z ust. 4 art. 61 cyt. ustawy. Z ust. 4 art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że "przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie". Przepis ten wyłącza zatem konieczność spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do zabudowy zagrodowej, w razie łącznego spełnienia następujących przesłanek: planowana zabudowa musi mieć charakter zabudowy zagrodowej, zabudowa ta musi być związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym, a gospodarstwo to musi przekraczać średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W tym kontekście wymaga podkreślenia, że postępowanie dotyczące warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, toczy się już po raz drugi. Uchylenie przez SKO poprzedniej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji podyktowane było właśnie faktem braku ustalenia jak duży areał wchodzi w skład gospodarstwa rolnego inwestorów (jaką ma ono powierzchnię) i czy wobec tego istnieją podstawy do uznania tej inwestycji za zabudowę zagrodową, spełniającą wymogi z art. 61 ust 4 u.p.z.p. W ponownie prowadzonym, obecnym postępowaniu administracyjnym organ I. instancji wyjaśnił te wątpliwości. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dacie składania wniosku o przedmiotowe warunki oraz wydawania kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy, inwestor posiadał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni 21,14 ha fizycznych, położone na terenie sąsiednich gmin R. oraz R.. Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie R. wynosiła natomiast 10,0715 ha, co wynikało z Zarządzenia nr [...] Wójta Gminy R. z [...].02.2014 r. w sprawie ustalenia średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w gminie R. na rok 2014 dla celów zawartych w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Wielkości tej nie przyjęto zatem dowolnie, jedynie dla tej konkretnej sprawy, lecz ustalono ją jako obowiązującą na terenie tej gminy w 2014 r. i dla wszystkich inwestorów jednakową. Zauważyć też należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się zaświadczenia ze wskazanych urzędów gmin, tyczące powierzchni gruntów stanowiących własność inwestorów, który to fakt odnotowano w decyzji I. instancji. Należy również nadmienić, że na rozprawie przed Sądem inwestor oświadczył, że obecnie jest właścicielem 25 ha gospodarstwa wraz z żoną, dokupił bowiem ziemię i stale gospodaruje na 18 ha, a resztę gruntów dzierżawi. Złożył zaświadczenie z KRUS-u o podleganiu - jako rolnik - ubezpieczeniu społecznemu rolników począwszy od 2002 r. i w dalszym ciągu. Wywiódł, że jest rolnikiem. Oświadczył także, iż całe prowadzone przez niego gospodarstwo rolne, jak w jego ocenie trafnie przyjął organ, jest funkcjonalnie powiązane, stanowi zarządzaną przez niego jedność gospodarczą. Wyjaśnił także, iż na znacznym obszarze uprawia zboża. Wobec tych oświadczeń skarżącego, potwierdzających ustalenia organu nie można uznać za trafne twierdzeń Stowarzyszenia o pozorowaniu prowadzenia działalności rolniczej przez inwestora i braku po jego stronie tytułu prawnego do wykazanych gruntów. Zgromadzone dokumenty przeczą tezom Stowarzyszenia, które z kolei stanowiska swego nie poparło dokumentami, które mogłyby prowadzić do uwzględnienia skargi. Nie ma przy tym istotnego znaczenia w sprawie fakt, że na terenie gminy R. - składając wniosek o warunki zabudowy dla tej inwestycji - inwestorzy posiadali część swego gospodarstwa rolnego o areale mniejszym niż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie R.. Należy bowiem przyjąć za NSA, że jeśli gospodarstwo inwestora stanowi jedną całość, a znajduje się na terenie dwóch gmin, to nie jest uprawniony pogląd, że "możliwość zabudowy zagrodowej byłaby wykluczona tylko dlatego, że części tego gospodarstwa w poszczególnych gminach są mniejsze od średniej gospodarstwa rolnego w każdej z tych gmin" (por. wyrok NSA z 21.12.2007 r., sygn. akt II OSK 1723/06 - http//orzeczenia.nsa.gov.pl - cbois.nsa.gov.pl.). Zasadnicze znaczenie miało zatem ustalenie, tak jak uczyniono to w rozpatrywanej sprawie, czy jest to zabudowa służąca prowadzeniu działalności rolniczej. Niewątpliwie zamierzona inwestycja ma służyć prowadzeniu chowu drobiu na wielką skalę. Karmę dla drobiu stanowią pasze uzyskiwane ze zbóż, uprawianych przez skarżącego na znacznym areale. Stąd też nie można podzielić stanowiska Stowarzyszenia, że działalność rolnicza prowadzona przez skarżącego na wskazanym obszarze gruntów, może nie stanowić zorganizowanej całości gospodarczej. Stowarzyszenie nie przedstawiło dowodów na poparcie swego stanowiska. Nie może za takim zarzutem przemawiać przytoczony fakt zawiązania przez skarżącego kilku spółek jawnych. Nie są to spółki kapitałowe, są natomiast zbliżone do spółki cywilnej, a więc osobowej, prowadzącej jedynie działalność w większym rozmiarze. Stanowiska, iż jest to działalność rolnicza nie zmienia również okoliczność, że w skład tego zamierzenia ma wejść także realizacja budynku socjalnego i 8 zbiorników na gaz płynny o pojemności 6400 dm3 każdy. Jak wynika bowiem z opisu zamierzenia, gaz płynny przechowywany we wskazanych zbiornikach ma służyć ogrzewaniu pomieszczeń, w których znajdował się będzie drób. Mając na uwadze skalę tego przedsięwzięcia nie może także budzić zastrzeżeń utworzenie osobnego budynku socjalnego dla pracowników, którzy będą nadzorowali funkcjonowanie tej fermy. Realizacja wskazanych obiektów nie zmienia więc charakteru rolniczego całego przedsięwzięcia. Odnotować przy tym należy, że w ostatecznej decyzji środowiskowej Wójta Gminy R. z dnia [...].06.2011 r., Nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia opisano przedmiotowe zamierzenie całościowo (s. 6 tej decyzji) i tak też poddano je analizie. Zastrzeżenia skarżącego Stowarzyszenia zdają się też w większym stopniu dotyczyć prawidłowości tej właśnie decyzji środowiskowej, niż przedmiotowych warunków zabudowy. W ocenie Sądu, w sposób właściwy organy przeanalizowały fakt spełnienia wszystkich koniecznych wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (za wyjątkiem wyłączonego ust. 1 pkt 1 art. 61). Zasadnie ustalono, że: 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Badając zgodność z przepisami odrębnymi trafnie wskazano, że realizacji tej inwestycji nie stoi na przeszkodzie rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z [...].04.2005 r. w sprawie ustanowienia [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Zakaz z jego § 3 ust. 1 pkt 2 (realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), w myśl jego § 3 ust. 2 nie dotyczy m. in. przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Do wniosku inwestorów załączona została wspomniana decyzja środowiskowa. Uzyskano też wymagane prawem uzgodnienia, oraz zapewnienia od dostarczycieli mediów. Sąd kontrolując kwestionowane decyzje obu instancji nie dostrzegł również takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem wniesionej skargi z urzędu. Mając zatem na uwadze, iż oba organy wnikliwie, dwukrotnie przeanalizowały sprawę w jej całokształcie i ustaleniom swym dały wyraz w pisemnych wywodach wydanych decyzji, z zachowaniem wymogów wynikających z artykułów: 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. - Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy zważywszy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. *