IV SA/Wa 2200/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej zwane "SKO", na podstawie art. , 2, 18 ust. 1, 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r, o samorządowych kolegiach odwoławczych (D.U. 2001, Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 123 i 124 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. 2013, poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w M., dalej zwanego "Stowarzyszeniem, skarżącym, o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem SKO w [...], nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmawiającego dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu przez SKO w [...], Nr [...], utrzymało w mocy ww postanowienie. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Przed Samorządowym kolegium Odwoławczym toczyło się postępowanie z wniosku E. Spółka z.o.o. z siedzibą w S. o wydanie decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej na działce o nr. ew. [...] we wsi M. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Wójt Gminy M. ustalił; środowiskowe uwarunkowania dla planowego przedsięwzięcia. Odwołanie złożyły osoby fizyczne: J.G., R.G. SKO w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. Skargę do WSA wnieśli J.G., R.G. oraz A.G. i K.G. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 grudnia 2013 r. , sygn. akt IV SA/WA 2181/12 uchylił tę decyzję w części w której umorzono postępowanie z odwołania wniesionego przez J.G. i R.G. W trakcie ponownego rozpoznawania odwołania J.G. i R.G. wpłynął wniosek Stowarzyszenia "[...]" o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 K.p.a., w związku z wyżej powołanym wyrokiem WSA. Postanowieniem z [...] marca 2015 r. SKO w [...] odmówiło uwzględnienia wniosku. Stowarzyszenie wniosło o ponowne rozpoznanie sprawy wskazując, że działa na rzecz ekologii, ochrony dziedzictwa przyrodniczego, zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego obywateli – co wynika z ich regulaminu. W związku z czym jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podstawy funkcjonowania stowarzyszenia i cele jego działania jednoznacznie wskazują na to, że podejmując wszelką działalność Stowarzyszenie działa w imieniu i na rzecz społeczności lokalnej a tym samym została spełniona przesłanka interesu społecznego w niniejszej sprawie. Interes społeczny przemawia za tym aby interesy mieszkańców związane z zachowaniem naturalnego środowiska wraz z zachowaniem zagrożonych gatunków na zamieszkałych przez nich terenach i przez to wzbogacaniem okolicy były należycie reprezentowane. Wskazało także że Stowarzyszenie w innym postępowaniu zostało dopuszczone do udziału w nim na prawach strony. (postanowienie SKO w [...] z [...] lutego 2015 r. Nr [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę nie znalazło podstaw do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia. SKO dokonało analizy celów Stowarzyszenia wymienionych w jego regulaminie i na tej podstawie stwierdziło, że cele są ogólnikowe a stowarzyszenie nie wyjaśniło w jakim zakresie ich realizacja miałaby się odbywać w przedmiotowym postępowaniu. Nawet przyjęcie, że cele statutowe mają związek z przedmiotową sprawą nie pozwoliło na uznanie zaistnienia interesu społecznego o jakim mowa w art. 31 § 1 K.p.a. SKO wskazało na brak definicji pojęcia "interes społeczny", i wywiodło, że należy go rozumieć zgodnie z art. 31 K.p.a. Interes społeczny wymaga w tym wypadku konkretyzacji poprzez wskazanie wartości istotnych i ważnych ze społecznego punktu widzenia i odniesienia się do przedmiotu postępowania. Tym samym wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu musi być poparty stosownymi argumentami. Powodem wystąpienia z wnioskiem przez Stowarzyszenie, wskazanym we wniosku było to, że inwestycja polegająca na budowie 1 elektrowni wiatrowej będzie miała wpływ na walory krajobrazowe i przyrodnicze okolic wsi M. oraz na zdrowie i komfort mieszkańców a stowarzyszenie działa na rzecz społeczności lokalnej. Oceniając te powody organ uznał, że mają one charakter ogólnikowy oraz nie został wykazany w sprawie związek pomiędzy celami statutowymi a interesem społecznym – nie wykazano że budowa 1 elektrowni wpłynie negatywnie na krajobraz. Zdaniem SKO udział stowarzyszenia, które nie wykazuje się realnymi osiągnięciami w zakresie swej działalności jest zbędny w toczącym się specjalistycznym postępowaniu. W tego rodzaju postępowania aby celowe było występowanie organizacji ekologicznej, musi ona posiadać wiedzą merytoryczną objętą celami statutowymi aby mogły aktywnie uczestniczyć w sprawie. Stowarzyszenie tego nie wykazało jak również nie wykazało parametrów inwestycji które mogłyby szkodliwie wpłynąć na środowisko lub ludzi, nie wykazało które walory krajobrazu są tak bardzo cenne, że wymagają szczególnej ochrony. Z powołanej ogólnej chęci ochrony walorów krajobrazowych nie da się wywieść interesu społecznego. Dlatego bez skonkretyzowania interesu społecznego i bez odniesienia go do poszczególnej indywidualnej sprawy Stowarzyszenie nie może skorzystać z instytucji z art. 31 § 1 K.p.a. Organ rozpatrzył także wniosek Stowarzyszenia w świetle art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. t.j.U.2013.1235), dalej "ustawa o ocenach". Warunkiem uczestnictwa organizacji ekologicznej w postępowaniach wymagających udziału społeczeństwa jest wykazanie, że cele statutowe organizacji za tym przemawiają oraz że prowadzą działalność statutową mającą na celu ochrony środowiska lub ochrony przyrody przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia tego postępowania. Definicja organizacji ekologicznej jest zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o ocenach – organizacja, której celem statutowym jest ochrona środowiska. Ochrona środowiska – jest to zgodnie z art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska to ogół elementów przyrodniczych w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, w szczególności powierzchnia ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej a także wzajemne oddziaływanie pomiędzy tymi elementami. Ochrona środowiska to podjęcie lub zaniechanie działań umożliwiające zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej – art. 3 pkt 13 ustawy o ocenach. W związku z tym organ uznał, że zapisy zawarte w statucie mogą być uznane za wystarczające do stwierdzenia, że Stowarzyszenie jest organizacją ekologiczną. Stowarzyszenie rozpoczęło swą działalność z dniem [...] stycznia 2013 r. . Zebranie założycieli odbyło się [...] czerwca 2010 r. Inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji środowiskowej [...] czerwca 2010 r. W związku z tym Stowarzyszenie nie spełnia wymienionego w ustawie obowiązku prowadzenia działalności przez 12 miesięcy od daty wszczęcia postępowania. Poza tym, inwestor w piśmie z 10 marca 2015 r., cofnął wniosek (rezygnacja z inwestycji) i wycofał wnioski o wydanie decyzji środowiskowej. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ wskazał, że co do wskazywanej konieczności ochrony ptaków i nietoperzy, skarżący nie uwzględnił szczegółowych zapisów raportu odnośnie śmiertelności tych zwierząt a jedynie zapisy ogólne, nie wykazało aby ustalenia raportu w tym zakresie były błędne. Co do zagrożeń związanych z hałasem, że raport wskazuje na granice dopuszczalnego hałasu, które nie przekraczają norm hałasu dopuszczonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (D.U. 2014, poz. 112). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodło Stowarzyszenie zarzucając naruszenie: -art. 31 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędne przyjęcie, że Stowarzyszenie nie spełnia łącznie przesłanek wskazanych w tym przepisie, co doprowadziło do niedopuszczenia go do udziału w postępowaniu; -art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o ocenach poprzez błędne przyjęcie że stowarzyszenie nie prowadziło działalności przez 12 miesięcy od daty złożenia wniosku o wszczęcie postępowania; -art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich dowodów i całego stanu faktycznego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie. Wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienie i nakazanie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu na prawach strony. W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, że: -stowarzyszenie brało udział w przygotowaniach odwołania od decyzji środowiskowej a strona tego postępowania PP G. również są członkami Stowarzyszenia; -stowarzyszenie wystąpiło o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej, która to sprawa nie została jeszcze rozstrzygnięta dlatego dopuszczenie lub odmowa dopuszczenia do udziału w sprawie dotyczy interesów prawnych innych osób; -teren inwestycji jest obszarem o dużych walorach krajobrazowych na których występują pomniki przyrody, rzadkie gatunki zwierząt i ptactwa – co potwierdza raport o oddziaływaniu na środowisko. Raport wskazuje na dużą ich śmiertelność a zatem obawy społeczeństwa są w tej mierze uzasadnione; -organ nie uwzględnił przygotowanego przez Stowarzyszenie opracowania dotyczącego występowania na terenie wsi M. i gminy M. zagrożonych gatunków ptaków, gadów, płazów i roślin. Opracowanie to daje podstawę do ochrony lokalnej przyrody i środowiska; -zamieszkujący na tym terenie PP G., członkowie Stowarzyszenia, mają wspólny interes społeczny. W interesie społecznym jest "wyeliminowanie podejrzeń wydających decyzję o działania stronnicze"; oraz niedopuszczenie do nieodwracalnych zmian w otoczeniu poprzez nieprawidłowe zabudowanie czy wykorzystanie tego obszaru typowo rolniczego, niedopuszczenie do ponoszenia dalszych ujemnych skutków planowanej inwestycji, kosztów leczenia mieszkańców, którzy będą odczuwali negatywne skutki działania wiatraków, kosztów przesiedlenia i konieczności ochrony ptactwa, niedopuszczenie do wyginięcia chronionych gatunków ptaków i pozostałych rzadkich zwierząt. Stowarzyszenie występuje zarówno na rzecz PP G. jak i w celu ochrony lokalnej przyrody wraz z gatunkami zagrożonymi; -wadliwie organ ustalił, że skarżące Stowarzyszenie nie spełnia warunku z art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o ocenach. Znowelizowany przepis art. 44 ust. 1 ustawy o ocenach ogranicza dotychczasowe prawa organizacji ekologicznych, podważa prawo do działania społeczeństwa obywatelskiego i pozostawia duże pole ocenne organom prowadzącym postępowanie. Stowarzyszenie jako inicjatywa działa od 2008 r., nie jest organizacją podlegającą wpisowi do KRS a regulamin jest tylko potwierdzeniem wieloletniego stanu rzeczy i działalności jego członków; -w innym równoległym postępowaniu Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w sprawie na prawach strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając trafność a tym samym zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że postanowienie to nie narusza prawa. Możliwość dopuszczenia do udziału w sprawie organizacji społecznej przewiduje art. 44 ust. 1 ustawy o ocenach oraz art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. Organizacja społeczna, zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy o ocenach może złożyć wniosek o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu na prawach strony. Warunkiem dopuszczenia jest aby organizacja była organizacją ekologiczną prowadzącą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody, charakter sprawy wymagał udziału społeczeństwa i od niedawna aby organizacja funkcjonowała w okresie 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania do którego chce przystąpić. Organ niewadliwie ustalił, że Stowarzyszenie spełnia przesłankę bycia organizacją ekologiczną mającą w celach statutowych działalność polegającą na ochronie środowiska. Uznał jednak, że nie została spełniona przesłanka związana z okresem funkcjonowania. Sąd w pełni podziela tę argumentację. Na podstawie art. 7 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (D.U. 2014, poz. 1133), dokonano zmiany ustawy o ocenach poprzez ograniczenie udziału organizacji ekologicznych w ten sposób, że mogą one uczestniczyć w postępowaniu o ile prowadzą działalność statutową w zakresie ochrony środowiska lub ochrony przyrody pod warunkiem, że prowadzą ją minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania. Ustawa, zgodnie z art. 27, weszła w życie 1 stycznia 2015 r. w związku z tym, skoro wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie został wniesiony 11 lutego 2015 r. (data nadania przesyłki), ma do niego zastosowanie ustawa w brzmieniu zmienionym. Organ w sposób prawidłowy ustalił na podstawie zaświadczenia Starosty W., że stowarzyszenie rozpoczęło działalność 18 stycznia 2013 r., po uprzednim zebraniu założycieli w dniu 5 grudnia 2012 r. (kopia listy członków założycieli). Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpłynął do organu 25 czerwca 2010r., postępowanie zostało wszczęte 29 czerwca 2010 r., co doprowadziło do wniosku, że stowarzyszenie nie prowadziło działalności statutowej na 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania. Podnoszone przez Stowarzyszenie okoliczności związane z formą prawną stowarzyszenia jako nierejestrowalnego w KRS oraz branie udziału przez jego późniejszych członków w procedurach administracyjnych, pisaniu odwołań czy konsltacjach nie ma znaczenia. Stowarzyszenie zwykłe jest, zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r (t.j. D.U: 2001.79.855), najprostszą formą działania stowarzyszenia. Powstaje z inicjatywy co najmniej 3 osób, które uchwala regulamin określający nazwę, cel teren działania, siedzibę i przedstawiciela i informują o tym właściwy ze względu na siedzibę organ nadzorujący. W niniejszej sprawie czynności te miały miejsce [...] grudnia 2012 r. Ostateczne zgłoszenie powstania stowarzyszenia organowi nastąpiło [...] stycznia 2012r. a więc po złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Trafnie zatem organ wywiódł o braku podstaw do udziału stowarzyszenia w postępowaniu na podstawie art. 44 ustawy o ocenach, co czyni niezasadnymi zarzut związane z naruszeniem tego przepisu. Przesłanki udziału w sprawie organizacji społecznej z art. 44 ustawy o ocenach są odmienne niż przesłanki z art. 31 K.p.a. Zgodnie z tym ostatnim, organizacja społeczna może w sprawie innej osoby wystąpić m.in. z żądaniem dopuszczenia je do udziału w postępowaniu jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Ustawa wymaga łącznego spełnienia obu przesłanek. Jak się przyjmuje w orzecznictwie (np. powołany przez organ wyrok NSA w Warszawie z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 122/11, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt. II OSK 1038/08, ), dla oceny spełnienia tych przesłanek jako warunkujących udział w postępowaniu z udziałem społeczeństwa nie wystarczy samo powołanie się na ogólne cele działalności stowarzyszenia. Podmiot taki ma bowiem obowiązek przedstawić argumentację uzasadniającą udział w tego rodzaju postępowaniu i wskazać jaki interes społeczny przemawia za uczestniczeniem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Udział organizacji społecznej w tego rodzaju postępowaniu ma pomóc, przyczynić się, do wnikliwszego i wszechstronnego rozpoznania sprawy. Tym samym podmiot ubiegający się o dopuszczenie do udziału w sprawie musi wykazać w jaki sposób jego udział wpłynie na tok postępowania administracyjnego. Oczywistym powinno być, że tego rodzaju wpływ jest możliwy o ile organizacja ta ma możliwość merytorycznej oceny wniosku czy wskazywania na uchybienia w postępowaniu. Organ w sposób niewadliwy uznał, że wymienione w regulaminie cele statutowe stowarzyszenia mogłby uzasadniać jego udział w postępowaniu. Sąd tę argumentację akceptuje, bez potrzeby jej powtarzania. Równocześnie zgadza się z argumentacją, że skarżący nie wykazał aby interes społeczny przemawiał za wstąpieniem tej organizacji do postępowania. Pojęcie "interesu społecznego" nie zostało w K.p.a. zdefiniowane. Przyjmuje się, że ocena czy interes ten występuje powinna być w każdym wypadku przeanalizowana w odniesieniu do określonego stanu faktycznego. Ocena ta ma charakter obiektywny. Nie wystarczy samo przekonanie strony, że jego udział w postępowaniu służy interesowi społecznemu. Udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 843/07, LEX nr 501062, tak też J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2008, str. 265.). Stowarzyszenie jako powody do udziału w postępowaniu w aspekcie występowania interesu społecznego wskazało na konieczność ochrony krajobrazu, ptaków i innych zwierząt, czuwanie nad obiektywizmem osób biorących udział w procesie decyzyjnym, konieczność ochrony zdrowia mieszkańców w związku z rodzajem inwestycji. Jednocześnie wskazało, że większość członków stowarzyszenia i tak bierze udział w toczącym się postępowaniu. W ocenie Sądu skarżący nie określił, kto potencjalnie mógłby zostać dotknięty ewentualnymi zmianami wywołanymi planowaną inwestycją ani nie wskazał, z jakich powodów może dojść do kumulacji negatywnych oddziaływań na środowisko związanych z realizacją inwestycji polegającej na budowie wyłącznie jednej elektrowni wiatrowej. Argumentacja Skarżącego jest bardzo ogólna - nie wskazuje, w jaki sposób (poza podaniem rodzaju negatywnego oddziaływania - zanieczyszczenia powietrza, poziomu hałasu, negatywne skutki dla zdrowia ludzi) planowana inwestycja mogłaby negatywnie oddziaływać na środowisko. Każda inwestycja ze swej istoty wiąże się z jakimś wpływem na środowisko, stąd uznanie tego typu argumentacji za wystarczającą w świetle art. 31 § 1 K.p.a. skutkowałoby możliwością udziału skarżącego w każdym postępowaniu związanym z realizacją jakiejkolwiek inwestycji. Interes społeczny wymaga zaś konkretyzacji przez odniesienie go do przedmiotu postępowania, czyli - określenia rodzaju konkretnych, istotnych i ważnych ze społecznego punktu widzenia wartości, mających podlegać ochronie. Określenie ogólnych wartości prawnie chronionych bez odniesienia ich do konkretnej inwestycji i konkretnych faktycznych jej uwarunkowań nie może w związku z tym odmieść zamierzonego skutku. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi: - bez istotnego znaczenia pozostaje to, że członkowie stowarzyszenia brali udział w przygotowywaniu odwołań od decyzji czy w spotkaniach dotyczących planowanego przedsięwzięcia. Działanie takie nie kreuje interesu społecznego a wprost przeciwnie świadczy o zaangażowaniu członków stowarzyszenia w indywidualne interesy poszczególnych mieszkańców (PP G.), czemu zresztą skarżący nie zaprzecza (str. 6 skargi ). - Sąd nie stwierdził aby wydane postanowienie naruszało przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Organ w sposób wyjątkowo szczegółowy odniósł się do przesłanek mogących skutkować dopuszczeniem organizacji społecznej do udziału w sprawie. Uzasadnienie spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Istotnie organ nie odniósł się do dokumentu nazwanego w skardze "zestawienie walorów przyrodniczych wsi i gminy M." – prawdopodobnie chodzi o ekspertyzę w zakresie oddziaływania projektowanej elektrowni wiatrowej opracowaną przez J.N., co stanowi o naruszeniu przez organ art. 80 K.p.a. to jednak szeroki i ogólny charakter tego opracowania bez odniesienia się do uwarunkowań planowanej inwestycji, nie może być decydującym w aspekcie dopuszczenia do udziału w sprawie stowarzyszenia. -okoliczność związana z wystąpieniem stowarzyszenia o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej pozostaje poza sferą zainteresowania organu i sądu. Organ zajmował się wyłącznie kwestię istnienia podstaw do dopuszczenia do udziału w sprawie stowarzyszenia a nie oceną decyzji środowiskowej i możliwością jej wzruszenia na wniosek organizacji społecznej. -samo występowanie na terenie inwestycji pomników przyrody, rzadkich gatunków zwierząt – bez wykazania jaki konkretnie wpływ ma planowana inwestycja na te elementy przyrody nie rodzi tezy o istnieniu interesu społecznego. Jak trafnie wskazuje organ sporządzony w toku postępowania raport nie został podważony. -kwestia ewentualnego zapobieżenia przez stowarzyszenie podejrzeniom co do możliwości wydania stronniczej decyzji, która nawiasem mówiąc już dawno została wydana przez organ I instancji, pozostaje w sferze domysłów a nie realnego zagrożenia. -fakt dopuszczenia Stowarzyszenia w innym postępowaniu administracyjnym nie rodzi po stronie organu obowiązku dopuszczenia i w tym postępowaniu. Każda sprawa jest inna i w każdej inne okoliczności faktyczne mogą być podstawą rozstrzygnięcia. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.