IV SA/Wa 2210/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Główny Geodeta Kraju (dalej: "GGK", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 59 § 2 oraz art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "kpa"), stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. P. (dalej "skarżący") z dnia [...] maja 2012 r. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. (dalej "WINGiK") z dnia [...] maja 2012 r. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Na wniosek skarżącego Starosta T. prowadził postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków władającego działką ewidencyjną nr [...], położoną w P., z dotychczasowego władającego J. P. na J. G. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Starosta T. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji Wójta Gminy P. Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. WINGiK orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przez J. P. od decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2012 r. Jednocześnie WINGiK pouczył skarżącego o sposobie i terminie wniesienia zażalenia na to postanowienie. Zgodnie z pouczeniem skarżący w dniu [...] maja 2012 r. złożył zażalenie na postanowienie WINGiK z dnia [...] maja 2012 r. GGK postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącego z takim uzasadnieniem, że postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydane przez WINGiK jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie do GGK. Ze względu na fakt, że postanowienie to kończy postępowanie w sprawie, służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Dlatego GGK na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa uznał, że rozpatrzenie zażalenia skarżącego jest niedopuszczalne. Dodatkowo wskazał, że błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa zażalenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego, stąd skarżący ma prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie WINGiK z dnia [...] maja 2012 r. wraz 2: wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Od postanowienia GGK z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie ze względu na naruszenie przez organ przepisów prawa. W ocenie skarżącego, art. 59 § 1 kpa wyraźnie określa, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie. Natomiast art. 144 kpa wskazuje art. 127 § 2 kpa i organ wyższego stopnia, dlatego zaskarżone postanowienie narusza ww. przepisy. W odpowiedzi na skargę GGK podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie nadmienił, że skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na postanowienie WINGiK z dnia [...] maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Na wstępie rozważań należy stwierdzić, że przedmiotem dokonywanej kontroli sądowej jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 kpa. Zaskarżone postanowienie ma charakter procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W tej fazie postępowania odwoławczego organ nie rozpatruje sprawy merytorycznie. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania (czy też zażalenia, jak w niniejszej sprawie) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Niedopuszczalność zaś odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do jego wniesienia. Mając na względzie powyższe uznać należy, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż w konkretnym przypadku mamy do czynienia z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn przedmiotowych - wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 59 § 2 kpa, o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania tego środka odwoławczego. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego z mocy art. 59 § 2 kpa jest zawsze wydawane w postępowaniu jednoinstancyjnym, niezależnie od tego, który organ o tym orzeka. Postanowienie to kończy postępowanie, ponieważ jest ostateczne. Na to postanowienie nie służy więc środek odwoławczy w administracyjnym toku instancji. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu ma tylko możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2010 r., II OSK 120/09, Lex nr 597160, wyroki WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2007 r., VII SA/Wa 1605/06, z dnia 16 czerwca 2011 r., VII SA/Wa 1518/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2012 r., II SA/Rz 16/12, Lex nr 1121494, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2012 r., III SA/Kr 1002/11, Lex nr 1108701, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 stycznia 2012 r., I SA/Bk 445/11, Lex nr 1104496). Stąd wniesienie przez skarżącego zażalenia na postanowienie WINGiK z dnia [...] maja 2012 r. było niedopuszczalne, więc GGK słusznie stwierdził niedopuszczalność tego zażalenia na podstawie art. 134 kpa. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, skarżący złożył w WSA w [...] prawidłowy środek odwoławczy od postanowienia WINGiK z dnia [...] maja 2012 r., jakim jest w tym przypadku skarga do sądu administracyjnego. Wskazany przez skarżącego w skardze art. 59 § 1 kpa, z którego wynika, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie, nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż w zakresie postanowienia o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia obowiązują odrębne reguły, do których ma zastosowanie art. 59 § 2 kpa. Na ocenę dopuszczalności zażalenia skarżącego nie ma znaczenia fakt, że został on błędnie pouczony o możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia WINGiK z dnia [...] maja 2012 r. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2011 r., VII SA/Wa 1518/10). W tym zakresie GGK w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo pouczył skarżącego o możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia, z czego skarżący skorzystał. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dlatego na podstawie art. 151 p. p.s.a. orzekł jak w sentencji.