IV SA/Wa 2237/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. R. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców w Warszawie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia statusu uchodźcy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze z dnia 28 sierpnia 2013 r. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzielania zgody na pobyt tolerowany i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, skarżący N. R. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wydalenie go z terytorium RP sprowadziłoby na niego bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia, a także ryzyko doznania nieludzkiego i poniżającego traktowania w kraju pochodzenia ([...]) z uwagi na powszechne prześladowania grupy etnicznej [...], do której należy, przez [...], a nadto, iż wydalenie go z terytorium RP pozbawiłoby go prawa do kształtowania jego sytuacji faktycznej i prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, ze zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006r., s. 189). W celu stwierdzenia prze Sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi wskazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 25 września 2009 r. sygn. I OZ 892/09, z dnia 6 października 2009 r., sygn. II OZ 833/09). W niniejszej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, uprawdopodobnił, iż wydalenie go z terytorium RP sprowadziłoby na niego bezpośrednie niebezpieczeństwo poddania dalszym prześladowaniom w kraju pochodzenia tj. [...], z uwagi na przynależność do grupy etnicznej [...]. Wskazał na raporty organizacji międzynarodowych tj. Wysokiego Komisarza ONZ do Spraw Uchodźców, Minority Rights Group International, które wskazują, że sytuacja ludności cywilnej, a w szczególności tej wywodzącej się z mniejszości etnicznych, jest jedną z najbardziej niebezpiecznych na świecie. Prowincja [...] ([...]), z którego pochodzi skarżący, jest obszarem o najwyższej ilości incydentów zaliczanych do przypadków naruszenia bezpieczeństwa. Ponadto należy zauważyć, że bez wątpienia wydalenie go z terytorium RP pozbawiłoby go prawa do kształtowania jego sytuacji faktycznej i prawnej, w sytuacji w której dopiero będzie rozpoznana merytorycznie jego skarga. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji