IV SA/Wa 2241/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), asesor WSA Anna Sidorowska- Ciesielska, Protokolant referent Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz M. O. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 2241/19 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania M. O. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] września 2014r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na legalizacji budynku biurowo - gospodarczo - garażowego na działce nr ew [...] przy ul. [...] [...] we wsi [...] gm. [...], Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. M. J. 18.06.2014r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Decyzją Wójta Gminy [...] z [...] września 2014r. Nr [...] ustalono warunki zabudowy dla tak określonej inwestycji. Odwołanie od decyzji złożył M. O.. Decyzja została utrzymana w mocy przez SKO w W. w dniu [...].10.2016 r. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2017r IV SA/Wa 3276/16 uchylił ww. decyzję SKO. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium decyzją z [...] .08.2018r, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16.11.2018 r. uchylono decyzję SKO z [...].08.2018 r. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania M. O. organ odwoławczy wyjaśnił, że według art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Organ przytoczył najważniejsze wskazania zawarte w wyroku sądu. Wskazał też, że w wyroku z 16.11.2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż, zadaniem organu było przeprowadzenie postępowania zgodnie z wytycznymi sądu tj. uzupełnienie postępowania dowodowego o oświadczenie strony co do charakteru inwestycji oraz dokonanie ponownie analizy zagospodarowania przestrzennego w obszarze analizowanym w kontekście kontynuacji funkcji. Organ przytoczył treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także wybrane przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz, U. Nr 164, poz. 1588). Organ wyjaśnił, że pismem z 24 kwietnia 2019r. M. J. sprecyzował jaką funkcję ma mieć budynek będący przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazując, że będzie to - garaż z pomieszczeniem biurowo-socjalnym z łazienką. Organ odwoławczy przypomniał, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wytyczył obszar analizowany i przeprowadził analizę funkcji i cech obiektów w obszarze. Wykazano parametry obiektów o podobnych funkcjach w obszarze analizowanym i na tej podstawie ustalono warunki zabudowy. Do ustalenia poszczególnych parametrów organ wykorzystał wielkości zabudowy dla działek zabudowanych zabudową usługową i gospodarczą, przyjmując że takie odniesienie jest najbardziej miarodajne dla wykazania charakteru wnioskowanej. Jak wynika z analizy funkcja usługowa realizowana jest na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej ul. [...] na działkach nr ew. [...] - kiosk handlowy spożywczy - (przyznane w odwołaniu P. O.), nr ew. [...] - auto usługi, nr ew. [...] - hurtownia odzieży. Zdaniem organu odwoławczego w związku z powyższym kontynuacja funkcji dla budynku - garaż z pomieszczeniem biurowo - socjalnym i łazienką - jest spełniona. Zachowanie zasady dobrego sąsiedztwa nie wymaga dostosowania nowej zabudowy do funkcji dominującej w obszarze analizowanym, a jedynie kontynuacji funkcji w tym obszarze występujących. Kontynuacja funkcji o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Kontynuacja funkcji nie oznacza zatem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu, a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym - wyrok NSA z dnia 13.12.2017r. II OSK 779/17. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie, większość budynków w obszarze analizowanym ma funkcję mieszkalną, ale na działkach dostępnych z tej samej ulicy znajduje się zabudowa o funkcjach usługowych czy handlowych. Dlatego obiekt garażowy wraz z funkcją biurowo-socjalną stanowi kontynuację funkcji. Zarzut, iż poprzednio obowiązujący plan miejscowy ( na podstawie którego wydano decyzję z 2003r. ) nie przewidywał funkcji usługowej na danym terenie nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków w przedmiotowej sprawie. W obecnym stanie prawnym brak jest planu miejscowego dla terenu objętego wnioskiem, a przesądzenie możliwości istnienia danej zabudowy w tym obszarze będzie ustalana na zasadzie decyzji o warunkach zabudowy i analizy obiektów w obszarze analizowanym. Kolegium wyjaśniło, że przeanalizowało istnienie obiektów usługowych na zasadzie aktualizacji poprzez dostępne mapy street view z lipca 2017r. ( google maps). Zarzut sąsiadów, że budynek którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, nie ma prawdopodobnie służyć prowadzeniu działalności gospodarczej - produkcyjnej, natomiast ma stanowić zaplecze dla istniejącej już działalności o takim charakterze, nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy dotyczy obiektu istniejącego garażowego z funkcją biurowo socjalną - legalizacja zabudowy, a więc wniosek nie dotyczy obiektu produkcyjnego. Fakt, że na działce znajdują się inne obiekty z innym przeznaczeniem nie może mieć wpływu na rozważenie możliwości istnienia obiektu garażowego z funkcją biurowo-socjalną na tej działce. Organ administracji rozpoznając wniosek analizuje sprawę przez pryzmat art. 61 ustawy. Kolejnym etapem postępowania jest ustalenie parametrów dla nowej zabudowy. Zgodnie z ww. rozporządzeniem parametry dla nowej zabudowy ustala się na poziomie średnich wielkości zabudowy dla obszaru analizowanego. Poszczególne parametry zostały ustalone na poziomie odbiegającym od średniej w obszarze analizowanym. Przepisy obowiązujące dopuszczają takie rozwiązanie. W skarżonej decyzji organ I instancji zawarł uzasadnienie przyjętego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim przyjęte wartości nie przekraczają najwyższych parametrów istniejącej w obszarze zabudowy. Organ odwoławczy ocenił, że parametry nowej zabudowy zostały ustalone w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującym prawem. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że organ I instancji działał zgodnie z obowiązującym prawem. Przeprowadzono analizę zabudowy istniejącej a parametry dla nowej zabudowy ustalono zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia. Obowiązujące przepisy prawa nie obligują do ustalania warunków zabudowy dla obiektów identycznych do tych w bezpośrednim sąsiedztwie, nacisk kładzie się na zachowanie pewnego ładu przestrzennego. Kwestie dotyczących ewentualnych uciążliwości dla działek sąsiednich oraz ochrony interesów osób trzecich będą rozstrzygane na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma na celu wykazanie ewentualnej możliwości realizacji konkretnego przedsięwzięcia na danym terenie mając na uwadze ład przestrzenny zgodnie z obowiązującym zagospodarowaniem terenu. M. O. złożył skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. wymieniony w decyzji budynek biurowo - gospodarczo- garażowy stanowi część składową istniejącego nielegalnie zakładu produkującego materiały budowlane, który to zakład znacząco oddziaływuje na otoczenie. Wójt Gminy [...] przed wydaniem decyzji nie przeprowadził analizy pod kątem szkodliwości oraz uciążliwości dla okolicznych nieruchomości jakie stwarza wspomniany zakład produkcyjny. Także organ II instancji nie zajął się tym problemem, a wręcz go zignorował twierdząc, że omawiany budynek stanowi odrębną zabudowę niezwiązaną z produkcją materiałów budowlanych co jest ewidentną nieprawdą. Nie zostało to sprawdzone zgodnie z wytycznymi Sądu, czy funkcja budynku związana jest z prowadzonym zakładem produkcyjnym . 2. Obiekt budowlany, którego decyzja dotyczy jest niezgodny z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz narusza przepisy techniczno - budowlane gdyż nie spełnia istniejących norm odnośnie odległości od granicy działki sąsiedniej, a także co do nachylenia połaci dachu względem tej granicy oraz odprowadzenia wód opadowych z powierzchni dachu . 3. organ II instancji utrzymuje w mocy decyzję o warunkach zabudowy traktując sprawę wybiórczo, dostosowując przepisy do istniejącego stanu co nie jest do pogodzenia biorąc pod uwagę chociażby ład przestrzenny miejscowości [...], gdzie dominuje zabudowa jednorodzinna i siedliskowa . 4. nie można także porównywać istniejącego zakładu produkującego materiały budowlane na wolnym powietrzu do istnienia hurtowni tekstylnej, czy warsztatu. Jest to wielkie nieporozumienie i nadużycie, a także nadinterpretacja przepisów prawa. 5. organ nie wyjaśnił dostatecznie braku powtórnego uzupełnienia analizy zagospodarowania terenu przez Wójta Gminy [...] ( pismo do Wójta z SKO z dnia [...].04.2019 r.) co skutkowało powieleniem danych z roku 2014 . 6. dodatkowo decyzja jest także wadliwa z tego powodu, że działka której inwestycja dotyczy tj. dz. nr ew. [...] nie istnieje. Działka o numerze [...] istniała w przeszłości, lecz w czasie gdy trwało postępowanie w 2016 roku uległa podziałowi o czym inwestor "zapomniał" i mając wiedzę o podziale nie poinformował organu. Było to celowe działanie. Brak jest także weryfikacji danych przez organ Kolegium przy wydawaniu omawianej decyzji. W piśmie procesowym skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, a kwestia zmiany numeracji działki nie ma znaczenia dla prawidłowości jej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2019 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie dokonał niebudzących wątpliwości ustaleń w zakresie stanu faktycznego i przedwcześnie ocenił, że możliwe jest wydanie pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji podlegającej legalizacji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 j.t.). Zaskarżona decyzja została wydana w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, na którym to etapie poprzednio wydane decyzje były już dwukrotnie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dlatego skrótowo tylko należy przypomnieć, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1564/10, zgodna z prawem decyzja o warunkach zabudowy powinna odpowiadać przesłankom materialnym i formalnym określonym w postanowieniach art. 60 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Celem takiej decyzji jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na danym obszarze, a ponieważ jest wydawana na obszarach bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przesądza o zgodności zamierzonej inwestycji z ogólnym tzw. państwowym porządkiem przestrzennym tj. ustawami szczególnymi i wymogami określonymi w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369 j.t.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponieważ ocena prawna wyrażona w wyroku sądu dotyczy stanu sprawy istniejącego na konkretnym etapie postępowania, zmiana stanu faktycznego ustalonego w ponownie prowadzonym postępowaniu może spowodować, że ocena dotycząca innych uwarunkowań faktycznych nie będzie już wiążąca. W uzasadnieniu wyroku z 16 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2869/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w odniesieniu do niedostatecznie przeprowadzonej analizy stanu faktycznego w sprawie wskazał, że konieczne jest m.in.: - zobowiązanie inwestora do wskazania konkretnego przeznaczenia budynku poprzez wskazanie jakiego rodzaju funkcje ma spełniać ten budynek (biuro, magazyn czy inne) i dopiero wtedy ustalenie czy rzeczywiście na obszarze analizowanym da się odnaleźć podobną funkcję, - w związku z tym analiza powinna m.in. wskazywać funkcję obiektów na obszarze analizowanym, a decyzja oceniać czy rzeczywiście mamy do czynienia z kontynuacją na danym obszarze danej funkcji. Ustalenia muszą odnosić się do całego obszaru analizowanego., - pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko. Wykładnia systemowa każe w tym wypadku rozstrzygać wątpliwości na korzyść właściciela czy inwestora jako uwzględniająca zasadę wolności zagospodarowania przestrzennego w tym jej zabudowy. Bez znaczenia jest, że tak jak w tym przypadku, mamy do czynienia z legalizacją samowoli budowlanej., - konieczne byłoby ustalenie czy na obszarze analizowanym występuje dostępna z tej samej drogi publicznej funkcja jaką proponuje inwestor (a którą organ ma sprecyzować), - jak wynika z twierdzeń skarżącego budynek ten stanowi część uciążliwego zakładu produkcyjnego w związku z tym oceniając funkcję tego budynku należy mieć także na względzie i tę okoliczność (czy funkcja budynku związana jest z prowadzonym zakładem produkcyjnym). - w świetle decyzji z [...] lipca 2003 r. Wójta Gminy [...] należy także rozważyć czy w ogóle na tym terenie dopuszcza się prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, skoro teren ten wskazywany był jako teren przeznaczony wyłącznie do zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Co do pozostałych kwestii takich jak zarzucane przez skarżącego nieprawidłowe usytuowanie budynku i niezgodność zabudowy z przepisami prawa budowlanego, sąd wyraził ocenę, że nie są przedmiotem kognicji organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Sąd wyraził także ocenę, że parametry i wskaźniki dla przedmiotowej zabudowy zastosowano zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym i stanowią one średnie wskaźniki zabudowy, szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku (załącznik nr 2 do decyzji). W uzasadnieniu wyroku z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2869/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził stanowisko, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając w ponownie prowadzonym postępowaniu decyzję kasatoryjną nie wykonał powyższych zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie uzasadniając obiektywnymi i rzeczowymi względami potrzeby uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Powyższe wskazania niewątpliwie prowadzą do wniosku, że intencją sądów było podjęcie przez organ odwoławczy właściwych działań, które umożliwiłyby po uzupełnieniu dowodów tj. uzupełnieniu analizy urbanistycznej o dane dotyczące funkcji zabudowy znajdującej się w całym obszarze analizowanym i uzyskaniu sprecyzowanego stanowiska inwestora co do funkcji legalizowanego obiektu budowlanego, wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Niewątpliwe organ odwoławczy podjął działania zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Przede wszystkim wezwał inwestora do sprecyzowania swojego stanowiska. Z pisma inwestora z [...] kwietnia 2019 r. wynika, że budynek ma spełniać funkcję biurowo-socjalną z częścią garażową (garaż z pomieszczeniem biurowym i łazienką). Tak uzyskane stanowisko, które należało potraktować jak sprecyzowanie wniosku, nie znalazło odzwierciedlenia w sentencji decyzji, w której organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ta zaś dotyczy warunków zabudowy dla budynku biurowo-gospodarczo-garażowego. To wbrew pozorom istotna różnica, ponieważ garaż, jak też pomieszczenie biurowe nie są pomieszczeniem gospodarczym, a po uzyskaniu warunków zabudowy inwestor będzie mógł korzystać z takich funkcji budynku jak zostały określone w decyzji. Organ prawidłowo wyjaśnił kwestię istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy wyłącznie zagadnień dotyczących budynku będącego przedmiotem wniosku, nie zaś prowadzonego przez inwestora na tej samej działce zakładu produkcyjnego. Na przyszłość, bo takie są skutki uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wnioskodawca będzie mógł przedmiotowy budynek wykorzystywać wyłącznie jako budynek o funkcjach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Prawidłowo także wskazał, że plan miejscowy na podstawie którego wydana została decyzja wójta z 2003 r. nie obowiązuje, stąd również określone wówczas ograniczenia w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy próbował także uzupełnić materiał dowodowy w zakresie brakujących, istotnych dla rozpatrzenia sprawy elementów analizy urbanistycznej. Wystąpił do organu I instancji o uzupełnienie analizy zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym o funkcje obiektów znajdujących się na wszystkich działkach. Uzyskał odpowiedź od tego organu, że nie dysponuje on aktami sprawy w której te dokumenty znajdują się, jak też nie ma jasności w jaki sposób i w jakim zakresie należałoby uzupełnić analizę zagospodarowania, ponieważ stan zagospodarowania terenu od 2014 r. mógł ulec zmianie. Rolą organu odwoławczego było wyjaśnienie tych wątpliwości i doprecyzowanie, że chodzi o opracowanie uzupełniającej analizy przez jej autora, uwzględniającej informacje dotyczące funkcji występującej w obszarze analizowanym zabudowy, co ważne legalnej, ponieważ skarżący przede wszystkim kwestionuje istnienie legalnie funkcjonujących budynków o funkcjach usługowych. Jeżeli okazałoby się, że stan faktyczny uległ zmianie w zakresie zainwestowania w obszarze analizowanym, to byłaby to istotna dla sprawy okoliczność, o której organ odwoławczy powinien wiedzieć i po analizie dowodów zadecydować czy gdyby pojawiły się nowe elementy zabudowy, to sytuacja ta miałaby znaczenie dla wyniku przedmiotowej sprawy. Zmiana stanu faktycznego w zakresie istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy mogłaby stanowić powód dla którego postępowanie w przedmiotowej sprawie powinno zostać przeprowadzone od początku. Pojawienie się nowej zabudowy ma z reguły wpływ na wszystkie istotne ustalenia dla wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Parametry nowej zabudowy w obszarze analizowanym wpływają na średnie wartości parametrów i wskaźników do których odnosi się parametry i wskaźniki planowanej zabudowy, a te średnie wartości według założeń ustawodawcy wpływają na ocenę czy planowana zabudowa nie naruszy zasady ładu przestrzennego. Ustalenia analizy obejmujące inną zabudowę, aniżeli pierwotnie sporządzona analiza nie mogłyby stanowić podstawy do uzupełnienia przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych we wskazanym przez WSA zakresie, chyba że organ nie stwierdziłby istotnego wpływu na średnie wartości w obszarze analizowanym, a zwłaszcza te, które zostały uznane za punkt odniesienia dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy zamiast uzyskać sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami uzupełnienie analizy urbanistycznej dokonał samodzielnie analizy występującej w obszarze analizowanym zabudowy na podstawie dostępnej powszechnie mapy street view z lipca 2017 r. Oczywiście podjął ogromny trud w jak najlepsze wyjaśnienie kwestii wątpliwych pozostałych do wyjaśnienia w sprawie, jednak taki dowód nie mógł zastąpić wymogu wynikającego z obowiązujących przepisów prawa. Z przepisów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy wynika, że wydanie decyzji musi być poprzedzone powołaniem urbanisty, który ma przygotować projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 60 ust. 1 i 4 u.p.z.p.) oraz stosownej analizy urbanistycznej (art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku gdyby nie było możliwe uzupełnienie analizy przez jej autora, należało zlecić opracowanie analizy innemu urbaniście. Organ przy okazji uzupełniania informacji o funkcji zabudowy w obszarze analizowanym powinien również doprecyzować kwestię legalnego charakteru występującej w nim zabudowy o funkcji usługowej, która stanowiła podstawę do uznania, że inwestycja objęta wnioskiem stanowi kontynuację funkcji występującej w tym obszarze, ponieważ tego zagadnienia dotyczą w istocie zarzuty skarżącego. Zważywszy na powyższe uchybienia nie można stwierdzić, by organ prawidłowo zrealizował wytyczne sądów, a także, by zgromadził materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Co więcej nieprofesjonalnie pozyskany materiał dowodowy uniemożliwił organowi odwoławczemu zweryfikowanie istotnej dla sprawy okoliczności, a mianowicie tej, że w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy nie istniała już działka ewidencyjna o nr [...] we wsi [...] stanowiąca działkę inwestycyjną według wniosku o wydanie warunków zabudowy. Ze złożonego przez skarżącego wraz ze skargą wypisu z ewidencji gruntów wynika, że działka ta uległa podziałowi już w 2016 r., czego nie zgłosił w toku postępowania inwestor i nie doprecyzował swojego wniosku. W tej sytuacji organ odwoławczy powinien w pierwszej kolejności wezwać inwestora do sprecyzowania wniosku w zakresie wskazania właściwej działki inwestycyjnej, a następnie rozważyć czy zmiana wniosku powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania od początku. Zmiana granic terenu inwestycyjnego może, choć nie musi mieć wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających ze sporządzonej analizy urbanistycznej, tak w zakresie wyznaczenia obszaru analizy, jak też parametrów i wskaźników występującej w nim zabudowy. Sąd nie mógł dokonać ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, dlatego związany wcześniejszą oceną prawną wyrażoną w ww. wyrokach nie mógł dokonać oceny, że uległ zmianie stan faktyczny i wskazania co do potrzeby uzupełnienia tylko postępowania dowodowego przez organ odwoławczy nie straciły swojego wiążącego charakteru. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 153 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.