IV SA/Wa 2256/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z [...] lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO w [...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy postanowienie Starosty N. z [...] czerwca 2017 r. odmawiające wszczęcia postępowania z wniosku T. M. i B. M. w sprawie zmiany lasów na użytki rolne w stosunku do działek nr [...], [...] i [...], obręb P., gmina C. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżonego obecnie postanowienia z [...] lipca 2017 r., przedstawia się następująco: T. M. i B. M. byli właścicielami działek nr [...], [...] i [...], obręb [...] w gminie C. w latach 1983 – 2005. Następnie przekazali swoje gospodarstwo rolne B. M. Obecnie właścicielem działki nr [...] jest A. M., zaś właścicielem działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] jest B. M. Działki o numerach ewidencyjnych [...], .[...] i [...] stanowią lasy i grunty orne. Pismem z 14 lutego 2017 r. T. M. wniósł o zmianę lasów na użytki rolne w stosunku do działek nr [...], [...] i [...]. Ostatecznym postanowieniem z [...] lutego 2017 r. nr [...] Starosta N. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany lasu na użytek rolny na działkach nr [...], [...] i [...], obręb P. z uwagi na brak interesu prawnego T. M. Pismem z 7 marca 2017 r. T. M., B. M., B. M. i A. M. wnieśli o zmianę lasów na użytki rolne w stosunku do działek nr [...], [...] i .[...]. Pismem z [...] czerwca 2017 r. Starosta N. zawiadomił o wszczęciu postępowania z wniosku A. M. dotyczącego działki nr [...]. Pismem z [...] czerwca 2017 r. Starosta N. zawiadomił o wszczęciu postępowania z wniosku B. M. dotyczącego działek nr [...] i nr [...]. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Starosta N. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku T. M. i B. M. z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawców. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł T. M. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty N. z [...] czerwca 2017 r. SKO w [...] wskazało, że z przedłożonych przez wnioskodawców dokumentów nie wynika, aby w chwili składania wniosku przysługiwał im tytuł prawny do nieruchomości w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach. Zmiana lasu na użytek rolny następuje z chwilą wydania decyzji na podstawie art. 13 ustawy o lasach, zatem bez znaczenia jest posiadanie tytułu prawnego przez T. M. i B. M. przed złożeniem wniosku. Organ uznał, że T. M. i B. M. nie posiadają interesu prawnego w sprawie, czego konsekwencją jest odmowa wszczęcia postępowania z ich wniosku. T. M. (dalej skarżący) wniósł do Sądu skargę na postanowienie SKO w [...] z [...] lipca 2017 r., podnosząc, że planuje wybudować budynek mieszkalny na działach o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...]. Zatem niezbędne jest wszczęcie postępowania w przedmiocie zmiany lasów na użytek rolny z uwzględnieniem okoliczności, że skarżący i B. M. byli właścicielami wskazanych działek gruntu przed 2005 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacją zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2017 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. 2018, poz. 2107). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrola sądowa sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie SKO w [...] jest zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania. Zaskarżonym postanowieniem SKO w [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty N., mocą którego na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257) – dalej k.p.a. odmówiono wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego i B. M. w sprawie zmiany lasu na użytek rolny na działkach nr [...], [...] i [...], obręb P., gmina C. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie natomiast z art. 61a § 2 k.p.a. na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on także znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2007r., sygn. I OSK 755/06, LEX nr 337023). O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego, wynikiem którego może być zainteresowany, nie decyduje sama wola lub subiektywne przekonanie tej osoby albo też dopuszczenie jej przez organ do udziału w tym postępowaniu, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Interes prawny ma bowiem charakter materialnoprawny stąd musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu (por. wyrok WSA w Olsztynie z 3 listopada 2015r., sygn. II SA/Ol 610/15, Lex Omega nr 1930064). Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2013r., sygn. I OSK 2226/12, LEX nr 1356980). Skarżący i B. M. wnieśli o zmianę lasu na użytek rolny. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2017, poz. 788) zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W postępowaniu o zmianę lasu na użytek rolny prowadzonym na podstawie art. 13 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach definiującym pojęcie właściciela lasu, legitymację procesową posiada właściciel lasu, użytkownik wieczysty, posiadacz samoistny, użytkownik, zarządca lub dzierżawca lasu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 249/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29.10.2015 r. sygn. akt II SA/Lu 215/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podmiocie, który powołuje się na swój interes prawny mający legitymować go do udziału w postępowaniu administracyjnym, spoczywa obowiązek wykazania tego interesu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2014 r., II OSK 1228/13; z 17 kwietnia 2014 r., II OSK 86/113 dostępne w CBOSA). W przedmiotowej sprawie należy uznać za zasadne stanowisko SKO w [...], że skarżący i B. M. nie przedstawili w toku postępowania administracyjnego dokumentów, które potwierdzałby, że przysługuje im tytuł prawny do nieruchomości stanowiących działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o lasach. Skarżący jednoznacznie wskazał, że wspólnie z B. M. był właścicielem nieruchomości do 2005 r., kiedy przekazał gospodarstwo rolne B. M. Zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przed Sądem, skarżący nie podnosił, aby w chwili składania wniosku przysługiwał jemu lub B. M. jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości. Zatem zasadnie organ ustalił, że skarżący i B. M. nie posiadają interesu prawnego w żądaniu zmiany lasu na użytek rolny i odmówił wszczęcia postępowania z ich wniosku. Jednocześnie należy podzielić stanowisko organu, że zmiana lasu na użytek rolny następuje z chwilą wydania decyzji na podstawie art. 13 ustawy o lasach, zatem organ nie mógł wydać rozstrzygnięcia z datą wsteczną uwzględniając okoliczność, że skarżący i B. M. byli właścicielami nieruchomości przed 2005 r. W tym miejscu należy wskazać, że organ jest zobowiązany do rozpatrzenia wniosku z 7 marca 2017 r. o zmianę lasu na użytek rolny wniesiony przez podmioty, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości, a zatem wniosku A. M. i B. M. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.