IV SA/Wa 2264/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi "L." Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza nieważność postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego "L." Sp. z o.o. z siedzibą w J. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/ Wa 2264/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2013 roku Zarząd Dzielnicy [...] W. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z parkingiem naziemnym, urządzeniami infrastruktury technicznej, podziemnym zbiornikiem retencyjnym, pylonem reklamowym i zagospodarowaniem terenu, na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] (przewidzianej pod inwestycję zasadniczą), położonej przy ul. [...] w dzielnicy [...] w W. oraz zjazdu na działki drogowe nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 nr [...] organ I instancji sprostował powyższą decyzję w ten sposób, że: - na stronie drugiej decyzji, w wierszu ósmym od góry, jest: "maksymalnie jedna kondygnacja nadziemna" powinno być jedna kondygnacja nadziemna"; - na stronie drugiej decyzji, w wierszu czternastym od góry jest "o kącie nachylenia 20 stopni" powinno być "o kącie nachylenia maksymalnie 20 stopni"; - na stronie drugiej decyzji, w wierszu dziewiątym od góry jest "attyki" powinno być "górnej krawędzi elewacji frontowej, kalenicy głównej"; - na stronie piątej decyzji, w wierszu czternastym od dołu jest "własnością" powinno być "w użytkowaniu wieczystym". Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 roku Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 roku. W uzasadnieniu podzielono argumenty, które stanęły u podstaw wydania decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organowi drugiej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 KPA - poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności i niewłaściwe ustalenie kręgu uczestników postępowania, - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.03.2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.) dalej jako u.p.z.p. - poprzez wydanie Decyzji bez uprzedniego uzyskania nowych uzgodnień oraz dostosowanie warunków zabudowy do! potrzeb inwestora zamiast ich ustalenia z uwzględnieniem zasady dobrego sąsiedztwa oraz zasady kontynuacji funkcji i cech zabudowy, - naruszenie przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 roku Nr 164, poz. 1588) dalej jako Rozporządzenie - poprzez niewskazanie w wynikach analizy urbanistycznej obiektów zlokalizowanych na analizowanym obszarze ani zasadniczych motywów ustalenia określonych w Decyzji parametrów zabudowy, co uniemożliwia Skarżącemu weryfikację prawidłowości przeprowadzenia analizy urbanistycznej, jak również samego faktu jej przeprowadzenia, - naruszenie przepisu § 5 ust. 1 Rozporządzenia - poprzez wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy z powołaniem się na uśrednione wartości, jednakże bez wykazania podstaw ich wyliczenia, - naruszenie przepisu § 7 ust. 1 Rozporządzenia - poprzez nieprawidłowe wskazanie wysokości Inwestycji. Na tych podstawach skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej Decyzji SKO oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania] w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zaskarżona decyzja musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego wraz z postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 nr [...] o sprostowaniu decyzji organu I instancji. Ostatnio wymienione postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 113 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ugruntowane jest przekonanie, że sprostowanie orzeczenia na omawianej podstawie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Takie stanowisko wyraził m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 21 września 2012 r. w sprawie II OSK 940/11. Stwierdził w nim, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast inne oczywiste omyłki, to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Oczywistość błędu powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku. Postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 nr [...] o sprostowaniu decyzji organu I instancji zmienia decyzję organu I instancji co do istoty, nie mogło więc pozostać w porządku prawnym. Sąd w punkcie 2 wyroku orzekł o stwierdzeniu jego nieważności, gdyż postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa- przepisu art. art. 113 § 1 k.p.a., co stanowi przesłankę nieważności, wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. Fakt zaistnienia przesłanki nieważności uprawniał Sąd do stwierdzenia nieważności postanowienia mimo iż żadna ze stron nie skorzystała z prawa wniesienia na nie zażalenia na podstawie art. 113 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, albowiem w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, stanowiącej jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Jak zasadnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r. (I OSK 1899/10), istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 k.p.a. polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa organy tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym w zakresie w jakim to uczynił przed nim organ pierwszej instancji. W sprawie niniejszej organ I instancji "sprostował" swą decyzję w sposób zmieniający ją merytorycznie. Postanowienie o sprostowaniu wraz z decyzją organu I instancji stało się przedmiotem oceny, dokonywanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W zakresie zatem kwestii, sprostowanych postanowieniem z [...] kwietnia 2013, orzekał tylko organ II instancji. Mając na uwadze przedstawione naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, nastąpiło na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 4 na podstawie art. 200 p.p.s.a.