IV SA/Wa 2270/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. C. i Z. C. na uchwałę Rady Gminy O. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność § 53 pkt. 2 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu K., oznaczonej w planie symbolem [...]; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt. I nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Rady Gminy O. na rzecz skarżących J. C. i Z. C. solidarnie kwotę 300 ( trzysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. C. i Z. C. (dalej Skarżący) skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2012 r. (data pisma) wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy O. z [...] marca 2012 r. w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O., (dalej Plan), w części dotyczącej działki o nr ew. [...], położonej w obrębie K., gminie O., oznaczonej na planie jako teren nr [...] i na rysunku planu część 8 w związku z § 53 pkt 2 uchwały i zasądzenie kosztów postępowania sądowoabministracyjnego. Skargę poprzedziło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżonej uchwale Skarżący zarzucili: 1. naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej ustawa o p.z.p.) w związku z art. 140 kodeksu cywilnego - poprzez ograniczenie prawa skarżących do zabudowy nieruchomości oraz nadużycie przez Gminę przysługującego jej władztwa planistycznego; 2. naruszenie prawa skarżących do równego traktowania przez władzę publiczną płynącego z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji R.P.); 3. naruszenie wynikających z Konstytucji: obowiązku państwa ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1 Konstytucji R.P.; 4. naruszenie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji R.P. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali na następujące okoliczności faktyczne: Skarżący są współwłaścicielami niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w obrębie K., gmina O. oznaczonej nr ew [...]. Działka stanowi użytek rolny i w części las. Zaskarżoną uchwałą z [...] marca 2012 r. Rady Gminy O. zmieniono dotychczasowe przeznaczenie terenu tej działki z terenu produkcji rolnej R i terenów lasów - L, z dopuszczeniem budowy obiektów budowlanych związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz możliwością lokalizowania siedlisk zagrodowych, na podstawie Uchwały Rady Gminy O. z [...].10. 2004 r. nr [...], na tereny o przeznaczeniu wyłącznie rolniczym, ustanawiając na terenie całej działki zakaz lokalizacji siedlisk rolniczych. W toku nowej procedury planistycznej skarżący wnosili o nie dokonywanie zmian przeznaczenia terenu działki jednakże wniosek ten nie został uwzględniony. 5. Pismem z 25 czerwca 2012 r. Skarżący wezwali Radę Gminy O. do usunięcia naruszenia prawa we wskazanym tak jak w skardze zakresie jednakże Rada na sesji Rady w dniu 21 sierpnia 2012 r. wezwanie uznała za bezzasadne. Skarżący uważają, że zmiana przeznaczenia działki [...] i objęcie jej całkowitym zakazem lokalizacji nie jest niczym uzasadniona, w tym żadnym interesem publicznym ani społecznym. Narusza prawo własności skarżących tym bardziej, że sąsiednie działki nie zostały objęte przedmiotową uchwałą i nadal obowiązuje na nich swobodne prawo do zabudowy siedliskami rolnymi - zgodnie z ustaleniami poprzedniego planu. Tego rodzaju sytuacja stawia podmioty dysponujące prawem do nieruchomości na tym obszarze w rażąco nierównej sytuacji, narusza obowiązek równego traktowania przez organy władzy publicznej płynące z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Zmiany planu naruszają także prawo własności skarżących konkretyzujące się w prawie do zabudowy zgodnie z jej rolnym przeznaczeniem i wykorzystaniem jej jako zaplecza mieszkalno-gospodarczego dla prowadzonej działalności rolniczej. Gmina dokonując zmian planu naruszyła swe uprawnienia planistyczne, nie wykazała żadnego obiektywnego interesu którym kierowała się ograniczając prawo własności Skarżących. W odpowiedzi na skargą Rada Gminy O. wniosła o jej oddalenie. Zdaniem Rady jej działania nie stanowią nadużycia uprawnień planistycznych gdyż mieszczą się w konstytucyjnym porządku prawnym zakreślonym art. 64 ust. 3, 21 ust. 1 i 31 ust. 3 Konstytucji R.P. Działka skarżących, po zmianach dokonanych zaskarżoną uchwałą, przeznaczona jest na cele rolnicze z tą modyfikacją, że zgodnie ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej RDOŚ) zakazuje się na niej lokalizacji siedlisk rolniczych. Ograniczenie to wynika z faktu iż od 2005 r. działka Skarżących położona jest w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 – [...] a w obszarze tym występują co najmniej 29 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 13 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi a w okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% populacji krajowej gatunków: bocian czarny, kraska i lelek. Jak wskazuje RDOŚ "w granicach Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków [...] zrezygnowano z wyznaczania nowych terenów zabudowy w odległości większej niż 200 m od zabudowań istniejących". Działka Skarżących położona jest w odległości 400 m od istniejących zabudowań a więc dopuszczenie na niej zabudowy doprowadziłoby do rozproszenia zabudowy w obszarze Natura 2000 [...] i mogłoby wpłynąć negatywnie na warunki bytowania ptaków będących przedmiotem ochrony na tym obszarze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy O. z [...] marca 2012 r w sprawie zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy O. w zakresie działki oznaczonej jako teren nr [...]. z dnia [...] listopada 2011r. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), zgodnie z którym każdy, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżący, w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a., pismem z 25 czerwca 2012 r, które zostało nadane 26 czerwca 2012 r. wezwali Radę Gminy O. do usunięcia naruszenia prawa. Pismo pozostało bez odpowiedzi gdyż dopiero po wniesieniu skargi do WSA, Rada Gminy O. w dniu [...] sierpnia 2012 r. podjęła uchwałę nr [...] w której nie uwzględniła wniosku Skarżących wskazując, że działka ma nadal przeznaczenie rolnicze jednakże w związku ze stanowiskiem RDOŚ zakazuje się na tych gruntach lokalizacji siedlisk rolnych. Dokonana zmiana mieści się, zdaniem Rady, w granicach władztwa planistycznego gminy określonego w art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy p.z.p. W trakcie uchwalania planu dochowano także wszelkich procedur formalnych. Wskazano również że uwzględnienie uwag skarżących do planu wymagałoby ponownych uzgodnień z RDOŚ a jego dotychczasowe negatywne stanowisko przesądzałoby o niezgodności planu ze względu na lokalizację siedlisk w odległości większej niż 200 m od istniejącej zabudowy. Działki skarżących położone są w odległości 400 m od istniejących zabudowań a wg RDOŚ rozpraszanie zabudowy na terenach Natura 2000 [...] mogłoby negatywnie wpływać na warunki bytowania ptaków będących przedmiotem ochrony na tym obszarze. Zdaniem Rady istniały zatem racjonalnego przesłanki w prawie ochrony przyrody na wprowadzenie ograniczeń w zabudowie na tym terenie, a ich działki nie były jedynym na których dokonano tego rodzaju ograniczeń. Został także zachowany termin o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a gdyż skarga została wniesiona do urzędu Gminy O. 23 sierpnia 2012 r. tj. przed upływem 60 dni ód daty wezwania do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie wpłynęło do urzędu 27 czerwca 20012r, a zostało nadane dzień wcześniej (co wynika z pieczęci urzędu pocztowego na kopercie). Tym samym zostały przez skarżących spełnione wszystkie warunki formalne o jakich mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591,ze zm.) aby skarżący mogli zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Do ustalenia pozostaje zatem, czy zaskarżona uchwała Rady Gminy O. dotyczy interesu prawnego skarżących a jeżeli tak to czy go narusza. Skarżący posiadają interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego ponieważ są współwłaścicielami nieruchomości której dotyczą ustalenia planu a oceny niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd dokonuje w granicach art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym a więc w granicach przysługującego Skarżącym interesu prawnego, który związany jest z określonym prawem do nieruchomości. W ocenie Sądu zaskarżona uchwały w zakresie § 53 ust. 2 tj. w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem R będących terenami użytków rolnych w związku z ustanowionym w tymi paragrafie zakazem lokalizacji na tym terenie siedlisk rolnych narusza interes prawny skarżących wynikający z ich prawa własności i stanowi przekroczenie przez gminę władztwa planistycznego o jakim mowa w art. 1 ust. 1 i 2, art 3 ust. 1 i art. 4 ustawy p.z.p. gdyż pozbawia właścicieli nieruchomości prawa zabudowy ich nieruchomości na zasadach dotychczasowych a wynikających z poprzedniej wersji planu zagospodarowania przestrzennego. Zawarte w uchwale zapisy o braku możliwości zagospodarowania terenu nieruchomości skarżących poprzez ustanowiony w niej zakaz zabudowy skutkuje nadmiernym i nie usprawiedliwionym innymi ważnymi interesami publicznymi ograniczeniem prawa własności. W poprzednio obowiązującym planie działka nr [...] oznaczona była jako tereny produkcji rolnej i tereny leśne (symbole R i L). Na terenach rolnych dopuszczona była budowa obiektów budowlanych związanych bezpośrednio z produkcją rolniczą a także budowa kompletnego siedliska zagrodowego pod warunkiem, że w składzie gospodarstwa nie znajdowała się odpowiednia działka w wyznaczonych w planie terenach budowlanych. Zapisy te uwzględniały zatem potrzeby właścicieli działek i, co wydaje się oczywiste, inne wartości prawem chronione (w tym pojęciu mieści się ochrona przyrody). Dawały właścicielowi gwarancję zabezpieczenia jego potrzeb m.in. mieszkaniowych w ten sposób, że umożliwiały mu na tym gruncie stworzenie siedliska zagrodowego oraz budowę obiektów mu towarzyszących a tym samym umożliwiały wykorzystanie działki zgodnie z jej funkcjonalnym przeznaczeniem. Jedynym warunkiem było to aby nie było na terenach stanowiących jego własność innej działki przeznaczonej do zabudowy. Plan ten pochodził ż 2004 r. Czy więc zaszyły w tak stosunkowo krótkim czasie jakieś zmiany uzasadniające przyjęcie tezy, że dotychczasowa możliwość zagospodarowania terenów poprzez możliwość jej zabudowy zabudową siedliskową stoi w sprzeczności z celami ochrony przyrody? W świetle uzasadnienia odmowy zmiany zapisów planu - nie. Jak wynika z uzasadnienia odmowy zmian w planie - zgodnie z wnioskiem skarżących, przyczyną dokonania zmian tych zapisów było to, że RDOŚ zakazał na tym terenie wyznaczania nowych terenów zabudowy w odległości większej niż 200 m od zabudowań istniejących i że lokalizacja taka mogłaby wpłynąć negatywnie na warunki bytowania ptaków na obszarze Natura 2000 a poza tym działka skarżących położona jest w odległości 400 m od innych zabudowań (odpowiedź na skargę str.3). Z tej opinii RDOŚ Organ wywiódł konkluzję, że należy w ogóle zakazać lokalizacji zabudowań m.in na terenie działki skarżących. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących o zmianę zapisu planu złożonego w toku procedury planistycznej organ stwierdził, że nie jest to możliwe gdyż wymagałoby ponownych ustaleń (opinii) RDOŚ. Jak wynika z załącznika graficznego do uchwały tereny Natura 2000 [...] to nie tylko działka skarżących. Planem natomiast zostały objęte tylko niektóre z działek, w tym nie objęte nim zostały wszystkie działki sąsiednie - wbrew temu co wskazuje organ w odpowiedzi na skargą. Rację mają skarżący wywodząc, że brak jest w świetle obowiązującego prawa podstaw do tak radykalnego ograniczenia ich prawa własności a objęcie nowym planem nie wszystkich działek sąsiednich uzasadnia twierdzenie o nierównym traktowaniu podmiotów prawa publicznego. Zmiana planu dotyczy gruntów rolnych związanych bezpośrednio z produkcją rolną na których, dla ich funkcjonowania niezbędne jest w obecnych czasach stworzenie całej infrastruktury, dzięki której możliwe jest jej funkcjonalne wykorzystania. Składa się na nią nie tylko sprzęt, budynki do jego przechowywania (tzw. zapiecze gospodarcze) ale i zaplecze mieszkalne. Dobrze funkcjonujące gospodarstwo rolne to tzw. siedlisko obejmujące oba te elementy. Uprawnienia planistyczne Gminy o jakich mowa w przepisach art. 3 ust. 1, 4 ust. 1 i 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o p.z.p., zwane władztwem planistycznym nakazują uwzględnianie przy uchwalaniu planów zagospodarowania przestrzennego prawa własności. Prawo to chronione jest art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności do nieruchomości, przy czym, co do zasady każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prawo własności nie ma oczywiście charakteru absolutnego. Ograniczenia w zakresie korzystania z wolności konstytucyjnych możliwe jest jedynie w ustawie i tylko gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa, porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia, moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Taką ustawą jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (D.U.2009.151.1220 j.t.). Na przepisy ustawy o ochronie przyrody powołuje się organ wywodząc, że istnieją racjonalne podstawy do ograniczenia prawa własności, gdyż dopuszczenie lokalizacji zabudowy na tych terenach może mieć negatywny wpływ na warunki bytowania ptaków. Uchwalając plan organ musi ponadto racjonalnie wyważyć interes prywatny określonego podmiotu oraz interes społeczny. Niewątpliwie ochrona środowiska (w tym ochrona ginących ptaków) jest jednym z elementów istotnych do uwzględnienia przy planowaniu przestrzennym gdy istnieją przesłanki do ich ochrony na danym terenie. W ocenie Sądu wprowadzone elementy ograniczające prawo własności Skarżących naruszają interes skarżących gdyż pozbawiają ich możliwości realizowania celu na jaki zakupili przedmiotową nieruchomość a przyczyny wskazane przez organ leżące u podstaw zmiany zapisów planu tej zmiany nie uzasadniają. Zdaniem Sądu organ wadliwie zinterpretował stanowisko RDOS w zakresie zakazu lokalizacji nowych siedlisk w celu ochrony ptaków. Powoływane stanowisko RDOŚ o rezygnacji z lokalizacji nowych terenów zabudowy w odległości większej niż 200 m od istniejących zabudowań, z samego literalnego brzmienia wskazuje na to, że przesłanki te dotyczą terenów na których do tej pory nie była możliwa jakakolwiek zabudowa a nie terenów na których została ona wcześniej dopuszczona. Świadczy o tym zwrot "nowa zabudowa". Sam fakt, że działka znajduje się na terenach Natura 2000 nie stanowi podstawy do zmiany przez organ planistyczny na przestrzeni 7 lat (od uchwalenia poprzedniego planu) stanowiska w sprawie możliwości lokalizacji zabudowy siedliskowej. Z przedstawionej argumentacji organu (ani RDOŚ) nie wynika aby zmieniały się uwarunkowania przyrodnicze. Obszar Natura 2000 stanowi jedną z form ochrony przyrody - co wynika z art. 6 pkt. 1 ust 5 ustawy o ochronie przyrody. Obszary te, zgodnie z art. 25 ust. 1 ppkt 1 tej ustawy obejmują m.in. obszary specjalnej ochrony ptaków - w tym wypadku jest to [...]. Obowiązek ochrony tych terenów znajdujący swe umocowanie prawne w tej ustawie nie został sformułowany kategorycznie, choćby w przeciwieństwie :do obszarów chronionego krajobrazu, co do których ustawodawca przewidział w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody możliwość wprowadzenia różnego rodzaju zakazów np. zakaz zmiany stosunków wodnych czy lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakazy te wprowadzane są w drodze uchwały sejmiku województwa, po uzgodnieniu z właściwym dyrektorem ochrony środowiska, co wynika z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Możliwości takiej nie przewidziano w przypadku formy ochrony przyrody jaką jest obszar Natura 2000. Stąd brak jest w obowiązujących przepisach prawa podstaw do ograniczenia prawa zabudowy jedynie do obszaru położonego w odległości nie większej niż 200 m od istniejącej zabudowy a tym samym przyjęcie, tak jak w przypadku nieruchomości Skarżących, że z punktu widzenia ochrony przyrody zakaz lokalizacji zabudowy na terenie położonym w odległości większej niż 200 m od istniejącej zabudowy jest niedopuszczalny. Można się zgodzić z tezą, że dalsze rozprzestrzenianie zabudowy na terenach rolniczych może być zagrożeniem dla ekosystemu, to jednak wobec braku przekonywujących argumentów merytorycznych, znajdujących umocowanie w przepisach prawa, brak jest podstaw do uznania, że także w odniesieniu do terenów już wcześniej przeznaczonych do zabudowy konieczne jest jej wyeliminowanie w przyszłości. Nie może być także powodem odmowy zmiany planu konieczność zasięgnięcia kolejnej opinii od RDOŚ. Nie jest to bowiem przyczyna merytoryczna. Takie ustalenia zaskarżonej uchwały narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nadmierne a przede wszystkim nie znajdujące umocowania w przepisach prawa ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości w stopniu większym niż w poprzednio obowiązującym Planie. Naruszenie to przejawia się brakiem możliwości zabudowy w sytuacji w której po pierwsze Rada a priori przyjęła, że RDOŚ nie wyrazi zgody na pozostawienie dotychczasowego przeznaczenia działki Skarżących (z możliwością zabudowy), podczas gdy w ogóle o tego rodzaju opinię się nie zwracał, brak podstaw do przyjęcia iż cele ochrony przyrody wskazane przez organ (ochrona ptaków) uniemożliwiają zabudowę terenu działki skarżących zgodnie z jej rolniczym przeznaczeniem i wykorzystaniem jej jako zaplecze mieszkalno-gospodarcze dla prowadzonej działalności gospodarczej oraz dlatego, że wskazany przez RDOŚ zakaz zabudowy w odległości większej niż 200 m od istniejącej zabudowy nie wynika z żadnych przepisów prawa. Oczywiście RDOŚ w ramach powierzonych mu kompetencji może uznać, że pewne działania zagrażają środowisku i mają negatywny wpływ na ochronę przyrody jednakże tego rodzaju opinia nie może być dowolną. Musi być należycie uargumentowana. Te same kryteria należy stosować przy podejmowaniu decyzji o ograniczeniu prawa własności. Właściciel musi wiedzieć, dlaczego akurat w jego przypadku organ planistyczny miał prawo naruszenia praw chronionych konstytucyjnie. Zaskarżona uchwała w zakresie będącym przedmiotem oceny sądu tych kryteriów nie spełnia z powodów wskazanych wyżej co skutkuje częściowym stwierdzeniem jej nieważności. W ocenie Sądu takie działanie organu, który w stosunkowo krótkim czasie, bez przekonywujących motywów zmienia przeznaczenie danej nieruchomości uniemożliwiając jej zabudowanie na dotychczasowych zasadach narusza prawa właścicielskie i stanowi naruszenie zasady zaufania do władz publicznych i zasady równego traktowania podmiotów wyrażonych w art. 32 Konstytucji i 8 K.p.a. Powyższe okoliczności wskazują na to, że przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego naruszono interes prawny skarżących poprzez nie znajdujące umocowania w prawie pozbawienie ich prawa do dysponowania nieruchomością w sposób zgodny z jej przeznaczeniem a przyjęte przez organ rozwiązania godzą nadto w obiektywny porządek prawny. Ograniczenie zabudowy nie znajduje umocowania w przepisach prawa i stanowi przekroczenie władztwa planistycznego, (por. II OSK 1208/11,wyrok NSA W-wa 2011-09-06). W związku z powyższym, działając na podstawie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały w części objętej pkt I sentencji, orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.