IV SA/Wa 2274/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu J. J. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zwrotu wniosku. Postanowieniem z tego samego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., odrzucił ww. skargę skarżącego wobec braku wyczerpania środków zaskarżenia. Po rozpoznaniu zażaleń na powyższe postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 9 lutego 2017 r. oddalił zażalenia (sygn. akt II OZ 91/17 postanowienie oddające zażalenie na postanowienie odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, sygn. akt II OZ 92/17 postanowienie oddalające zażalenie na postanowienie odrzucające skargę). Pismem z 7 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o sporządzenie i doręczenie odpisów dokumentów z akt sprawy w całości bez kopert i zwrotnych potwierdzeń odbioru oraz dwóch odpisów skarg na przewlekłość postępowania oraz wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w tym zakresie. Pismem z 17 maja 2017 r. skarżący ponowił wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisów dokumentów z akt sprawy oraz wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w tym zakresie. Ponadto wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata celem sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu II instancji, skargi o wznowienie postępowania oraz skargi na przewlekłość postępowania. W kolejnych pismach z dnia 18 maja i 17 czerwca 2017 r. skarżący wniósł jak w piśmie z 17 maja 2017 r., wykonując zaś zarządzenie Przewodniczącej Wydziału IV nadesłał wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż wnioski skarżącego złożone w niniejszej sprawie zawarte w pismach z 7 kwietnia 2017 r., 17 maja 2017 r., 18 maja 2017 r. i 17 czerwca 2017 r., jak również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym złożony na urzędowym formularzu PPF, z uwagi na wydane już w niniejszej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym zostały rozpoznane w trybie art. 165 p.p.s.a. W myśl wspomnianego artykułu postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone a nawet prawomocne. Jak już wcześniej wspomniano skarga skarżącego w niniejszej sprawie została odrzucona postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. z uwagi na brak wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, dotyczyła ona postanowienia organu I instancji. Prawidłowość niniejszego rozstrzygnięcia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2017 r. oddalając zażalenie na ww. postanowienie. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego było także postanowienie odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. W postanowieniu 9 lutego 2017 r. sygn. akt II OZ 91/17 Sąd ten wskazał, iż przepis art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną negatywna przesłankę przyznania stronie prawa pomocy, która to pomoc nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż nie uległa zmianie okoliczność odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym wskazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 28 listopada 2016 r. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a skarga jest niedopuszczalna, dlatego też w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 247 p.p.s.a, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro nie doszło do zmiany okoliczności sprawy, nie ma podstaw do zmiany postanowienia z dnia 28 listopada 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z tych względów, na podstawie art. 165 a contrario w zw. z art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.