IV SA/Wa 2292/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. wzywające P. K. do zagospodarowania na terenie kraju odpadów. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie kwestionowanego aktu spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż skarżący zostanie obciążony kosztami utylizacji katalizatorów. Ponadto skarżący podniósł problem kosztów egzekucji, którymi może zostać obciążony w przypadku niewykonania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego sąd rozważa więc, czy wykonanie tego aktu przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. W niniejszej sprawie przede wszystkim należy zwrócić uwagę na rodzaj zaskarżonego postanowienia. Orzeczenie to, z uwagi na swój formalnoprawny charakter, nie powoduje skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie nakłada ono na stronę obowiązku, jak również nie przyznaje uprawnień, skutkiem czego nie może podlegać wstrzymaniu wykonania w trybie ww. przepisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 116/12), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie powoduje postanowienie wydane na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2007 r. Nr 124, poz. 859 ze zm.). Po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ww. ustawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, o której mowa w art. 26 cytowanej ustawy. Niezastosowanie się do wezwania skierowanego do skarżącego w drodze zaskarżonego postanowienia może zatem skutkować wydaniem przez organ decyzji w trybie art. 26 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Dopiero taka decyzja, nakładająca na stronę określony obowiązek, może zostać objęta wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżone postanowienie ma charakter wyłącznie procesowy. Stanowi wezwanie do zagospodarowania odpadu, lecz nie nakłada na skarżącego obowiązku w tym zakresie. Stwierdzić zatem należy, że kwestionowane postanowienie nie jest aktem, wobec którego Sąd mógłby zastosować instytucję uregulowaną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn, uwzględnienie wniosku skarżącego byłoby bezzasadne. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.