IV SA/Wa 2301/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na działanie Ministra Edukacji Narodowej postanawia odrzucić skargę. A. K. wniosła do Sądu skargę na działanie Ministra Edukacji Narodowej polegające na: - naruszeniu zasady godności wyrażonej w art. 30 Konstytucji RP i art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich (Osobistych) i Politycznych poprzez nieusunięcie stanu zgodnego z Konstytucją w zakresie stosunku pracy łączącego skarżącą z Zespołem Szkół Kształcenia Ustawicznego w K., - dokonaniu aktu naruszającego jej publiczne prawo podmiotowe określone w art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez niedopuszczalną operację w centralnej bazie danych oświatowych Systemu Informacji Oświatowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że Minister jako naczelny organ administracji rządowej, kierujący sprawami oświaty "pozostał obojętny na poniżające, znieważające i głęboko krzywdzące" traktowanie skarżącej oraz uznanie jej za "niegodną i niewartą posiadania statusu zawodowego nauczyciela zatrudnionego na podstawie mianowania, zapewniającego wzmożoną ochronę trwałości stosunku pracy i prestiż społeczny. Minister Edukacji Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest działanie Ministra Edukacji Narodowej polegające na "braku reakcji" i "ukrywaniu dokonanego wykluczenia" skarżącej A. K. spod unormowań Karty Nauczyciela dotyczących nawiązania, zmian i rozwiązania stosunku pracy. Z przedłożonych przez organ akt sprawy wynika, że skarżąca zwracała się do organu z wnioskiem o pomoc w rozwiązaniu sporu z pracodawcą skarżącej – Dyrektorem Zespołu Szkół Kształcenia Ustawicznego w K.. Tłem sporu była kwestię (nie)zastosowania przepisów ustawy Karta Nauczyciela przy nawiązaniu i rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą. Skarżąca kierowała również do organu skargi na działania poszczególnych pracowników, bezpośrednio podległych Ministrowi Edukacji Narodowej. Prowadzona pomiędzy skarżącej a organem korespondencja wskazuje, że wszelkie wnioski i skargi skarżącej były rozpoznawane w trybie przewidzianym w dziale VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.". Określone w powyższym dziale postępowanie, tzw. "ogólnoskargowe" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym. Przedmiotem skargi, zgodnie z art. 227 k.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie ogólnoskargowe kończy się czynnością materialno-techniczną w postaci zawiadomienia zaineresowanego podmiotu o sposobie załatwienia skargi. Zawiadomienie to nie przybiera jednak żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 684/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w obecnym składzie ten pogląd w pełni podziela. Mając na uwadze powyższe Sąd stanął na stanowisku, że analizowana skarga nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Wnioski A. K. kierowane do Ministra Edukacji Narodowej miały służyć udzieleniu jej ochrony prawnej. Brak jest jednak przepisu prawa materialnego, który upoważniałby Ministra do działania w zakresie oceny prawidłowości nawiązania stosunku pracy z nauczycielem, albowiem kompetencje takie mają sądy powszechne. Stąd stanowisko Ministra wyrażone w sprawie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy A. K. z Dyrektorem Zespołu Szkół Kształcenia Ustawicznego nie kształtuje (i nie może kształtować) uprawnień i obowiązków ww. podmiotów. W konsekwencji akty lub czynności podejmowane przez Ministra w związku z rozpoznawaną skargą A. K. nie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie podlegają ocenie sądów administracyjnych. W związku z tym Sąd uznał, że skargę jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.