IV SA/Wa 2303/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D., K. D., B. K., E. C., E. D., M. B., J.R., A.R. i I. D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2005 r., nr GZrn-057-625-129/05 w przedmiocie reformy rolnej postanawia poinformować Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o istotnych naruszeniach prawa występujących w sprawie przejęcia nieruchomości na rzecz Państwa na podstawie przepisów dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), informuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o istotnym naruszeniu prawa, do którego doszło w toku rozpoznawania sprawy z wniosku S. D. o stwierdzenie, że nieruchomość ziemska położona w Z. nie podlegała przejęciu na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W rozpatrywanej sprawie Sąd, wyrokiem z dnia 6 września 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2303/05) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 września 2005 r., nr GZrn-057-625-129/05 oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wskazując w uzasadnieniu swego orzeczenia uchybienia organów obu instancji. Niemniej jednak Sąd doszedł do wniosku, iż należy dodatkowo – ze względu na stwierdzone naruszenia prawa oraz uporczywość uchybień organów obu instancji przy rozpatrywaniu sprawy – zastosować środek przewidziany w omawianym na wstępie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie wszczętej wnioskiem S. D. w grudniu 1997 r., sądy administracyjne – przed rozpatrzeniem niniejszej skargi – wypowiadały się już dwukrotnie. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2001 r. (sygn. akt IV SA 2108/01) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obu instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt IV SA/Wa 647/04) stwierdził nieważność rozstrzygnięć organu I i II instancji wydanych przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. We wskazanych orzeczeniach zawarte były wytyczne co do dalszego postępowania organów w niniejszej sprawie. Jednakże organy nie stosowały się do tych wytycznych, lub robiły to w sposób nieprawidłowy, co prowadziło do wydawania kolejnych błędnych rozstrzygnięć, eliminowanych następnie z obrotu prawnego przez sądy administracyjne. Efektem tych uchybień było także przedłużanie postępowania wszczętego w roku 1997. Należy podkreślić, że zastosowanie się do wskazówek zawartych w orzeczeniach sądów administracyjnych, nie zależy od dobrej woli organów administracji publicznej. Jest to obowiązek wynikający wprost z przepisów prawa. Na gruncie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), nakaz taki wynikał z art. 30, obecnie zaś z art. 153 obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd stwierdza, że nierespektowanie powyższych przepisów prowadzi do przewlekłości postępowania. Ponadto takie postępowanie nie służy realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 Kpa). Dlatego też Sąd uznał za stosowne wystąpienie z niniejszą sygnalizacją. Dodatkowo należy zauważyć, że stosownie do treści art. 155 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, który otrzymał takie postanowienie sygnalizacyjne, obowiązany jest je rozpatrzyć i powiadomić w terminie trzydziestu dni Sąd o zajętym stanowisku.