IV SA/Wa 2310/15

Dnia 4 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. i S. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odrzucić skargę. I. S. i S. S. (dalej zwani "Skarżącymi") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2015 r. Skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. W powyższych wezwaniach zawarto pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Jednocześnie Skarżący zostali wezwani do uzupełniania braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwań wynika, że zostały one skutecznie doręczone Skarżącemu 6 sierpnia 2015 r. (k. 14 akt sądowych). Przesyłka skierowana do Skarżącej, zawierająca powyższe wezwania, po dwukrotnej awizacji została zwrócona Sądowi. Z uwagi na powyższe przesyłka została uznana za doręczoną Skarżącej z dniem 19 sierpnia 2015 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a"). W odpowiedzi na powyższe Skarżący nadesłał jedynie wypełniony formularz o przyznanie prawa pomocy wraz z załącznikami. W wyniku rozpoznania ww. wniosku Skarżącego postanowieniem z 9 października 2015 r. referendarz sądowy zwolnił Skarżącego od kosztów sądowych w całości oraz ustanowił dla niego adwokata. Natomiast zarządzeniem z 9 października 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Następnie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2015 r., Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, po dwukrotnej awizacji, została zwrócona Sądowi. Z uwagi na powyższe przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną Skarżącej z dniem 1 grudnia 2015 r. w trybie art. 73 P.p.s.a. Skarżąca do 8 grudnia 2015 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa Oddziału Finansowo-Budżetowego (k. 75-verte akt sądowych). Jak również nie uzupełniła drugiego braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Należy zwrócić również uwagę, że zgodnie z art. 47 § 2 P.p.s.a. odpisami w rozumieniu ww. § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Oznacza to, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Jednakże podkreślenia wymaga, iż art. 47 § 2 P.p.s.a. nakazuje wprost, aby kopia taka została uwierzytelniona, co jest warunkiem koniecznym uznania jej za odpis pisma. Uwierzytelnienie takie ma za zadanie poświadczenie przez stronę (pełnomocnika) zgodności odpisu z oryginałem pisma. Natomiast w myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania. W odniesieniu do kwestii skutków prawnych niedołączenia do skargi jej odpisów oraz nieuzupełnienia takiego braku formalnego w przepisanym do dokonania tej czynności terminie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 18 grudnia 2013 r. I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/29), przyjmując, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Ponadto, odpisy pisma, a zatem i odpisy skargi, wymagają bezwzględnego poświadczenia ich zgodności z oryginałem. Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Uwierzytelnienia takiego dokonuje strona, która jest autorem danego pisma procesowego lub jej pełnomocnik (zob. postanowienia NSA z 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2351/11, z 19 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1562/15 i z 6 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1447/15). Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie wezwano Skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, informując, że wykonanie wezwania przez jednego ze skarżących zwalnia drugiego skarżącego z obowiązku jego wykonania. W zarządzeniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 6 sierpnia 2015 r., zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi zaczął biec 7 sierpnia 2015 r. i upłynął 13 sierpnia 2015 r. Jak już wyjaśniono, Skarżący w zakreślonym terminie nie nadesłał 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Natomiast przesyłka skierowana do Skarżącej, zawierająca powyższe wezwanie, została uznana za skutecznie doręczoną 19 sierpnia 2015 r., w trybie art. 73 P.p.s.a. Skarżąca w zakreślonym terminie również nie uzupełniła braku formalnego skargi w tym zakresie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego wraz z prawidłowym pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Ww. przesyłka została dwukrotnie awizowana (17 listopada i 25 listopada 2015 r.), co wynika z adnotacji pracownika Poczty Polskiej (k. 74 akt sądowych). W analizowanym przypadku doręczenie zastępcze spełniało zatem warunki określone w art. 73 P.p.s.a. Tym samym przesyłkę należało uznać za doręczoną z dniem 1 grudnia 2015 r. Jak już wyjaśniono Skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła należnego wpisu sądowego, mimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie jego uiszczenia. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. art. 220 § 3 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.