IV SA/Wa 2321/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – I. T. reprezentowany przez matkę Z. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazano między innymi, że wykonanie decyzji uniemożliwi skarżącemu realizację prawa do sądu, bowiem uniemożliwi mu wpływ na tok postępowania. W przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, jej uchylenie nie będzie już miało dla skarżącego znaczenia, a ochrona będzie iluzoryczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjąć należy, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Na wstępie podnieść należy, że stosowanie do art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 z późn. zm., dalej "ustawą o cudzoziemcach") w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Skarżący, uzasadniając wniosek, trafnie w ocenie Sądu wskazał, że wykonanie decyzji uniemożliwi mu udział w postępowaniu sądowym. Opuszczenie przez niego terytorium Polski przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonej decyzji pozbawi go prawa do sądu, a w przypadku udzielenie ochrony sądowej będzie ona iluzoryczna. Należy mieć przy tym na względzie, że uzyskanie wstrzymania wykonania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu jest jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca przed przymusowym wykonaniem tej decyzji. Co więcej, udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania takiej decyzji jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją wspomnianego wyżej prawa do sądu. W konsekwencji, po ocenie faktycznych i prawnych następstw, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że brak wstrzymania wykonania tej decyzji groziłby niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego, a więc przesłankę określoną w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. np. postanowienia WSA w Warszawie z 14 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 330/17, z 14 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 649/17 czy z 22 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2587/16, CBOSA). Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.