IV SA/Wa 2322/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. H. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. H. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 22 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. H. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W dniu 6 listopada 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W. H. wskazał, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z uzasadnienia powołanego orzeczenia oraz podniósł, że wynikło ono z błędnego zinterpretowania trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, który utożsamił z pojęciem miesiąca. Ponadto wskazał, że kolejnym powodem, złożenia skargi po terminie, który upłynął w dniu 22 sierpnia 2012 r. były liczne obowiązki zawodowe. Skarżący wyjaśnił, że od końca lipca do końca sierpnia 2012 r. prowadził negocjacje w sprawie zawarcia ważnej dla niego umowy o wykonanie renowacji "[...]". Do wniosku skarżący załączył kserokopię zawartej w wyniku tych negocjacji umowy (z dnia [...] sierpnia 2012 r.). Skarżący podkreślił, że nie uchybił terminowi celowo, a powyższe okoliczności świadczą o braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Bezspornym w sprawie jest, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi i z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2012 r. skargę, jako spóźnioną, odrzucił. Stosownie zaś do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest uregulowana w art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 p.p.s.a.). Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Oceniając podnoszone przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, Sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Nie wykazał bowiem, że od dnia 24 lipca 2012 r. do dnia 22 sierpnia 2012 r. (a więc w okresie biegu terminu do wniesienia skargi) zaistniały niezależne od strony skarżącej przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie. Z przytoczonych przez skarżącego argumentów wynika, że przeszkodą która uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu było utożsamienie przez skarżącego terminu 30 dni do złożenia skargi z terminem jednego miesiąca. Zdaniem Sądu, należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymagała od skarżącego podjęcia odpowiednich działań, gwarantujących zabezpieczenie jego interesów tj. sprawdzenia końcowej daty z którą upływał termin do wniesienia skargi. Jeżeli skarżący nie zrozumiał pouczenia o terminie wniesienia skargi przy dołożeniu wymaganej staranności o własne interesy mógł przecież zwrócić się do organu o wyjaśnienie pouczenia. Również fakt, że skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i był zajęty załatwianiem innych spraw, nie usprawiedliwia braku należytej staranności w sprawie niniejszej. Przedkładanie obowiązków zawodowych nad konieczność dopilnowania terminu do wniesienia skargi nie uzasadnia więc przywrócenia terminu do wniesienia skargi przez skarżącego. Uzupełniająco należy dodać, że wbrew przekonaniu skarżącego, brak wiedzy prawniczej nie stanowi przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 865/10; LEX nr 742121). W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] nastąpiło bez jego winy. Tym samym w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wskazana w art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkująca przywrócenie uchybionego terminu. Dlatego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.