IV SA/Wa 2323/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości [...] i [...] postanawia odrzucić skargę M. J. w dniu 12 czerwca 2018 r. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miejscowości: W. i D. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zakresie odnoszącym się do działek nr [...], [...] i [...] będących własnością skarżącego, tj. § 4 ust. 1 pkt 1 i 7 zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił, że należące do niego nieruchomości zostały w planie przeznaczone wyłącznie na cele rolnicze, z wyłączeniem lokalizacji zabudowy, co narusza interes prawny skarżącego, w znacznym stopniu ograniczając jego prawo podmiotowe, jakim jest prawo własności. Skarżący podniósł, że przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 30 maja 2018 r. wezwał Radę Miejską w [...] do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Rada Miejska w [...] wniosła o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący po raz pierwszy wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 11 lipca 2017 r. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 740/18 WSA w Warszawie odrzucił skargę M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. [...]., jako wniesioną po upływie terminu. W dniu 1 czerwca 2018 r. skarżący ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie kwestionowanej uchwały w zakresie odnoszącym się do działek będących jego własnością. Następnie, w dniu 12 czerwca 2018 r., ponownie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przedmiotową uchwałę. W ocenie organu skarga ta jest niedopuszczalna, ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. Zatem w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi winien być liczony od daty wniesienia pierwszego wezwania (z dnia 11 lipca 2017 r.). Ponownie złożone pismo traktowane przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mogło otworzyć skarżącemu drogi do skutecznego złożenia kolejnej skargi na ten sam akt. Zatem, w ocenie organu, niniejsza skarga powinna być odrzucona, jako wniesiona z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2017 r. poz. 1875 ze zm.), który ma w niniejszej sprawie zastosowanie w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), w związku z art. 17 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl z kolei art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., 1302), dalej: "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W pierwszej kolejności Sąd musi zatem rozważyć czy skarga poprzedzona została wniesieniem do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz czy skarga wniesiona została przez skarżącego w przewidzianym prawem terminie. Badając przedmiotową kwestię należy wskazać, że M. J. już wcześniej – pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – 24 stycznia 2018 r.) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę samą uchwałę, wnosząc o stwierdzenie nieważności § 4 ust. 1 pkt 1 i 7 uchwały w zakresie odnoszącym się do działek nr [...], [...] oraz [...]. Skarga ta została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – pismem z dnia 11 lipca 2017r. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 740/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. J. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził m. in., że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego została udzielona przez organ pismem z dnia 25 sierpnia 2017 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 sierpnia 2018 r. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia ww. odpowiedzi, przypadał zatem na dzień 29 września 2017 r. Skarga została wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r., a zatem po terminie do dokonania tej czynności. Z tych też względów Sąd odrzucił przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący pismem z dnia 30 maja 2018 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wystosował do Rady Miejskiej w [...] pismo, zatytułowane "Wezwanie do sunięcia naruszenia", w którym ponownie zakwestionował uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Należy podkreślić, że zarzuty sformułowane w tym piśmie są tożsame z zarzutami podnoszonymi w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 lipca 2017 r. i w skardze z dnia 24 stycznia 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 740/18). W tym miejscu należy podnieść, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2737/12). Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów, a w konsekwencji byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Nie ulega wątpliwości, że w demokratycznym państwie prawa, wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi winien być liczony od daty doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na jego pierwsze wezwanie do usunięcia interesu prawnego, tj. od 30 sierpnia 2017 r. Ponownie złożone pismo w dniu 30 maja 2018 r. traktowane przez skarżącego jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mogło otworzyć mu drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 o samorządzie gminnym na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. Stwierdzić zatem należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego należy orzec o jej odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.