IV SA/Wa 2364/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T. A. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego T. A. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (organ II instancji, Szef Urzędu) z [...] maja 2015 r., Nr [...] wydane na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.). W ww. postanowieniu organ II instancji stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania przez adwokat B.R., pełnomocnika obywatela [...] – T.T. (dalej: wnioskodawca, cudzoziemiec, skarżący) urodzonego [...] marca 1974 r., od decyzji Wojewody [...] (organ I instancji) z [...] grudnia 2014 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stan sprawy przestawiał się następująco: W dniu 30 września 2014 r. cudzoziemiec wystąpił za pośrednictwem pełnomocnika – N.T. do organu I instancji z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy motywując go wykonywaniem pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W decyzji z [...] grudnia 2014 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że wnioskodawca wypełnił przesłankę zawartą w art. 100 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1650 ze zm.). Od powyższego rozstrzygnięcia w dniu 6 lutego 2015 r. adwokat B.R., pełnomocnik skarżącego złożyła odwołanie do organu II instancji. Wraz z przedmiotowym odwołaniem adwokat B.R. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że przedmiotowe uchybienie nastąpiło bez winy cudzoziemca, ponieważ zostało spowodowane jego chorobą. W postanowieniu z [...] maja 2015 r. organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez adwokat B.R., pełnomocnika skarżącego, od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ II instancji podniósł, że organ I instancji w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodnie z przepisami wysłał decyzję orzekającą o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP na adres powołanego przez niego pełnomocnika – N.T. tj. ul. [...]. Przedmiotowa decyzja zawierała pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania do Szefa Urzędu za pośrednictwem Wojewody [...] w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że korespondencja została doręczona prawidłowo w dniu 20 stycznia 2015 r. (odbiór pokwitował osobiście – N.T.). Według organu II instancji, termin wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął zatem w dniu 3 lutego 2015 r. Natomiast zgodnie z pieczęcią Urzędu Pocztowego zamieszczoną na włączonej do akt sprawy kopercie, w której zostało przesłane, przez kolejnego pełnomocnika cudzoziemca – adwokat B.R., przedmiotowe odwołanie do [...] Urzędu Wojewódzkiego, zostało wysłane w dniu 6 lutego 2015 r., czyli po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Organ II instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącego uchybił terminowi do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. orzekającą o odmowie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, gdyż termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 3 lutego 2015 r., natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. W skardze z 23 czerwca 2015 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący reprezentowany przez adw. B.R. zaskarżył w całości postanowienie organu II instancji z [...] maja 2015 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 k.p.a., polegające na stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2014 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, z pominięciem okoliczności, że postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do zaskarżenia ww. decyzji jest nieprawomocne, a po stronie skarżącego wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. 2. Błąd ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia postanowienia, polegający na przyjęciu przez Szefa Urzędu, że okoliczność prawidłowego doręczenia decyzji nieprofesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego, świadczy i winie skarżącego w uchybieniu terminowi na złożenie odwołania, podczas gdy skarżący nie został poinformowany przez pełnomocnika o dokładnej dacie doręczenia pisma i udzielając pełnomocnictwa kolejnemu pełnomocnikowi twierdzi, że upłynął termin na zaskarżenie decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. i konieczne jest złożenie wniosku o jego przywrócenie. 3. Błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia postanowieniem, poprzez pominięcie okoliczności wyłączającej winę w postaci choroby skarżącego i przyjęcie, że skarżący zawinił uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy skarżący w trakcie nasilonych objawów dyskopatii z rzutem zapalenia nerwu kulszowego miał utrudniony kontakt z pełnomocnikiem N.T. oraz nie był w stanie podjąć samodzielnych działań w celu wniesienia odwołania w terminie. Działania te zaś dokonał w najwcześniejszym z możliwych terminie, tj. w dniu kontrolnego badania lekarskiego dnia 31 stycznia 2015 r., w związku z tym skarżący spełnił wszelkie przesłanki uzasadniające przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł: 1. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o uchylenie postanowienia organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. 2. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego postanowienia z 14 maja 2015 r. 3. O zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie przyjęte przez organ II instancji jest wynikiem nieprawidłowej oceny okoliczności wskazanych przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu oraz w odwołaniu z 5 lutego 2015 r., które doprowadziło do licznych błędów w ustaleniach stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia skarżonym postanowieniem oraz postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ nie zastosował obiektywnego miernika staranności, której można było wymagać od każdego dbającego o własne interesy. W ocenie skarżącego, przytoczył on we wniosku o przywrócenie terminu od wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2014 r. okoliczności, które dowodzą, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy i został zachowany 7 dniowy termin, o którym stanowi art. 58 § 2 k.p.a. na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W skardze wskazano, że skarżący ze względu na dolegliwości nie miał możliwości skontaktowania się ze swoim pełnomocnikiem N.T. w celu uzyskania jakiejkolwiek informacji o postępie w jego sprawie. Skarżący uważa, że niedbalstwo nieprofesjonalnego pełnomocnika nie powinno odnosić negatywnych skutków w stosunku do skarżącego. Nadto zachowanie skarżącego po otrzymaniu informacji o treści decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2014 r. świadczy o dokonaniu z jego strony należytej staranności. Skarżący przedstawił także uzasadnienie wniosku o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazanych, albowiem dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i konfrontacja wyników tej analizy z treścią zaskarżonego postanowienia poprzez pryzmat mających zastosowanie przepisów prawa procesowego, nie pozwoliła Sądowi na uznanie sprawy za wyjaśnioną w należyty sposób. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2015 r., Nr [...] wydane na podstawie art. 134 k.p.a. W ww. postanowieniu organ II instancji stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania przez adwokat B.R., pełnomocnika skarżącego, od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2014 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący wraz z odwołaniem z 5 lutego 2015 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z 5 lutego 2015 r., co obligowało organ II instancji do rozpatrzenia w pierwszej kolejności tegoż wniosku. W przypadku wydania postanowienia przywracającego termin, doszłoby do rozpatrzenia odwołania. Jednak organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu (sygn. akt IV SA/Wa 2365/15) z [...] maja 2015 r. Nr [...] rozstrzygnął negatywnie w kwestii przywrócenia terminu. W tej sytuacji organ prawidłowo ograniczył się do wymienionego rozstrzygnięcia, nie orzekając o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowym (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 czerwca 2007 r., sygn. akt I GSK 1221/06 (LEX nr 338645); z 23 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1490/07 (LEX nr 500040) odmowa przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego wyłącza potrzebę wydania odrębnego rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżenia, skoro już samo rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego z przyczyn podawanych w jego uzasadnieniu wskazuje, że strona wniosła środek odwoławczy z uchybieniem terminu. Wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, czyni zatem zbędnym celowość i konieczność wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania . Zdaniem Sądu, odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, czyli rozstrzyga również o tym co jest przedmiotem postanowienia z art. 134 k.p.a. Zatem wydanie takiego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu byłoby niezgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 134 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tej przyczyny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zaskarżone postanowienie uchylił. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpatrywana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści przedmiotowego uzasadnienia.