IV SA/Wa 2374/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w okresie od [...] stycznia do [...] lutego 2016 r., przeprowadzili kontrolę interwencyjną na terenie nieruchomości przy ul. S. w P.. Działalność gospodarczą prowadził tam p. J. P. (zwany dalej "Stroną"). Z protokołu kontroli wynika, że na kontrolowanym terenie stwierdzono obecność uszkodzonego, niekompletnego pojazd marki T. L. C., o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...]. W toku kontroli Strona przedstawiła [...] dowód rejestracyjny danego pojazdu (z przekreśleniami), jego zdjęcia oraz oświadczyła w toku przesłuchania (protokół z przesłuchania w [...] stycznia 2016 r. załączony do protokołu kontroli), że pojazd jest jej własnością i "przyjechał z F. jako złom". Strona własnoręcznym podpisem pod protokołem z przesłuchania poświadczyła, że zapoznała się z jego treścią. Następnie, w pisemnym oświadczeniu z [...] stycznia 2016 r., również własnoręcznie podpisanym, Strona oświadczyła że pojazd jest jej własnością i został zakupiony przez nią we F.. Z powodu braku elementów, jak i stanu technicznego tego pojazdu (dachowanie), samochód został sprowadzony na lawecie. W związku z tym organ I. instancji stwierdził, że Strona wwiozła na terytorium Polski odpad, a międzynarodowe jego przemieszczanie nie zostało zgłoszone właściwym organom. Następnie pismem z [...] lutego 2016 r., zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu oraz przekazał zebrane w tej sprawie dokumenty. Po analizie materiału dowodowego, [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04 * w postaci uszkodzonego pojazdu marki: T. L. C., o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez Stronę, będącą odbiorcą odpadu, odpowiedzialną za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium F. do Polski. W toku postępowania, pismem z [...] marca 2016 r., Strona nadesłała wyjaśnienia, gdzie poinformowała, że - w jej opinii - "uszkodzona kasta marki T. L. C., o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] nie stanowi odpadu.". Podkreśliła, że pojazd został nabyty przez nią jako osobę prywatną, a nie w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Strona odniosła się do Wytycznych Korespondentów nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów. Wedle nich uszkodzony pojazd staje się odpadem, jeżeli jego posiadacz pozbywa się go, zamierza się go pozbyć, lub do jego pozbycia się został zobowiązany. Według Strony, w omawianej sprawie powyższa przesłanka nie zachodzi. Ponadto stwierdzono, że zaklasyfikowanie przez organ przedmiotu danego postępowania nie powinno opierać się na jego wyglądzie. Należy dokonać rozróżnienia między odpadami w postaci pojazdów, a pojazdami używanymi, nabytymi w celach użytkowych. Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., wezwał Stronę do zastosowania procedur, określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. UE. L. 2006.190.1 ze zm.), poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył okoliczności, które w jego ocenie dowodziły, że pojazd stanowi odpad, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (na dzień orzekania przez organ opubl. w Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). Ponadto organ wyjaśnił, że - zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, międzynarodowe przemieszczenie omawianego odpadu było przemieszczeniem nielegalnym. Strona zaskarżyła postanowienie z [...] kwietnia 2016 r. zaś Główny Inspektor Ochrony Środowiska [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy to orzeczenie. Pismem z [...] sierpnia 2016 r. Strona poinformowała Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o wykonaniu zobowiązania nałożonego postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Na dowód tego załączono zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu Nr [...], wystawione przez Stację Demontażu Pojazdów w P.. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...] października 2016 r. wszczął odrębne postępowanie w trybie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048), w sprawie wymierzenia Stronie kary pieniężnej. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania Strona (w piśmie z [...] października 2016 r.), poinformowała, że nigdy nie sprowadzała i nie przemieszczała z innego kraju, w tym z F., uszkodzonych pojazdów, ani pojazdu marki T. L. C.. W związku z tym nie miała obowiązku zgłoszenia. Wyjaśniano, że kasta - nadwozie pojazdu - była jego częścią, używaną, użytkową, a nie pojazdem i nie odpadem. Dana część została dostarczona Stronie, jako osobie prywatnej, przez osobę trzecią. Była ona przechowywała czasowo na placu, na którym Strona prowadzi działalność. Podkreślano, że nadwozie - kasta - była kupioną, prywatną rzeczą i nie była odpadem. Nie została sprowadzona przez Stronę z zagranicy. Nadwozie - kasta pojazdu - została [...] sierpnia 2016 r. przekazana do punktu stacji demontażu pojazdów, zgodnie z postanowieniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Strona go nie zaskarżyła do sądu administracyjnego ze względu na małą wartość przedmiotu sporu. Podniesiono, że działanie organu administracji jest reakcją wielokrotnie retorsyjną za brak zezwolenia dla punktu zbierania odpadów, a nie za posiadanie danej kasty. Wszczęte postępowanie jest bezprzedmiotowe, wobec czego wniesiono o jego umorzenie. Decyzją z [...] listopada 2016 r., organ I. instancji wymierzył Stronie, karę pieniężną w wysokości [...] zł, jako odbiorcy odpadu o kodzie 16 01 04* zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy w postaci uszkodzonego pojazdu marki T. L. C., o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przemieszczonego nielegalnie z terytorium F. do Polski bez zgłoszenia, wymaganego na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006. Jako podstawę wydania decyzji powołano art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z art. 2 pkt. 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Strona wniosła odwołanie. Załączyła doń oświadczenie z [...] grudnia 2016 r., że nie nabywała żadnych rzeczy i przedmiotów na terenie F., jak również, nigdy nie była na terenie F.. - Główny Inspektor Ochrony Środowiska, utrzymał w mocy decyzję organu I. instancji. W uzasadnieniu podniósł, że - skoro kwestia dotycząca uznania spornego pojazdu za odpad została rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. - rola organów, orzekających w niniejszym postępowaniu, sprowadzała się de facto do nałożenia kary pieniężnej na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia. Art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie jest przepisem uznaniowym. Wobec tego - w przypadku wypełnienia jego dyspozycji - organ jest obowiązany nałożyć karę. Ponadto stwierdzono, że bez znaczenia dla stanu faktycznego niniejszej sprawy pozostaje kto fizycznie przemieścił przedmiotowy uszkodzony pojazd z terytorium F. do Polski. To Strona została bowiem uznana za odbiorcę odpadów, sprowadzonych nielegalnie, bez dokonania zgłoszenia. Ponadto - w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajduje się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Organ wyjaśnił, że - przy ustalaniu wysokości kary - nałożenia na Stronę kary pieniężnej w dolnej granicy określnego przez ustawodawcę wymiaru - uwzględniono ilość (znaczną masę) odpadu, jego niebezpieczny charakter, potencjalną możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi i środowiska (ustawodawca wskazał, że wystarczająca jest sama możliwość wystąpienia takich zagrożeń), jak również brak uprzedniego naruszenia przez Stronę przepisów ustawy i rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Wzięto również pod uwagę, że Strona wykonała postanowienie z [...] czerwca 2016 r. i przekazała odpad do przedsiębiorcy, prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami. Biorąc to pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że wysokość kary nałożonej na Stronę jest adekwatna do okoliczności sprawy i nie jest krzywdząca. Zwrócono uwagę, że ustawowy zakres nakładanej kary mieści się w przedziale od [...] zł do [...] zł. Zaskarżonej do Sądu decyzji zarzucono, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania. W uzasadnieniu skargi Strona wyjaśniała, że wadliwe oświadczenie o nabyciu samochodu we F., złożyła pod wpływem sugestii inspektorów - podczas kontroli. Następnie - zorientowawszy się o popełnionym błędzie - sprostowała informacje podane do protokołu kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W dodatkowym piśmie procesowym (z [...] lipca 2018 r.) Strona podtrzymała zarzuty, co do błędnej kwalifikacji użytecznej karoserii samochodowej jako odpadu. Zakwestionowano wysokość wymierzonej kary, jako niewspółmiernej do wykroczenia oraz argumentację organu, co zasadności jej ustalenia w określonej wysokości. Podniesiono, że za to samo wykroczenie uprzednie kary zostały uchylone. W trakcie rozprawy ([...] lipca 2018 r.) pełnomocnik Strony złożył, jako załącznik do protokołu, wskazane pismo z [...] lipca 2018 r., wraz z informacją z badania gleby (z [...] lutego 2017 r.). Wyjaśniał, że kary, co do których uchylono poprzednie orzeczenia, dotyczyły zbierania odpadów bez wymaganych zezwoleń. Złożył do akt 5 faktur, celem wykazania, że Strona przyjmowała złom, który - jego zdaniem - nie jest odpadem. Pełnomocnik organu wskazywał, że odrębne postępowania dotyczyły wymierzenia kar z tytułu unieszkodliwiania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Sąd zważył, co następuje: Skład orzekający w niniejszej sprawie, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, organy administracji zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie prawidło go oceniły pod względem zastosowania przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Rację ma organ odwoławczy, że postanowienie, wydane w trybie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wykonane zresztą przez Stronę, miało znaczenie prejudycjalne dla niniejszej sprawy, o nałożeniu nań kary pieniężnej, w trybie art. 32 ust. 1 wskazanej ustawy. Postanowienie wydawane w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jest indywidualnym aktem administracyjnym, kończącym sprawę, co do istoty (tak postanowienie NSA o sygn. akt II OSK 1559/09 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Na postanowienie to przysługuje zażalenie (art. 29 danej ustawy), a następnie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wynika z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie opubl. w Dz.U. z 2018 r. poz. 1302). Jeżeli takie postanowienie wejdzie do obrotu prawnego wiąże organ, który je wydał od chwili jego doręczenia (art. 110 w zw. z art. 126 K.p.a.). W sytuacji, gdy postanowienie, wydane w myśl art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie zostanie zaskarżone zażaleniem staje się ostateczne i wykonalne. Postanowienie to nie jest aktem o charakterze wpadkowym (w myśl art. 123 § 2 K.p.a.) i jest zaskarżalne zażaleniem. Nie można go więc zaskarżyć w odwołaniu od decyzji (wedle reguły z art. 142 K.p.a.). W niniejszej sprawie ma to znaczenie o tyle, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest związany wydanym uprzednio przezeń postanowieniem. Gdyby przyjąć tok rozumowania Strony doszłoby do sytuacji sprzecznej z art. 110, w zw. z art. 126 K.p.a. oraz naruszenia zasady ekonomiki postępowania (art. 12 K.p.a.) i zasady trwałości aktów administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.), którą odnosić należy odpowiednio do postanowień, na które przysługuje zażalenie skoro – z woli prawodawcy – mogą być one podważone jedynie w trybach nadzwyczajnych (art. 126 in fine). Organ, wydający decyzję w sprawie nałożenia kary pieniężnej, pomijałby wydane uprzednio, w trybie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, będące w obrocie prawnym, wcześniejsze ostateczne postanowienie i po raz drugi ustalał okoliczności, które już raz były podstawą procedowania i orzekania. Sytuacja taka byłaby nie do zaakceptowanie w świetle zasad państwa praworządnego (wedle art. 2 Konstytucji R.P.), do których zalicza się regułę pewności prawa. Stąd w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że postanowienie - wydane w trybie art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - rozstrzyga merytorycznie o takich kwestiach jak: 1) kwalifikacja danego podmiotu jako odbiorcy odpadów 2) odpowiedzialność tegoż odbiorcy za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów, 3) kwalifikacja danego przedmiotu jako odpad (wedle reguł art. 3 ust. 1 pkt 6 i 19 ustawy o odpadach, 4) kwalifikacja danego przemieszczenia jako międzynarodowego i nielegalnego, dokonanego bez zgłoszenia właściwym organom (wedle art. 2 pkt 34 i 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. (stanowisko NSA w orzeczeniach o sygn. akt: II OSK 883/11, 1677/12, 2619/13, 2919/14, 2466/16 – dostępne w CBOSA). Wobec, tego przy wydaniu decyzji, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, organ administracji, orzekając co do nałożenia kary pieniężnej, uwzględnia okoliczności uprzedniego stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, a tym sam fakt nielegalnego przemieszczenia konkretnego odpadu (bez dokonania zgłoszenia) i osobę jego odbiorcy (ustalone w ostatecznym postanowieniu, w trybie art. 25 danej ustawy). Orzekając o wymiarze kary organ uwzględnia takie okoliczności jak: ilość rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez odpady (art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów). W tego typu sprawie organ nie ustala, czy zachowanie odbiorcy odpadów było zawinione, a jeżeli tak, to jaki jest stopień tej winy. Realia niniejszej sprawy dowodzą tego, że organ I. instancji wymienionym wyżej obowiązkom sprostał, co słusznie zaakceptował Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy ostatecznym postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy orzeczenie którym - na skutek uprzedniej kontroli - ustalił: 1) odbiorcę odpadów - Stronę - osobę fizyczną (posiadacza odpadów), ponoszącą odpowiedzialność za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów z zagranicy (z F. do Polski) bez stosownego zezwolenia, 2) nielegalnie sprowadzone odpady (o kodzie 16 01 04*) – pojazd T. L. C., o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przeznaczony do demontażu. Trafnie zatem nałożono na Stronę karę pieniężną, w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Wskazany wyżej pojazd został bowiem, jako odpad, nielegalnie przywieziony do Polski bez stosownego zgłoszenia. Przy wymiarze wysokości kary organy obu instancji wskazały przesłanki, którymi się kierowały. Podały, że miały na uwadze stopnień szkodliwości dokonanego czynu - wwiezienie do kraju 1 sztuki pojazdu, wycofanego z eksploatacji, o masie około 0,56 Mg, będącej odpadem niebezpiecznym i powodującym potencjalne zagrożenie dla ludzi i środowiska, z uwagi na nielegalne przemieszczenie i potrzebę późniejszego demontażu, co emituje pewne zanieczyszczenia do środowiska. Wobec tego nie budzi zastrzeżeń nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości – [...] zł, a więc w dolnej granicy jej wymiaru. Należy podkreślić, że obowiązkiem organu, wedle stanu prawnego na dzień orzekania, było wymierzanie kary - w granicach przewidzianych przez prawodawcę - nawet za nielegalne przemieszczenie niewielkich ilości wszelkich odpadów, także gdy nie miały nawet charakteru niebezpiecznych, a dolna granica kary wynosiła 50 000 zł. W takiej sytuacji, wysokość kary, odbiegająca nieznacznie od dolnej granicy, co do odpadu niebezpiecznego, o znaczniejszej masie nie może być traktowana jako wygórowana. Niezasadne są zarzuty skargi, co do naruszenia art. 32 ust. 1 i 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz art. 3 ust. 1 i art. 2 pkt. 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Wobec zakwalifikowania pojazdu jako odpadu w nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu organ był zobowiązany do wszczęcia postępowania z urzędu oraz nałożenia kary administracyjnej. Wysokość kary została ustalona przez organy przy uwzględnieniu dyspozycji art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, uwzględniono ilość odpadu niebezpiecznego (jeden pojazd), jak również brak udokumentowanego zagrożenia dla ludzi i środowiska oraz brak stwierdzonego wcześniejszego naruszenia przepisów w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów. Bez znaczenia dla wyniku sprawy są przedłożone na rozprawie dokumenty, dotyczące kwestii braku wystąpienia zanieczyszczenia terenu. Z uzasadnienia skarżonego aktu nie wynika, aby organ podwyższył karę wobec faktycznego wystąpienia skażenia gleby. Nałożono karę w prawie najmniejszej ustawowo wysokości, co nie jest dla Strony krzywdzące. Jak zasadnie wskazał organ, funkcją kary jest prewencja w zakresie ochrony interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli w kontekście zapewnienia ochrony środowiska, a wymierzenie kary jest obligatoryjne. Organy prawidłowo uznały, że miał miejsce delikt z art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Przed podjęciem decyzji o zakupie przedmiotowego pojazdu, zasady należytej staranności, wymagały nie tylko zapoznania się z jego stanem technicznym, ale również uwarunkowaniami prawnymi oraz przepisami prawa, związanymi ze sprowadzaniem pojazdów na terytorium Polski. Brak dbałości po stronie Strony nie może zwalniać z odpowiedzialności jako odbiorcy odpadu przemieszczonego bez zachowania prawem przewidzianej procedury. Orzekający w sprawie Sąd, podziela pogląd, wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2017 r. (sygn.. akt II OSK 1694/15 – dostępny w CBOSA), że podstawą zastosowania sankcji administracyjnej, przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, jest obiektywne naruszenie normy, a organ administracji nie miał obowiązku wykazywania stronie działania zawinionego. Nie mogą mieć znaczenia przedłożone na rozprawie dokumenty (faktury), mające dowodzić, że Strona nabywa użyteczne części pojazdów. Jak już wskazano, kwestia czy sprowadzony pojazd stanowił odpad, została przesądzona ostatecznym postanowieniem. Ponowna ocena w danym zakresie byłoby możliwa jedynie w razie jego wyeliminowania z obrotu prawnego, w jednym z trybów przewidzianych w art. 126 K.p.a. in fine. Nie mają także znaczenia, sygnalizowane przez Stronę, kwestie innych toczących się postępowań administracyjnych, skoro dotyczą one odpowiedzialności administracyjnej za inne działania, niż nielegalne sprowadzenie odpadów z zagranicy. Mając to na uwadze nieuzasadnione są sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. Sąd, działając z urzędu, nie dostrzegł również żadnych innych uchybień, podważających legalność zaskarżonej decyzji. Wobec tego - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono, jak w sentencji wyroku.