IV SA/Wa 2379/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...] na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2017 roku Nr [...] Komendant Głównej Straży Granicznej, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] Spółka Jawna z siedzibą w W., od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. nr [...] z dnia [..] lutego 2017 w sprawie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika - utrzymał ww decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 14 lutego 2017 r. w trakcie kontroli granicznej autobusu marki [...] o nr rej. [...] relacji [...] ([...]) – [...] ([...]), użytkowanego przez przewoźnika [...] Spółka Jawna z siedzibą w W., wykonującego regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym ustalono, że podróżujący tym autokarem pasażer D. T. obywatel [...] legitymujący się paszportem seria i nr [...], wydanym przez władze [...] w dniu [...] maja 2016 r., ważnym do dnia [...] maja 2026 r., nie posiadał ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium. Znajdująca się w paszporcie Cudzoziemca wiza utraciła termin ważności w dniu 20 stycznia 2017r. D. T. podczas przesłuchania przeprowadzonego w Placówce Straży Granicznej w K. zeznał, że zgłosił się do kontroli granicznej na kierunku wjazdowym do Polski. Jechał do Polski w celu podjęcia pracy i podróżował z przewoźnikiem [...]. Oświadczył, iż kierowca sprawdzał jego dokumenty i pozwolił mu wsiąść do autokaru. Uznał zatem, iż wszystko było w porządku. Przesłuchany na powyższą okoliczność A. S. - kierowca autobusu relacji [...] – [..], którym podróżował Ww D. T. potwierdził fakt przeprowadzonej przez niego kontroli dokumentów i biletu, gdyż jak oświadczył, ma świadomość konieczności sprawdzania dokumentów w celu uniknięcia nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika. Nie mógł natomiast wyjaśnić dlaczego przeoczył brak ważnej wizy Ww pasażera. Wskazał także, iż autobus jest leasingowany przez firmę [...] Spółka Jawna z siedzibą w W. i tego dnia przewóz wykonywał właśnie dla Skarżącej Spółki. A. S. wyjaśnił również, iż zatrudniony jest przez firmę [...], która jest partnerem w prowadzeniu linii autobusowej polskiej firmy [...]. Kierowca do kontroli okazał oryginał wypisu nr [...] z zezwolenia nr [...] z dnia [...] października 2016 r. i oryginał wypisu z licencji nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. upoważniające do prowadzenia przewozu osób wyłącznie przewoźnika [...]. Z uwagi na powyższe Komendant Placówki Straży Granicznej w K., działając na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. odmówił Cudzoziemcowi wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie, Komendant ww Placówki wszczął postępowanie w sprawie nałożenia na przewoźnika kary administracyjnej, zgodnie z art. 462 ust 1- 2 i 4 - 5 ustawy o cudzoziemcach, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. nałożył na W/w karę w wysokości [...] EUR, stanowiącą, w przeliczeniu na złote wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania powyższej decyzji, kwotę [...] zł. Pełnomocnik przewoźnika odwołał się od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Straży Granicznej wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 462 ust. 1,2,4,5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że przewoźnikiem w niniejszym stanie faktycznym był [...], podczas gdy faktycznie przewoźnikiem była firma "[...]", co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia pieniężnej kary administracyjnej na niewłaściwy podmiot; - art. 7 k.p.a., polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, tj. niewyjaśnieniu okoliczności kto w niniejszym stanie faktycznym może być ewentualnym adresatem przedmiotowej kary administracyjnej, w konsekwencji czego doszło do nałożenia kary administracyjnej na niewłaściwy podmiot; - art. 8 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji, która jest sprzeczna z zasadami postępowania w sprawie nakładania kar administracyjnych, bowiem została ona wydana w stosunku do niewłaściwego podmiotu. Skarżąca Spółka podniosła, iż organ I instancji nie zbadał regulaminu zamieszczonego na stronie internetowej przewoźnika, podobnie jak i biletu autobusowego numer [...] D. T. oraz dowodu jego zakupu. Natomiast zgodnie z pkt 1 ust. 2 ww regulaminu - przewoźnikiem jest podmiot wskazany na bilecie, a z treści biletu wprost wynika, iż przewoźnikiem była firma "[...]"- a nie Odwołujący. Do odwołania Skarżąca dołączyła m. in.: kopię umowy współpracy z dnia [...] czerwca 2016 r., wydruk ze strony www.[...].com - regulamin, kopię biletu numer [...] wraz z potwierdzeniem jego zakupu (w języku [...]), kserokopię zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym dla przewoźnika [...] Spółka Jawna z siedzibą w W. nr [...] z dnia [...] października 2016 r., kserokopię zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym dla [...] nr [...] z dnia [...] października 2016 r., rozkład jazdy oraz umowę współpracy pomiędzy Spółką [...] a [...], zarządzenie o zatrudnieniu A. S. przez [...] (w języku [...]), [...] zezwolenia nr [...] i [...] na wykonywanie przewozu na trasie [...] – [...] dla Spółki [...] i [...] (w języku [...]) oraz pismo Ministerstwa Infrastruktury [...] dotyczące wydania decyzji w sprawie pozwolenia na działanie regularnej linii autobusowej [...]-[...] obsługiwanej przez ww. przewoźników (w języku [...]). Które to dokumenty zostały następnie przetłumaczone na język polski. W ocenie organ odwoławczego podniesione w odwołaniu zrzuty są całkowicie niezasadne. Informacje zawarte na blankiecie biletu (wskazane w odwołaniu jako kluczowe) pozostają bez znaczenia dla przedmiotu omawianej sprawy, bowiem dla rozstrzygnięcia sprawy istotnym było który przewoźnik dokonał przewozu cudzoziemca na terytorium RP, a nie jak podniosła Skarżąca, jakim biletem posługiwał się Cudzoziemiec i kto mu ten bilet sprzedał (jaki przewoźnik jest na nim wskazany). Bez znaczenia w tej sprawie pozostają również informacje opublikowane przez przewoźnika na stronie internetowej w formie regulaminu oraz ustalenia w zakresie współpracy zawarte w formie umowy pomiędzy nim a ww [...] kontrahentem. A nadto, jak wskazał organ odwoławczy, żaden inny przewoźnik, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie mógł realizować na podstawie ww. dokumentów przewozu osób. Niezależnie od powyższego, zarówno pasażer jak i kierowca przesłuchani w niniejszej sprawie zgodnie potwierdzili, iż kurs był realizowany przez przewoźnika , którym w powyższej dacie była Skarżąca Spółka. Jednocześnie Komendant Główny Straży Granicznej podniósł, iż nie neguje faktu zatrudnienia kierowcy wykonującego w dniu 14 lutego 2017 r. transport międzynarodowy w [...] firmie [...], niemniej jednak, bez znaczenia dla przedmiotu postępowania jest fakt czyim pracownikiem pozostaje kierowca. Podobnie bez znaczenia pozostają dołączone do odwołania kopie zezwoleń wydanych przez stronę [...] na wykonywanie przewozów przez ww. przewoźników oraz pismo z Ministerstwa Infrastruktury [...] gdyż organ nie neguje w żaden sposób prowadzenia przez ww. podmioty usług przewozowych relacji [...] – [...]. W ocenie organu odwoławczego, wynajmujący, będący głównym użytkownikiem autokaru (leasing autokaru od właściciela firmy [...] S.A) mógłby i tak w każdej chwili z niego korzystać mimo istnienia takiej umowy, podobnie jak i korzystać z usługi kierowcy zatrudnionego przez inny podmiot, jako podwykonawcy lub podmiotu współdziałającego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wystąpiła do tut. Sądu ze skargą zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - art. 462 ust. 1,2,4,5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że przewoźnikiem w sprawie niniejszym był [...] Spółka Jawna z siedzibą w W., podczas gdy faktycznie przewoźnikiem była firma [...], co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia pieniężnej kary administracyjnej na niewłaściwy podmiot; - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. skutkujące nieważnością decyzji wydanej przeciwko podmiotowi niebędącemu stroną postępowania; - art. 80 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonaniu dowolnej oceny dowodów, przejawiające się w szczególności w braku zgłębienia okoliczności towarzyszących poszczególnym dowodom, co z pewnością miało wpływ na ocenę wiarygodności dowodów dokonaną przez Organ administracji i w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w przedmiocie osoby przewoźnika; - art. 7 i 8 k.p.a., polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj. niewyjaśnieniu w sposób dostateczny okoliczności mającej dla sprawy kluczowe znaczenie, tj. kto w niniejszym stanie faktycznym może być ewentualnym adresatem przedmiotowej kary administracyjnej - w szczególności w sytuacji gdy, poszczególne dowody były ze sobą sprzeczne - w konsekwencji czego doszło do nałożenia kary administracyjnej na niewłaściwy podmiot. Wobec powyższego wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. o numerze [...] oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia [...] lutego 2017 roku o numerze [...], a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie w całości skarżonych decyzji i umorzenie postępowania lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji. Nadto wniosła o zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi, w swej treści tożsamej z wniesionym odwołaniem, Spółka podniosła, że dla rozpoznania niniejszej sprawy bezsprzecznie istotne było uwzględnienie przez organ administracji treści wskazanej na bilecie Ww pasażera oraz Regulaminu przewoźnika. Na bilecie jako przewoźnik wyraźnie wskazany jest bowiem [...] Spółka Akcyjna [...], który pobrał także opłatę za ten przejazd od D. T. Co więcej, kierowca realizujący ten przewóz, który osobiście odpowiada za weryfikację dokumentów wizowych pasażerów, jest pracownikiem także tego ww podmiotu. Mimo przedstawienia tych wszystkich dowodów organy obu instancji, bezzasadnie uznały, że odpowiedzialnym za przewóz osób na tej relacji jest Skarżący, a zatem nie podmiot będący przewoźnikiem. Skoro Skarżący nie był przewoźnikiem w ramach tego przewozu nie mógł być podmiotem obowiązku, którego niedopełnienie stanowi podstawę nałożenia kary, a wiec nie był stroną w rozumieniu art. 28 kpa. Niezależnie Spółka powołała także wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 350/06, którego treść miałaby wskazać na zasadność stanowiska w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, która została, zdaniem Spółki, skierowana do osoby niebędącej stroną. W tym zakresie powołała się także na rozstrzygnięcie NSA w sprawie o sygn. II GSK 675/09. W ocenie Spółki [...] organ dopuścił się także w sposób rażący naruszenia procedury administracyjnej, tj. w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przejawiający się w braku zgłębienia okoliczności towarzyszących poszczególnym dowodom - w szczególności protokołom z przesłuchania D. T. oraz kierowcy A. S., jak również poprzez błędną ocenę treści dokumentów okazanych przez kierowcę podczas kontroli, takich jak: wypis z licencji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2016 roku oraz wypis. Tym bardziej, iż kierowca przyznał, iż jest zatrudniony u Ww [...] partnera Skarżącej i już ta okoliczność powinna, zdaniem Skarżącej, wzbudzić "czujność" organów. Złożenie bowiem (hipotetycznie) oświadczenia podczas kontroli przez A. S., że przewoźnikiem w przedmiotowym przewozie jest jego pracodawca, wiązałoby się z nałożeniem kary finansowej właśnie na ten podmiot, a w efekcie także z negatywnymi konsekwencjami dla samego kierowcy. Zatem z dużym prawdopodobieństwiem należy uznać, iż A. S. - będący doświadczonym kierowcą - wskazał z tego powodu jako przewoźnika Skarżącą Spółkę, mając na względzie uniknięcie negatywnych konsekwencji dla swojego bezpośredniego pracodawcy, a co za tym idzie - dla siebie samego. Również, jak podniosła Skarżąca, kierowca A. S. posiadał przy sobie także licencję i zezwolenie upoważniające go do wykonywania przewozów osób na rzecz [...] - czego organ administracji nie wychwycił, niewykluczone jest, iż kierowca omyłkowo okazał podczas kontroli dokumenty uprawniające go do wykonywania przewozu na rzecz Skarżącego, podczas gdy faktycznie wykonywał on przedmiotowy przewóz na rzecz [...]. Nadto, z uwagi na sprzeczność pomiędzy zeznaniami Skarżącej i kierowcy a pozostałymi dowodami tj. treścią biletu numer [...] i powołanego regulaminu, powyższe powinno zostać również przez organy wnikliwie zbadane, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje organ do oparcia się na przekonujących podstawach. Zdaniem Skarżącego nie sposób mówić o przekonujących podstawach w obliczu tak wielu niewyjaśnionych okoliczności. Reasumując, Skarżąca wskazała, iż w jej ocenie, mając na uwadze treść punktu 1 ust. 2 ww regulaminu, przewoźnikiem był podmiot wskazany na bilecie. a zatem firma [...]- a nie jak błędnie ustalono - Skarżąca. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Podniósł, iż zarzuty skargi są bezzasadne i nie wskazują na nowe okoliczności, które nie byłyby uwzględnione w prowadzonym postępowaniu. W ocenie organu skarga stanowi jedynie powtórzenie zarzutów, które zostały w pełni wyjaśnione i ocenione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż ani zaskarżona decyzja ani utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia [...] marca 2017 roku nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Wskazać należy, że przesłanki odpowiedzialności przewoźnika zostały określone w Dziale 11 ustawy o cudzoziemcach. Stosownie do art. 459 powyższej ustawy przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską zamierza przywieźć cudzoziemca do granicy, podejmuje wszelkie niezbędne środki, aby zapewnić, żeby cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał ważny dokument podróży uprawniający go do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego (ust. 2). Z kolei art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3000 do 5000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500 000 euro. Przepis ten dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Nakładanie kar administracyjnych na przewoźników stanowi wyraz implementacji dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. Aktem prawnym przewidującym obowiązek nakładania tych kar jest Konwencja Wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. Urz. UE L 187 z 2001 r., str. 45) (art. 26 ust. 2 w zw. z ust. 3), przy czym rozwinięcie tej regulacji znajduje się w dyrektywie 2001/51/WE, która z założenia ma uzupełniać postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej. Choć dyrektywa 2001/51/WE deklaruje cel w postaci skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji (w motywie 1 i 2 preambuły) to cel ten ma być osiągnięty przez działania prewencyjne. Jednym z takich działań jest m.in. nakładanie kar administracyjnych na przewoźników, które jak statuuje art. 4 ust. 1 dyrektywy, mają być odstraszające, skuteczne i proporcjonalne. Kara administracyjna ma zatem w pierwszej kolejności wymusić skuteczniejsze działania przewoźnika w przyszłości w realizacji jego obowiązków, nie zaś stanowić sankcję mającą na celu stworzenie stanu dolegliwości dla niego. Celem jest przeciwdziałanie temu, aby przewoźnicy nie stwarzali warunków sprzyjających nielegalnej imigracji. Trzeba zauważyć, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach "nakłada się karę administracyjną" organ dysponuje uznaniowością jedynie przy określeniu wysokości samej kary, co wynika z treści przywołanego przepisu, natomiast nie ma możliwości w przewidzianych ww przepisem okolicznościach, odstąpienia od jej wymierzenia. Odpowiedzialności wynikającej z art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie podlega przewoźnik, który mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium RP i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie (art. 462 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej w sposób jednoznaczny wynika, iż taka sytuacja nie wystąpiła. D. T. był w dniu 14 lutego 2017 r. pasażerem autokaru relacji [...] ([...]) – [...] ([...]), użytkowanym przez przewoźnika: [...] Spółka Jawna z siedzibą w W., wykonującego regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Kontrolujący dokumenty pasażerów kierowca A. S. podczas przesłuchania potwierdził, że sprawdzając paszport Cudzoziemca nie zauważył, iż nie posiada ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie budzi zatem wątpliwości, że przewoźnik nie dopilnował ciążących na nim obowiązków i w ww dacie przywiózł do granicy Rzeczypospolitej Polskiej Cudzoziemca, który nie posiadał uprawnienia do przekroczenia granicy. Trzeba mieć na uwadze, że Skarżąca jest profesjonalnym przewoźnikiem, posiadającym zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Zatem ona sam jak i zatrudnieni przez nią pracownicy obowiązani są badać dokumenty cudzoziemców przed zawarciem z nimi umowy przewozu. W granicach tego obowiązku mieści się dokonanie oględzin dokumentów w celu stwierdzenia w szczególności, czy uprawniają one do wjazdu i pobytu, czy dokument w dacie wjazdu na terytorium RP jest ważny o czym stanowi powołany przepis art. 459 ustawy o cudzoziemcach. Zachowanie przewoźnika musi charakteryzować się zatem wysokim stopniem staranności, który jest jednak współmierny do zakresu kontroli, wynikającego z powyższego przepisu, a którego w okolicznościach niniejszej sprawy zabrakło. Skoro w autokarze przewoźnika znalazła się osoba posiadająca bilet na przejazd do Polski niespełniająca jednocześnie określonych w przepisach warunków wjazdu to tym samym oznacza, że przewoźnik nie wywiązał się z obowiązków określonych we wskazanej ustawie. Przepis art. 23 ustawy o cudzoziemcach statuuje obowiązek posiadania przez cudzoziemca ważnego dokumentu upoważniającego do przekraczania granicy RP. Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice - kodeks graniczny Schengen-w przypadku planowanego pobytu nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu, warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące: posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (1), chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową. Zgodnie z art. 6 ust. 5 lit. a powyższego kodeksu granicznego Schengen, na zasadzie odstępstwa od ust. 1, obywatelom państw trzecich, którzy nie spełniają wszystkich warunków ustanowionych w ust. 1, jednakże posiadają dokument pobytowy lub wizę długoterminową, zezwala się na wjazd na terytorium innych państw członkowskich lub w celu tranzytu, tak aby mogli oni dotrzeć na terytorium państwa członkowskiego, które wydało dokument pobytowy lub wizę długoterminową, chyba że ich nazwiska znajdują się w krajowym wykazie wpisów państwa członkowskiego, którego granice zewnętrzne usiłują przekroczyć, a wpisowi towarzyszy instrukcja odmowy wjazdu lub tranzytu. Cudzoziemiec nie przynależał do żadnej z kategorii osób określonych w art. 6 ust. 5 kodeksu granicznego Schengen. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wbrew stanowisku Skarżącej, wskazać należy, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ prawidłowo. Cudzoziemiec podczas przesłuchania przyznał, iż nie posiadał żadnych innych dokumentów, poza okazanym paszportem i ww wizą a uprawniających go do przekroczenia granicy z Polską. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu także fakt, iż rzeczywistym przewoźnikiem wykonującym przewóz w dniu 14 lutego 2017 roku była Skarżąca, co wynika jednoznacznie z okazanych przez kierowcę A. S., a następnie ze zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego dokumentów. Natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia hipotetycznych założeń i ewentualnych przypuszczeń przedstawionych przez Skarżącą odnośnie innych ustaleń. Trzeba pamietać, iż organy działają na mocy przepisów postępowania administracyjnego, które min. zobowiązują do rzetelnego ustalania okoliczności sprawy czemu, wbrew stanowisku Spółki, organy nie uchybiły (art. 7, 77, 80 kpa). Organ rozstrzyga na podstawie zgromadzonych dowodów i te, zdaniem Sądu są całkowicie wystarczające do wydania decyzji nakładającej przedmiotową karę. Argument podniesiony w odwołaniu, iż organ w sposób niewłaściwy ustalił podmiot, wskazując na firmę, która nie była wskazana na bilecie, jest niezasadny. Informacje zawarte na blankiecie biletu (wskazane w odwołaniu jako kluczowe) pozostają bez znaczenia dla przedmiotu omawianej sprawy bowiem, tak jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, nie jest istotnym jakim biletem posługiwał się Cudzoziemiec i kto mu ten bilet sprzedał (jaki przewoźnik jest na nim wskazany), istotnym jest, który przewoźnik rzeczywiście dokonał przedmiotowego przewozu Cudzoziemca na terytorium RP. Tym samym, bez znaczenia pozostają podniesione przez Skarżącą zapisy regulaminu opublikowane na stronie internetowej przewoźnika czy ustalenia w zakresie współpracy zawarte w formie umowy pomiędzy Spółką a ww [...] kontrahentem. Również zgodnie ze stanowiskiem Komendanta Głównego Straży Granicznej, żaden inny przewoźnik nie mógł realizować na podstawie ww dokumentów przewozu osób, z uwagi na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zgodnie z którym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów specjalnych wymaga zezwolenia w międzynarodowym transporcie drogowym wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej. Zezwolenie takie powinno znajdować się w pojeździe przez cały czas trwania przewozu i być okazywane przez kierowcę na żądanie uprawnionego organu kontroli (art. 87 ust. I pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym). Natomiast, zezwolenie okazane przez kierowcę autobusu do kontroli w dniu 14 lutego 2017 r. było wystawione na przewoźnika [...] Spółka Jawna z siedzibą w W. Zezwolenie nie może być także odstąpione osobie trzeciej, przy czym, powierzenie wykonywania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe, nie jest odstąpieniem zezwolenia albowiem w myśl tegoż przepisu, przewoźnik może powierzać wykonywanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Zatem, w ocenie Sądu w tych okolicznościach nie był podstaw do uwzględnienia skargi. Konkludując podkreślić należy, że profesjonalny przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego, i zatrudnieni przez przewoźnika pracownicy, obowiązani są badać dokumenty cudzoziemca, przed zawarciem z cudzoziemcem umowy przewozu. W granicach tego obowiązku mieści się dokonanie oględzin dokumentów dla stwierdzenia w szczególności, czy uprawniają one do wjazdu i pobytu, czy dokument w dacie wjazdu na terytorium RP jest już ważny bądź nadal jest ważny. Przewoźnik lub zatrudniony przezeń pracownik obowiązani są wykonać powyższe czynności ze szczególną starannością, znamionującą profesjonalistę. Ponieważ ustawodawca nałożył na przewoźników pewnego rodzaju obowiązki, to przewoźnik obowiązany był do zdobycia określonej wiedzy w tym zakresie (kodeks graniczny Schengen), aby móc obowiązki te efektywnie wykonywać. Na przewoźniku spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działania osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Odpowiedzialność przewoźnika nie jest też oparta wyłącznie na winie umyślnej. Przewoźnik został zobowiązany do kontroli posiadania odpowiednich, pozwalających na wjazd dokumentów i to on ponosi konsekwencję nie wykonania tego obowiązku. W omawianym przypadku odpowiedzialność przewoźnika ma w istocie charakter obiektywny (za sam fakt nie upewnienia się w powiązaniu ze skutkiem - dostarczeniem do odprawy granicznej), nie jest związana z winą konkretnej osoby. Niezależnie podnieść należy, że organ administracji, nakładając na przewoźnika karę pieniężną, nie dysponuje uznaniowością w kwestii nałożenia kary, lecz w okolicznościach ww przepisami przewidzianymi, jest on zobowiązany do jej nałożenia. Należy mieć na uwadze, że w omawianym przypadku Komendant Placówki Straży Granicznej orzekł o najniższym z możliwych wymiarze kary. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.