IV SA/Wa 2389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków B. T. i J. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B. T. i J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. T. i J. T. zaskarżyli decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2015 r., którą m. in. zezwolono [...] S. A. w K. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - w części wskazanej w decyzji - położonej w B. w gminie L., oznaczonej jako działka ew. nr [...] w celu realizacji decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (zezwolenia na założenie i przeprowadzenie nad nieruchomością przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej). Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, powołując jedynie przesłanki ustawowe wstrzymania wykonania decyzji oraz postanowienie WSA w Białymstoku z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 526/14, stwierdzające, że wstrzymanie wykonania jedynie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu niweczy sens tej instytucji. Skarżący odrębną skargą zaskarżyli także decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z tej nieruchomości (sygn. akt IV SA/Wa 2390/15). Postanowieniem z 9 grudnia 2015 r. NSA uchylił postanowienie WSA w Warszawie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na brak podstaw do wstrzymania jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący są zobowiązani uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinni powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Skarżący tego nie uczynili, przy czym Sąd nie jest obowiązany do wezwania ich do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku nie stanowi bowiem jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Odnośnie zarzutu, że wstrzymanie wykonania jedynie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu niweczy sens tej instytucji należy wskazać, iż brak jest podstaw do "automatycznego" wstrzymywania wykonania decyzji zezwalającej inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Stosownie bowiem do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 124 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Powyższy przepis wyraźnie wyłącza obowiązek "automatycznego" wstrzymania wykonania przez organ decyzji o niezwłocznym zajęciu (art. 124 ust. 1a powyższej ustawy). Oznacza to, że wstrzymanie wykonania tego rodzaju decyzji może nastąpić jedynie w razie spełnienia przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por.: postanowienie NSA o sygn. akt I OZ 1124/14 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto, na działce ew. nr [...] nie stanie słup, a jedynie przebiegać nią będzie pas technologiczny o szerokości 70 m i długości 78 m. Przy inwestycji liniowej przebieg linii wyznacza położenie słupów, z których żaden nie będzie posadowiony na działce Skarżących. W piśmie z 30 marca 2015 r. (k. 9 akt adm.) Skarżący nie negowali przebiegu linii nad swą działką, a jedynie postulowali budowę linii tuż przy granicy działki i nie byli usatysfakcjonowani odszkodowaniem. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji były większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Z kolei inwestor częściowo już realizuje inwestycję liniową, umieszczoną z ramach I etapu rozwoju sieci przesyłowej w latach 2015-2030, ujętą w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, stanowiących załącznik do ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265). Inwestycja uznana została za jedno z kluczowych przedsięwzięć w zakresie wewnętrznych sieci przesyłowych elektroenergetycznych kraju, niezbędnych dla realizacji i pełnego wykorzystania zdolności przesyłowych połączenia asynchronicznego [...] (załącznik do uchwały nr [...] Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2011 r., M. P. z 2011 r., poz. [...], s. [...], [...] Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju 2030 - w aktach adm.). Wstrzymanie realizacji jednego z odcinków inwestycji liniowej bez wykazania przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. naraża uczestnika postępowania, podatników i Skarb Państwa na utratę dotacji. Należy tę okoliczność postrzegać jako mającą znaczenie i wpływ na rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Także sami Skarżący korzystać będą z nowoczesnej linii energetycznej. Nie bez znaczenia pozostaje także ważny interes gospodarczy i społeczny, bowiem przedmiotowa inwestycja ma znaczenie dla bezpieczeństwa energetycznego Rzeczpospolitej Polskiej. Powyższe przesądziło o braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.