IV SA/Wa 239/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. W. i T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Starosta Powiatu [...], na podstawie art. 124 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku P. z siedzibą w L. Oddział [...] z dnia 8 kwietnia 2013 r., orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie S., gm. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,86, stanowiącej własność T.W. i T. W. Organ wskazał, że ograniczenie polega na udzieleniu wymienionej Spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez wskazaną działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV Z. – M., w tym na zdemontowanie istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV, postawienie słupa w/w linii na działce nr [...] oraz podwieszenie przewodów i osprzętu nowej linii elektroenergetycznej nad w/w działką zgodnie z trasą oznaczoną na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji, w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w każdą stronę), którego łączna powierzchnia wynosi 0,0751ha. Jednocześnie organ zobowiązał właściciela nieruchomości do jej udostępnienia w celu wykonania powyższych prac budowlano – montażowych, a także czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej oraz do korzystania z pasa technologicznego linii elektroenergetycznej przy uwzględnieniu zakazów i nakazów wynikających z przepisów prawa. Natomiast P. została zobowiązana do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu inwestycji, a jeśli przywrócenie nieruchomości jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty do ustalenia odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód. W uzasadnieniu decyzji Starosta Powiatu [...]. podał, że w związku z uchyleniem przez Wojewodę [...] poprzedniej decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. sprawa jest rozpatrywana przez organ pierwszej instancji po raz drugi. Pomimo, że Wojewoda [...] w swojej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. jako podstawę wydania decyzji w przedmiotowej sprawie wskazał art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami, to jednak z uwagi na planowany zakres prac, organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że całkowita wymiana linii oraz wszystkich słupów tej linii słupów tylko przy częściowym zachowaniu starych stanowisk, przekracza czynności związane z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii, o których mowa w art. 124b ust. 1 w/w ustawy. Ponadto z art. 124b wynikają czasowe ograniczenia udostępnienia nieruchomości, gdyż obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, co oznacza, że organ wydając decyzję powinien ustalić realny, niezbędny termin na wykonanie czynności związanych z konserwacją, remontami lub usuwaniem awarii. Starosta zaznaczył, że w przypadku tak dużej inwestycji liniowej (wymiana 11,550 km linii i 48 słupów tej linii) zachodzi konieczność kompleksowego wykonania prac polegających na zakładaniu przewodów i urządzeń także na nieruchomościach sąsiednich, co oznacza obowiązek uzyskania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomościami (ich częściami) leżącymi w ciągu inwestycji liniowej, przez co niemożliwe jest wskazanie konkretnego terminu rozpoczęcia i zakończenia prac. Ponadto przebudowywana linia jest linią "czynną" i możliwa jest tylko etapowa realizacja inwestycji w zależności od zakresu prac na nieruchomości oraz od możliwości techniczno-organizacyjnych wykonawcy oraz warunków ruchowych sieci elektroenergetycznej (wyłączenia energii wg harmonogramu ograniczenia dostaw energii opracowanego przez PGE). W konsekwencji powyższego Starosta [...] stwierdził, że przebudowa przedmiotowej linii to nowe roboty budowlane, dla których niezbędne jest – wobec braku zgody właściciela nieruchomości – uzyskanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej u.g.n. Wyjaśnił przy tym, że przebieg nowo wybudowanej linii nie może ulec przesunięciu, bowiem został on ustalony i usankcjonowany aktem prawa miejscowego, t.j. uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. . Z załączonego do akt wypisu i wyrysu z tego planu wynika, że działka nr ew. [...] położona w miejscowości S.przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczone symbolem A.MN 5 w pasie 70m od zachodniej granicy działki, pozostała część działki stanowią łąki (symbol A. RŁ). Zgodnie w wypisem z planu, wskazującym zasady i warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej dotyczących ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania terenu przewidziano m.in. utrzymanie przebiegu istniejących linii napowietrzychj 110 kV relacji Z.-M. oraz H.-T., dla których wyznaczono strefę ograniczonego użytkowania o szerokości 36m (po 18m w obie strony od osi linii). Ponadto Starosta zauważył, ze wnioskodawca zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. kilkakrotnie występował z pismami do właściciel nieruchomości o uzyskanie zgody na wejście na działkę nr 134 celem wykonania prac związanych z planowaną inwestycją, jednak nie doszło do zawarcia umowy. Właściciele nie wyrazili zgody na ustanowienie służebności przesyłu oraz dokonania przebudowy linii. Proponowali wykup lub wydzierżawienie przedmiotowej działki. Zdaniem organu pierwszej instancji niemożność uzyskania zgody właściciela uzasadnia wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że planowana inwestycja zawiera się w katalogu celów publicznych określonym w art. 6 u.g.n. oraz jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy R., a właściciel nie wyraził zgody na udostępnienie nieruchomości dla realizacji inwestycji. Odwołanie od decyzji Starosty [...] wnieśli T.W. i T. W., wskazując na brak prowadzenia rokowań stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. Ponadto zwrócili uwagę, że 60 lat temu postawiono słup na ich działce, który był samowolą budowlaną. Nie zapłacono wówczas żadnego odszkodowania za zniszczenia gruntu i użytkowanie. Odwołujący zażądali zapłaty za część działki, którą będzie użytkować Zakład Energetyczny. W wyniku rozpatrzenia sprawy wskutek powyższego odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające orzeczenie w drodze decyzji administracyjnej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 u.g.n. W swoich rozważaniach organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczenie, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jest możliwe gdy jest zgodne z planem miejscowym, a właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości przeprowadzonymi przez osobę lub jednostkę organizacyjną zamierzającą wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a dokumenty z przeprowadzonych rokowań winny zostać dołączone do wniosku. W ocenie organu odwoławczego powyższe warunki zostały spełnione w przedmiotowej sprawie. Zaznaczył, że cel wskazany we wniosku PGE wyczerpuje znamiona celu publicznego, w rozumieniu art. 6 u.g.n., według którego takim celem m.in. jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Dalej Wojewoda stwierdził, że Starosta wydał decyzję w oparciu o aktualnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Wojewoda wskazał, że zgodnie z aktami sprawy, zostały przeprowadzone rokowania z właścicielami przedmiotowej działki, które nie zakończyły się podpisaniem umowy cywilnoprawnej. Wojewoda uznał, że w sytuacji, w której strony nie mogły dojść do porozumienia, organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której ograniczył sposób korzystania z prawa własności nieruchomości należącej do odwołujących się, słusznie stosując tryb przewidziany w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wnieśli T. W. i T.W. Skarżący podnieśli, że 60 lat temu postawiono słup i przeprowadzono linie przesyłowe bez zgody właścicieli, a właścicielom nie zapłacono dotychczas żadnego odszkodowania, w tym za szkody powodowane usuwaniem awarii, wykonywaniem prac konserwacyjnych. Ponadto zakwestionowali powierzchnię działki wskazaną w decyzji, podlegającą ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości. Według strony skarżącej powierzchnia ta wynosi 0,0990ha, a nie jak wskazały organy 0,0751ha. Zdaniem skarżących powinien być powołany geodeta i w obecności właścicieli wymierzyć linię technologiczną na działce i miejsce ustawienia słupa. Natomiast rzeczoznawca majątkowy powinien wycenić straty jakie poniosą właściciele. Ponadto zakwestionowano w skardze brak wyrażenia przez właścicieli zgody na ustawienie słupa i przeprowadzenie linii przesyłowej. Skarżący stwierdzili, że wyrażają zgodę i oczekują zapłaty za wyrządzone szkody. W ocenie skarżących część działki objęta inwestycją powinna być wykupiona, gdyż nie można jej zagospodarować. Zaznaczyli, że płacą podatki, a Zakład Energetyczny osiąga z tego powodu zyski. Ponadto podnieśli, że nie wyrażają zgody na wpis do księgi wieczystej, bo wówczas P.. będzie współwłaścicielem działki i nie będzie płacić żadnych odszkodowań. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Badając legalność zaskarżonego aktu, zgodnie z kompetencją ustanowioną w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w granicach zakreślonych art. 134 § 1 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę wydania tej decyzji stanowi art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do jego treści starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasadniczymi przesłankami wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości są zatem: realizacja celu publicznego wynikającego z planu miejscowego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości na takie ograniczenie. Oceniając spełnienie tych przesłanek w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Planowana inwestycja dotyczy budowy sieci elektroenergetycznej średniego napięcia 110 kV, a zatem urządzeń wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie ulega też wątpliwości, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o którym jest mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Jak słusznie zaznaczył Wojewoda [...], cel wskazany we wniosku P. wyczerpuje znamiona celu publicznego, w rozumieniu art. 6 u.g.n., według którego takim celem m.in. jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wskazać należy również, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W aktach sprawy znajduje się sporządzony w dniu 25 maja 2013 r. przez Sekretarza Gminy wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. przyjętego uchwałą Rady Gminy R. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., z którego wynika, że działka nr ewid. [...] położona w miejscowości S. przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol A.MN5) w pasie 70m od zachodniej granicy działki, pozostała część działki pod tereny łąk (symbol A.RŁ). W planie określono zasady obsługi w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, zgodnie z którymi ustala się m.in. utrzymanie przebiegu przez teren gminy istniejących linii napowietrznych 110 kV relacji Z.-M. oraz H. –T., dla których wyznaczono strefę ograniczonego użytkowania. Z wyrysu z miejscowego planu, stanowiącego załącznik do wskazanego powyżej wypisu wynika, że przebieg przedmiotowej linii przedstawiony na załączniku graficznym nr 1 do decyzji Starosty [...] jest zgodny z przyjętym na rysunku planu. Ustalenia planu mają w postępowaniu z art. 124 u.g.n. zasadnicze znaczenie, bowiem po pierwsze warunkują w ogóle wydanie zezwolenia na ograniczenie korzystania z nieruchomości, co wskazano już wyżej, a po drugie zezwolenie to może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem miejscowym. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. Marian Wolanin (w:) J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 oraz wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 664/08). Stwierdzić należy, że warunki te spełnia decyzja organu pierwszej instancji, wskazując precyzyjnie powierzchnię podlegającą ograniczeniu i przebieg linii 110 kV na działce nr [...]. Drugą przesłanką wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. jest brak zgody na korzystanie z nieruchomości jej właściciela lub wieczystego użytkownika. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem (użytkownikiem wieczystym), które przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Ich przedmiotem jest udzielenie przez właściciela zgody na wykonanie prac związanych z realizacją na jego gruncie inwestycji infrastrukturalnej. Podkreślenia wymaga, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia rokowań ani ich formy. Pojęcie to występuje również w prawie cywilnym (choć obecnie zastąpione terminem "negocjacje"), gdzie oznacza przygotowania do zawarcia umowy. Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników (por. K. Piasecki (w:) Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze 2003). Z tego względu należy moment rozpoczęcia rokowań wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy. W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. W orzecznictwie wypracowany też został pogląd, zgodnie z którym niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy w ogóle nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt ISA/Wa 1657/11). Zauważyć przy tym wypada, że art. 124 ust. 3 wymaga udokumentowania rokowań. Sąd ustalił, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor prowadził rokowania ze skarżącymi, w wyniku których nie doszło do porozumienia między stronami. W ocenie Sądu dokumenty przedstawione przez P. z siedzibą w L. Oddział [...], są wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości. Zgodnie z protokołem z negocjacji z dnia 17 kwietnia 2012 r. T. i T.W. nie zgodzili się na przeprowadzanie inwestycji oraz oczekiwali na przestawienie linii elektroenergetycznej wzdłuż drogi gruntowej. Zgodnie zaś z protokołem z negocjacji z dnia 13 listopada 2012 r. właściciele nieruchomości nie zgodzili się na demontaż słupa nr 29 oraz ustanowienie służebności na słupie nr 27 w wysokości 1.000 zł. Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. inwestor ponowił propozycję ustanowienia służebności przesyłu oraz zawarcia umowy cywilnoprawnej, jednakże właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na przeprowadzenie prac oraz oświadczyli w piśmie z dnia 5 stycznia 2014 r., że nieruchomość powinna być wykupiona przez Zakład Energetyczny. Zgodnie z protokołem z negocjacji z dnia 6 lutego 2013 r. inwestor zaproponował kwotę 5. 000zł za ustanowienie służebności przesyłu oraz posadowienie nowego słupa na przedmiotowej działce. Właściciele ponownie nie wyrazili zgody żądając odszkodowania w wysokości 6.000 zł. Pismem z dnia 8 marca 2013 r. inwestor poinformował właścicieli działki nr [...], że nie jest możliwe wykupienie nieruchomości i ponowił propozycję ustanowienia służebności przesyłu. W odpowiedzi właściciele działki nie wyrazili zgody na przeprowadzenie inwestycji oraz ponowili propozycję jej wykupu. Kolejnym pismem z dnia 28 marca 2013 r. inwestor podtrzymał złożoną ofertę oraz zakończył prowadzone rokowania. Ponadto zauważyć należy, że organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu 6 września 2013 r. rozprawę administracyjną, na której T. W. wyraził zgodę na zajęcie nieruchomości pod warunkiem, że inwestor zapłaci dzierżawę lub wykupi część nieruchomości za kwotę 50.000 zł. Pełnomocnik inwestora oświadczył, że wydzierżawienie lub wykup działki jest niemożliwy, zaś wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości może maksymalnie wynosić 5.000 zł. W ocenie Sądu organy prowadząc powyższe postępowanie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje które umożliwiałyby zawarcie porozumienia. Niemniej mając na uwadze zastrzeżenia skarżących w przedmiocie nieprzydatności części działki wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ust. 5 u.g.n. jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów przewodów i urządzeń, o którym mowa w ust. 1 uniemożliwia właścicielowi lub użytkownikowi wieczystym dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 ustawy, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Treść przywołanego przepisu wskazuje jasno, że nabycie nieruchomości w sytuacji uregulowanej tym przepisem następuje w drodze umowy. Z przepisu tego nie wynika, aby w takiej sprawie miała być wydana decyzja. W sytuacji więc, gdy nie doszło do zawarcia umowy zainteresowany może wystąpić do sądu powszechnego z roszczeniem o wydanie wyroku zastępującego oświadczenie woli. Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nakłada na podmiot, który wystąpił o zezwolenie, obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1. Jeżeli zaś przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty - właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości należy się odszkodowanie na zasadach określonych w art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazany art. 128 ust. 4 stanowi, że odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa m.in. w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Z powołanego przepisu art. 128 ust. 4 u.g.n. wynika zatem, że warunkiem przyznania odszkodowania jest szkoda powstała na skutek ograniczenia praw do nieruchomości na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Podkreślić trzeba, że odszkodowanie jest wynikiem zdarzeń, o których mowa w powołanym art. 124 ust. 1u.g.n. Za bezzasadne uznać więc należy podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku rozstrzygnięcia w kwestii odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości na skutek przeprowadzenia nad nieruchomością linii elektroenergetycznej oraz postawieniu słupa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.