IV SA/Wa 2398/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody [...] (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) znak: [...] z [...] maja 2015 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm., dalej: k.p.a.), w związku z art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 388) po rozpatrzeniu odwołania K. W., pełnomocnika G. B. (dalej: skarżący, strona skarżąca) od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. (dalej: organ I instancji) z [...] marca 2015 r., nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania Z. B. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w J., gm. P. W decyzji z [...] maja 2015 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco: W dniu 29 listopada 2013 r. na wniosek skarżącego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania Z. B. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w J., gm. P. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji w decyzji z [...] czerwca 2014r., orzekł o odmowie wymeldowania Z. B. z miejsca pobytu stałego. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że Z. B. nie opuściła dobrowolnie budynku nr [...] przy ul. [...] w J., gm. P. Na skutek wniesionego przez K. W., pełnomocnika G. B., odwołania Wojewoda [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2014 r. decyzję uchylającą decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy P. wydał decyzję z [...] czerwca 2014 r. bez przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego, tym samym naruszył art. 7 k.p.a. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z zaleceniami organu odwoławczego, organ I instancji wydał w dniu [...] marca 2015 r., decyzję orzekającą o odmowie wymeldowania Z. B. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w J., gm. P. Od tej decyzji odwołanie do Wojewody [...], w terminie do tego przewidzianym, wniosła K. W., pełnomocnik G. B. W odwołaniu strona skarżąca decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie: - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób nieprawidłowy, w szczególności nie wyjaśnienie, które dowody potwierdzają, że Z. B. nie wyprowadziła się z nieruchomości w sposób trwały i dobrowolny, co doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych w tym zakresie, a także całkowite pominięcie przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego treści zeznań świadków, którzy nie potwierdzili okoliczności przedstawianych przez Z. B., co ma istotny wpływ na ocenę wiarygodności ww., ponadto naruszenie ww. przepisu polegało również na całkowitym pominięciu, że nieruchomość jest współwłasnością trzech osób i interesów ww. współwłaścicieli absolutnie nie wolno pomijać przy wydawaniu decyzji, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie; - art. 86 k.p.a. poprzez nie przesłuchanie w charakterze strony G. B., w celu ustalenia przyczyn wyprowadzenia się Z. B., a także powodów dla których ww. opuściła nieruchomość wraz ze wszystkimi swoimi rzeczami; - art. 77 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozważenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nie wystąpienie w ślad za pismem z 8 stycznia 2015 r. (wpłynęło do Urzędu w dniu 8 stycznia 2015 r.) do Komendy Powiatowej Policji w P. o informacje, którzy funkcjonariusze Policji dokonywali interwencji na nieruchomości przy ul. [...], J. w dniu [...] listopada 2013 r. zwłaszcza wobec zawartej w piśmie informacji "w dniu [...] listopada 2013 r. zgłaszająca K. B., Z. B.- nieporozumienie rodzinne, zgłaszająca przyjechała po swoje rzeczy, ojciec i mąż G. B. nie chce ich wydać", i nie przesłuchanie w charakterze świadków ww. osób, a także nie zwrócenie się do KPP P. o kserokopie policyjnych notatników w których winien zostać odnotowany przebieg ww. interwencji; - art. 107 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób rażąco nieprawidłowy polegający na całkowitym pominięciu w uzasadnieniu decyzji przedstawienia uzasadnienia prawnego, a także nie podanie i nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, a jedynie ograniczenie się do przywołania orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, które dla niniejszej sprawy nie ma żadnego znaczenia, a także niewystarczające jednozdaniowe stwierdzenie "Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie ustalono, że Z. B. nie opuściła lokalu przy ul [...] w J. w sposób trwały i dobrowolny", podczas gdy żadnych ustaleń w tym zakresie organ nie czynił; - art. 7 k.p.a. poprzez całkowite zbagatelizowanie przy wydawaniu decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także nie podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; - art. 12 k.p.a. w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez prowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób opieszały a także bez należytej staranności, rzetelności oraz wnikliwości. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędną wykładnię ww. przepisu i przyjęcie, że jedynie "dobrowolność" jest przesłanką opuszczenia lokalu. Wskazując na powyższe w odwołaniu wniesiono o: zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie o wymeldowaniu Z. B. z nieruchomości położonej przy ul. [...] w J. ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Rozpatrując sprawę, na skutek wniesionego odwołania, organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, że podstawowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest przesądzenie kwestii, czy strona "opuściła miejsce stałego pobytu". W ocenie Wojewody [...], w niniejszej sprawie nie chodzi jedynie o dokonanie ustalenia, czy Z. B. opuściła fizycznie mieszkanie, gdzie jest zameldowana, lecz czy opuszczenie to ma charakter dobrowolny, a więc czy miała miejsce dobrowolna rezygnacja z faktu, że budynek, w którym jest zameldowana, nie stanowi od października 2013 r. już centrum życiowego strony, a więc centrum jej życiowej działalności. Wojewoda [...] stwierdził, że nie można uznać, aby wyprowadzenie Z. B. miała charakter dobrowolny. Zdaniem Wojewody, o braku dobrowolności świadczą bowiem powyżej przytoczone dowody, fakt, że G. B. już raz został skazany za stosowanie przemocy fizycznej i psychicznej wobec Z. B. oraz to, że wymieniona podejmowała kroki w celu powrotu do omawianego budynku. Swoim działaniem (zgłoszenia na policji, sprawy karne), Z. B. udowodniła że została zmuszona do opuszczenia budynku nr [...] przy ul. [...] w J., gm. P. z obawy o własne życie i zdrowie. Logicznym bowiem wydaje się, że w sytuacji stosowania przemocy fizycznej, połączonej z obawą ze strony Z. B. przed dalszymi agresywnymi zachowaniami, musiała podjąć kroki by zapobiec takim sytuacjom. W ocenie organu odwoławczego, postawa Z. B. wyraża zamiar oraz wolę powrotu do omawianego budynku, co z resztą wymieniona potwierdziła do protokołu w dniu [...] marca 2015 r. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że wyprowadzeniu się Z. B. nie towarzyszył zamiar przeniesienia centrum życiowego poza miejsce dotychczasowego zameldowania. Z. B. w toku postępowania konsekwentnie podnosiła, że miejsce zameldowania na pobyt stały opuściła w obawie o swoje bezpieczeństwo. Ponadto podejmowane przez wymienioną środki prawne potwierdzają wolę zamieszkiwania w miejscu zameldowania na pobyt stały oraz świadczą o tym, że pobyt poza miejscem zameldowania traktuje jako stan tymczasowy. W skardze strona skarżąca zaskarżyła w całości decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2015 r. Organowi II instancji zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. z art. 80 k.p.a. z art. 81 k.p.a. z art. 84 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, tak by ustalić zgodny z rzeczywistością stan faktyczny w szczególności poprzez: - nie zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w P. o informacje, którzy funkcjonariusze Policji dokonywali interwencji na nieruchomości przy ul. [...], J. w dniu [...] listopada 2013 r. i nie przesłuchanie w charakterze świadków ww. osób, a także nie zwrócenie się do KPP P. o kserokopie policyjnych notatników, w których winien zostać odnotowany przebieg ww. interwencji. - całkowite pominiecie okoliczności, że nieruchomość stanowi współwłasność skarżącego, jego sióstr, M. B. oraz matki M. B., - absolutnie nieprawidłowe wyprowadzenie wniosków z treści zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w postępowaniu administracyjnym, a także pozostałych dowodów zgromadzonych w toku postępowania i przyjęcie, że Z. B. nie wyprowadziła się z nieruchomości w sposób dobrowolny, 2) art. 11 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do żadnego z podniesionych w odwołaniu zarzutów, a nadto lakoniczne i powierzchowne uzasadnienie decyzji w żaden sposób nie wyjaśniające przesłanek jej podjęcia, w szczególności niewystarczające jednozdaniowe stwierdzenie, że "o braku dobrowolności świadczą bowiem powyżej przytoczone dowody, fakt, że G. B. już raz został skazany za stosowanie przemocy fizycznej i psychicznej wobec Z. B. oraz to, że wymieniona podejmowała kroki w celu powrotu do omawianego budynku". Strona skarżąca wnosi o: uwzględnienie wniesionej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy I i II instancji w uzasadnieniu decyzji w sposób niezwykle lakoniczny przedstawiły swoje wnioski przy całkowitym pominięciu zaprezentowania procesu myślowego jaki do takich wniosków ww. organy doprowadził. Organ II instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do ani jednego zarzutu sformułowanego w odwołaniu. W ocenie strony skarżącej, kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji jest utrudniona, a nawet niemożliwa do przeprowadzenia. Organ winien wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji dlaczego zarzuty podnoszone przez skarżącego są nieprawidłowe. W skardze wskazano, że sam zamiar powrotu osoby na nieruchomość, nie może samoistnie świadczyć o tym, że osoba ta z nieruchomości nie wyprowadziła się dobrowolnie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody [...] z [...] maja 2015 r., w której organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej podniesionych w skardze z lipca 2015 r. wskazać należy, że stosownie do art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Nie budzi obecnie żadnych wątpliwości, że zameldowanie ma charakter ściśle ewidencyjny i nie wiąże się z prawem do lokalu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się natomiast, że opuszczenie miejsca pobytu stałego (opuszczenie lokalu) musi mieć charakter dobrowolny, by można było dokonać wymeldowania. Dobrowolność ta musi wynikać z własnej woli zainteresowanej osoby, a nie z bezprawnego działania innych osób. W niniejszej sprawie zauważyć należy, że Z. B. wyjaśniła podczas postępowania administracyjnego, że miejsce stałego zameldowania opuściła w połowie października 2013 r. wraz ze swoją matką J. B., zabierając tylko podręczne rzeczy. Jako powód wyprowadzki wskazała awantury wszczynane przez męża, który znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie. Pomimo wydania przez Sąd Rejonowy w P. w dniu [...] maja 2013 r. wyroku skazującego (sygn. akt [...]), G. B. nie zaprzestał agresywnego zachowania wobec Z. B. Ze względu na powyższe oraz w obawie o swoje życie i zdrowie, musiała opuścić miejsce stałego zameldowania. W związku z dalszym agresywnym zachowaniem skarżącego, Z. B. złożyła w Prokuraturze Rejonowej w P. zawiadomienie o znęcaniu fizycznym i psychicznym przez męża, a Prokuratura Rejonowa w P. prowadziła postępowanie wyjaśniające pod sygn. [...] przeciwko skarżącemu. W dniu [...] czerwca 2014 r. sprawa została skierowana do Sądu Rejonowego w P. wraz z aktem oskarżenia i zarejestrowana pod sygn. akt [...]. Z informacji przekazanych przez Wydział [...] Karny Sądu Rejonowego w P. wynika, że postępowanie dowodowe jest w toku. Termin rozprawy wyznaczony został na [...] sierpnia 2015 r. Oskarżonym w sprawie jest skarżący o czyn z art. 207 § 1 kodeksu karnego i art. 288 § 1 kodeksu karnego, zaś Z. B. występuje w charakterze pokrzywdzonej. Do akt sprawy zostały również dołączone dokumenty z policji, z których wynika, że Z. B. zgłaszała na policji fakt nagannego zachowania męża (protokół z [...] maja 2014 r., z [...] stycznia 2014 r. oraz z [...] grudnia 2013 r.). B. B. wyjaśniła również, że zamierza powrócić do miejsca zameldowania na pobyt stały, ale nie jest w stanie określić, kiedy powyższe nastąpi. Z jej wyjaśnień wynika też, że mąż od wielu lat jest alkoholikiem, a Z. B. obawia się skarżącego. Dodała również, że nie ma swobodnego dostępu do budynku, gdyż nie posiada do niego klucza. Kilkukrotnie podjeżdżała pod posesję w 2013 r. i 2014 r., ale ze względu na zamkniętą bramę, nie mogła wejść na posesję. Obecnie zamieszkuje w wynajmowanym lokalu. W piśmie z 23 maja 2015 r. Komenda Powiatowa Policji w P. wyjaśniła, że na wniosek Z. B. w dniu [...] lutego 2013 r. została założona Niebieska Karta, w której skarżący został wskazany jako sprawca przemocy. Procedura jest prowadzona i koordynuje ją Gminy Zespół Interdyscyplinarny przy Miejsko-Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w P. Ponadto policja wskazała, że dwukrotne interwencje, które miały miejsce [...] listopada 2013 r. w budynku nr [...] przy ul. [...] w J., gm. P. dotyczyły utrudniania dostępu do posesji i do rzeczy osobistych. Wskazać należy, że przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne (opuszczenie trwałe i dobrowolne miejsca stałego zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania), nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym lub innym organem. Za równoważne przypadki dobrowolnego opuszczeniu miejsca zameldowania należy uznać wszystkie przypadki, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana. Należy zauważyć, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają charakter rejestrowy i w żaden sposób nie są powiązane z prawem do lokalu mieszkalnego. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i znaczenie mają przede wszystkim okoliczności aktualne dla prowadzonego postępowania. Należy podzielić pogląd organu II instancji, że Z. B. miejsce stałego zameldowania opuściła z obawy przed swoim mężem, który się nad nią znęcał. Od tego czasu nie ma do nieruchomości dostępu, gdyż zostały wymienione zamki w drzwiach i nie posiada nowego kompletu kluczy. Wobec nagannego zachowania skarżącego, Z. B. złożyła do Prokuratury Rejonowej w P. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Z wyjaśnień Prokuratury wynika z kolei, że sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego w P. wraz z aktem oskarżenia. Obecnie sprawa w Sądzie jest w toku. Ponadto z informacji przekazanych przez funkcjonariuszy policji wynika, że na prośbę Z. B. została założona Niebieska Karta i do tej pory jest prowadzona. Jako sprawca przemocy został wskazany G. B. Mając powyższe na uwadze oraz fakt, że [...] maja 2013 r. Sąd Rejonowy w P. [...] Wydział Karny wydał wyrok sygn. akt [...] orzekający, że G. B. w domu przy ul. [...] w J., gm. P. w okresie od [...] czerwca 2008 r. do [...] stycznia 2013 r. znęcał się psychiczne i fizycznie nad swoją żoną Z. B. i córką K. B., za co został skazany na 9 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, Wojewoda [...] uznał prawidłowo, że nie można stwierdzić, aby wyprowadzka Z. B. miała charakter dobrowolny. Swoim działaniem (zgłoszenia na policji, sprawy karne, prowadzona procedura Niebieskiej Karty), Z. B. udowodniła, że została zmuszona do opuszczenia budynku nr [...] przy ul. [...] w J., gm. P. z obawy o własne życie i zdrowie. W sytuacji stosowania przemocy fizycznej, połączonej z obawą ze strony Z. B. przed dalszymi agresywnymi zachowaniami, musiała ona podjąć kroki by zapobiec takim sytuacjom. Zdaniem Sądu, postawa Z. B. wyraża zamiar oraz wolę powrotu do omawianego budynku, co z resztą wymieniona potwierdziła do protokołu w dniu [...] marca 2015 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. z art. 80 k.p.a. z art. 81 k.p.a. z art. 84 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, tak by ustalić zgodny z rzeczywistością stan faktyczny. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut dotyczący braku zwrócenia się do Komendy Powiatowej Policji w P. o informacje, którzy funkcjonariusze Policji dokonywali interwencji na nieruchomości przy ul. [...], J. w dniu [...] listopada 2013 r. Okoliczność, że nieruchomość stanowi współwłasność skarżącego, jego siostry M. B. oraz matki M. B. nie ma znaczenia dla przedmiotu kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania organów obu instancji. W ocenie Sądu, organy w kontrolowanej sprawie wyprowadziły prawidłowe wnioski z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w postępowaniu administracyjnym oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Pomimo, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji nie zawarł wprost sformułowania, że odnosi się do zarzutów odwołania, nie można podzielić zarzutu strony skarżącej, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Na stronie 1 decyzji z [...] maja 2015 r. Wojewoda napisał, że na skutek wniesionego odwołania, nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez organ I instancji. Analiza treści uzasadnienia decyzji organu II instancji pozwala uznać, że rozważania tam zawarte odnoszą się bezpośrednio do zarzutów podniesionych w odwołaniu K. W. pełnomocnika skarżącego od decyzji organu I instancji. Należy jeszcze raz wyraźnie podkreślić, ze w judykaturze przyjmuje się, że dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego musi wynikać z własnej woli zainteresowanej osoby, a nie z powodu presji, czy bezprawnego działania innych osób. Innymi słowy o dobrowolności decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 468/12, LEX nr 1248682). O tym natomiast, czy opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma charakter trwały świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 654/12, LEX nr 1305805; wyrok WSA w Gliwicach z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/GL 370/12, LEX nr 1253909; wyrok WSA w Łodzi z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 1058/11, LEX nr 1109944). Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że prowadzone przez organy administracji postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej wymeldowania każdorazowo musi być nakierowane na ustalenie, czy opuszczenie przez daną osobę lokalu nosi cechy trwałości i dobrowolności. Ustalenia te muszą być dokonane w oparciu o przepisy k.p.a., regulujące postępowanie wyjaśniające (dowodowe). Brak dobrowolności opuszczenia lokalu występuje wówczas, gdy wskutek bezprawnych działań osób trzecich dana osoba nie przebywa w lokalu zameldowania, jednakże swoim zachowaniem manifestuje wolę powrotu do opuszczonego lokalu. Reasumując należy stwierdzić, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, jest spełniona tylko wówczas, gdy opuszczenie to było dobrowolne i ma charakter trwały. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.