IV SA/Wa 2415/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 stycznia 2015 r. W piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. G. M. wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu egzemplarza skargi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że pełnomocnictwem z dnia 6 listopada 2014 r. upoważniła swojego syna T. do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu. Jak wskazała, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odebrał dziadek jej syna i nie poinformował go o tym. Dziadek poprosił drugiego z synów skarżącej, by ten ustosunkował się do wezwania z Sądu. Ponadto skarżąca podniosła, że jej pełnomocnik (syn T.) cały wolny czas spędzał z żoną, która była w ciąży i przygotowywała się do porodu, który nastąpił na początku stycznia 2015 r. Jednocześnie skarżąca wskazała, że o uchybieniu terminu dowiedziała się w dniu 21 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Skarżąca wraz ze złożeniem wniosku nadesłała brakujący odpis skargi, ponadto zdaniem Sądu, dokonała czynności uchybionej w terminie 7 dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia. W ocenie Sądu nie można jednak uznać, że skarżąca nie ponosi braku winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 listopada 2014 r. G. M. upoważniła swojego syna T. do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu sądowym. Wobec tego Sąd kierował całą korespondencję do ustanowionego pełnomocnika. Także wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało do niego wysłane i zostało doręczone ustanowionemu pełnomocnikowi w dniu 19 grudnia 2014 r. Wbrew twierdzeniu skarżącej, wezwanie do zostało odebrane osobiście przez T. M. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 21 akt sądowych) wynika, że wezwanie zostało awizowane w dniu 8 grudnia 2014 r., a w dniu 19 grudnia 2014 r. odebrane osobiście przez T. M., co poświadcza zarówno podpis na tym dokumencie jak również adnotacja pracownika poczty. Stwierdzić zatem należy, że w tej sytuacji argumentacja podawana przez skarżącą, że przesyłkę odebrał dziadek i nie poinformował o niej pełnomocnika wydaje się nieprawdziwa. Należy zatem rozważyć, czy skarżąca uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Bezsporne jest, że o braku winy w uchybieniu terminu procesowego można mówić wówczas, gdy przyczyna niedotrzymania terminu zaistniała w sposób nieprzewidziany i trudny do usunięcia, a sama strona lub jej pełnomocnik dołożyła należytej staranności w dokonywaniu czynności procesowych. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt l OZ 28/10). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Wskazać także należy, iż podejmując się reprezentowania swojej matki pełnomocnik powinien dopełnić należytej staranności w prowadzeniu sprawy, ponieważ jej uchybienia dotyczą bezpośrednio mocodawcy. W ocenie Sądu skarżąca ponosi w niniejszej sprawie winę w wyborze pełnomocnika. W orzecznictwie sądów administracyjnych została ugruntowana zasada, iż strona ponosi wszelkie skutki działań pełnomocnika, także negatywne skutki uchybień lub czynności wadliwie dokonanych. Skarżąca podała, że syn był w tym czasie bardzo zdenerwowany, ponieważ jego żona była w końcowej fazie ciąży i pomagał żonie w przygotowaniach do porodu. Odnosząc się do tego argumentu należy wskazać, że choroba, bądź problemy zdrowotne innego rodzaju (w tym spowodowane ciążą) mogą bowiem stanowić podstawę przywrócenia terminu jedynie w takiej sytuacji, gdy dotyczą samej strony, ewentualnie jej pełnomocnika. Gdy jednak dotyczą one – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – żony pełnomocnika skarżącego, nie mogą one uprawdopodabniać braku winy skarżącego w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 22 października 2014 r., sygn. II OZ 1111/14). Jednak cała argumentacja skarżącej odnosi się do braku wiedzy jej pełnomocnika o wezwaniu z Sądu. W świetle przedstawionych przez Sąd okoliczności jest ona nieuprawniona. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu uzupełnienia jej braków formalnych. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.