IV SA/Wa 242/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Karolina Jóźwik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2022 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wymiaru biegnącej kary pieniężnej oddala skargę [...] S.A. z siedzibą w m. [...] (dalej: Skarżąca, Spółka), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021 r. (znak: [...]) w części określającej Spółce wymiar biegnącej kary pieniężnej w wysokości 261,16 zł/dobę za magazynowanie, na terenie prowadzonej działalności przy ul. [...] i [...] w [...], 15,78 Mg odpadów o kodzie 17 02 04* z naruszeniem warunków decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], zmienionej decyzją nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], l.dz. [...], udzielającej pozwolenia zintegrowanego. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: W dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę Spółki, prowadzącej w [...] przy ul. [...] i [...] dwie instalacje do przetwarzania odpadów, tj. Zakład [...]. Kontrola miała charakter interwencyjny, gdyż była związana z pożarami magazynowanych odpadów - pierwszy miał miejsce w dniu [...] czerwca, a kolejny w dniach od [...] do [...] lipca 2015 r. Jak wynika z pisma Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], drugi z ww. pożarów objął powierzchnię ok. 800 m2, a paliły się odpady przemysłowe w postaci pianek, folii, gumy i innych tworzyw sztucznych zgromadzone na hałdach o wysokości od 4 do 8 m. Podczas kontroli ustalono, że strona magazynowała zbierane odpady nie tylko w miejscach magazynowych określonych w posiadanym pozwoleniu zintegrowanym wydanym w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] i zaznaczonych na szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik do decyzji Marszalka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], ale również poza wyznaczonym terenem. Zgodnie z ustaleniami oględzin dokonanych w dniu [...] lipca 2015 r., poza miejscami dopuszczonymi do gromadzenia odpadów magazynowano m.in.: • odpady o kodzie 07 01 99 - inne niewymienione odpady – 100,127 Mg; • odpady o kodzie 15 01 10* - opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone - w ilości 256,206 Mg; • odpady o kodzie 17 02 04* - odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych, zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (podkłady kolejowe) - 15,78 Mg. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole z kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. i zobrazowane dokumentacją fotograficzną. Kontrolowany podmiot odmówił podpisania protokołu kontroli, który łącznie wskazuje na 11 różnych naruszeń i nieprawidłowości przy prowadzeniu przez Spółkę działalności. Następnie Spółka zgłosiła zastrzeżenia i uwagi do protokołu kontroli w trzech pismach z dnia [...] sierpnia 2015 r. (pismo znak [...], pismo znak [...], pismo znak [...]). W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 61 § 1 kpa, pismem z dnia 17 września 2015 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia Spółce kary pieniężnej za magazynowanie odpadów na terenie przy ul. [...] i [...] w [...] z naruszeniem warunków pozwolenia zintegrowanego w zakresie miejsca magazynowania odpadów. Pismem z dnia 12 października 2015 r. [...] WIOŚ wezwał prezesa zarządu Spółki na rozprawę w dniu 28 października 2015 r. w dniu 28 października 2015 r. odbyła się rozprawa administracyjna, udokumentowana w protokole znak [...]. Na rozprawie stawił się J. K. – Dyrektor Zakładów [...] w [...] jako pełnomocnik Spółki. W trakcie rozprawy pełnomocnik Spółki złożył pismo z dnia [...] października 2015 r. znak [...] przedstawiające zastrzeżenia do przedstawionych dowodów i do wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy cofnięcia posiadanego przez spółkę pozwolenia zintegrowanego. Spółka pismem z dnia 30 listopada 2015 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], uchylił zaskarżone postanowienie [...] WIOŚ, wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy cofnięcia pozwolenia zintegrowanego nie stanowi zagadnienia wstępnego z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu prowadzonym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Wobec powyższego, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...]. Organ I instancji zawiadomił spółkę o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia Spółce kary pieniężnej za ww. naruszenia oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Na podstawie: art. 298 ust. 1 pkt 4, art. 300 i art. 309 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 672 z późniejszymi zmianami), art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 roku poz. 1688), Obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 11 sierpnia 2014 roku w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2015 (M. P. poz. 790) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późniejszymi zmianami), decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił dla [...] S.A. w m. [...] karę biegnącą w wysokości 3 986,93 zł/d za magazynowanie odpadów: • kod 07 01 99 - inne niewymienione odpady w ilości 100,127 Mg, • kod 15 01 10* - opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone w ilości 256,206 Mg, • kod 17 02 04* - odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe) w ilości 15,78 Mg, na terenie przy ul. [...] i [...] w [...] poza miejscami wyznaczonymi w szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik do decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 roku, znak: [...], l.dz. [...], stwierdzone podczas kontroli zakończonej protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Jako termin rozpoczęcia naliczania kary wyznaczył dzień [...] lipca 2015 r. Pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. Spółka wniosła odwołanie od ww. decyzji [...] WIOŚ. Pismem z dnia 29 października 2021 r., GIOŚ zawiadomił Spółkę o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu odwoławczym oraz o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zawiadomienia. W odpowiedzi, pismem z dnia 8 listopada 2021 r. pełnomocnik spółki złożyła pismo – "stanowisko strony - wniosek o umorzenie postępowania". We wniosku pełnomocnik podtrzymała argumenty podniesione w odwołaniu i dodatkowo wskazała, że nową okolicznością obligującą organ do umorzenia postępowania jest przedawnienie terminu wymierzenia omawianej sankcji, ze względu na przepis art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540), a możliwość wymierzenia przedmiotowej sankcji uległa przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2020 r. ("naruszenie" rozpoczęło się i zakończyło się w 2015 r., czyli 5-letni termin rozpoczął swój bieg od końca roku kalendarzowego, w którym stwierdzono naruszenie). Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. (znak jak wyżej), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 298 ust.1 pkt 4 i art. 309 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r" poz. 1219; dalej: P.o.ś.), Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o określeniu dla [...] S.A. z siedzibą w m. [...], wymiar biegnącej kary pieniężnej od dnia [...] lipca 2015 r. w wysokości 261,16 zł/dobę za magazynowanie, na terenie prowadzonej działalności przy ul. [...] i [...] w [...], 15,78 Mg odpadów o kodzie 17 02 04* z naruszeniem warunków decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], zmienionej decyzją nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], l.dz. [...], udzielającej pozwolenia zintegrowanego. Organ odwoławczy stwierdził konieczność nałożenia na Spółkę kary za magazynowanie odpadowych podkładów kolejowych z naruszeniem warunków pozwolenia zintegrowanego w zakresie sposobu ich magazynowania. Wskazał, że posiadana decyzja dopuszcza magazynowanie luzem stałych odpadów niebezpiecznych, jednakże pod warunkiem wyłożenia miejsc ich gromadzenia geomembraną lub folią w sposób zabezpieczający przed działaniem czynników atmosferycznych. Powołując się na ustalenia kontroli i oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2015 r. fotografia ([...]), GIOŚ zaznaczył, że zniszczone drewniane podkłady kolejowe zalegały bezpośrednio na gruncie, na terenie porośniętym bujną, zieloną roślinnością, która bezpośrednio stykała się z odpadami, a częściowo rozwinęła się również na samych odpadach. Zdaniem Organu, powyższy dowód wskazuje jednoznacznie, że miejsce magazynowania przedmiotowych odpadów nie zostało wyłożone geomembraną lub folią, ani też w żaden inny sposób nie zostało zabezpieczone przed możliwością negatywnego wpływu zanieczyszczeń wypłukiwanych z odpadów do gruntu przez opady atmosferyczne. Zdaniem organu urągają zdrowemu rozsądkowi tłumaczenia strony zawarte m. in. w pismach z dnia 14 sierpnia i 13 października 2015 r., że przed zgromadzeniem odpadów folia została ułożona, a zieleń rozwinęła się na materiale naniesionym z wiatrem. Przedstawione w ramach zgłaszania uwag do protokołu kontroli fotografie, stanowiące załącznik nr 2 do pisma strony z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], oraz załączniki nr 3a i 3b do pisma strony z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], które obrazują miejsce po usunięciu odpadowych podkładów kolejowych GIOŚ uznał za dowód potwierdzający usunięcie naruszenia, który będzie miał znaczenie w kolejnym postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary za okres trwania naruszenia. Fakt, że na przesłanych zdjęciach widoczna jest rozłożona na ziemi folia (która zresztą jako jedyny element zabezpieczenia środowiska nie spełniłaby funkcji wyeliminowania zagrożeń ze strony powstających podczas opadów atmosferycznych odcieków; ponieważ mogłyby one w naturalny sposób spływać po folii poza miejsce jej rozłożenia) nie zmienia w żaden sposób ustaleń dokonanych podczas oględzin miejsca magazynowania odpadowych podkładów kolejowych, które dokumentują brak takiego uszczelnienia podłoża w czasie przeprowadzonej kontroli. W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że wobec udowodnionego magazynowania przez stronę odpadów o kodzie 17 02 04* z naruszeniem warunków pozwolenia zintegrowanego w zakresie sposobu magazynowania nałożenie kary w trybie art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. jest obligatoryjne. Odnośnie do ilości odpadów magazynowanych z naruszeniem posiadanego przez podmiot pozwolenia - jak wynika z akt sprawy ilość przedmiotowych odpadów została ustalona w oparciu o przedłożony przez spółkę stan magazynowy na dzień [...] lipca 2015 r. (dokument stanowi załącznik nr 13 do protokołu kontroli), który jest identyczny ze stanem magazynowym na dzień przeprowadzenia oględzin czyli [...] lipca 2015 r. Powyższą informację odnotowano na stronie 10 protokołu kontroli, na której zaznaczono również, że nie zlokalizowano innych miejsc gromadzenia przedmiotowych odpadów niż te, które zostały wskazane w protokole oględzin z dnia [...] lipca 2015 r., a strona nie zgłosiła w tym zakresie żadnych uwag. Należy zatem stwierdzić, że ustalona na dzień stwierdzenia naruszenia ilość odpadów o kodzie 17 02 04* magazynowanych w sposób nie dopuszczony pozwoleniem zintegrowanym, która nie była kwestionowana przez stronę, jest zgodna ze stanem faktycznym. Dodatkowo wskazano, że sposób obliczenia wysokości biegnącej kary pieniężnej został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i również nie budzi zastrzeżeń. GIOŚ odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu Spółki oraz wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na przedawnienie. Odnośnie tego ostatniego stwierdził, że nie jest trafny zarzut zawarty w piśmie z dnia 8 listopada 2021 r. dotyczący przedawnienia możliwości wymierzenia sankcji w trybie art. 281 ust. 1 p.o.ś. ze względu na przepis art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Z zarzutem przedawnienia nie sposób się zgodzić, ponieważ kara została nałożona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w ustawowym terminie, a z treści art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że odnosi się on do decyzji organu I instancji, co zostało również ugruntowane orzecznictwem sądowo-administracyjnym. Bez znaczenia pozostaje natomiast, w kontekście przedawnienia, termin wydania decyzji przez organ odwoławczy, o ile ten orzekając co do istoty sprawy, nie zwiększy zobowiązania ustalonego zaskarżoną decyzją (vide wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 743/14, oraz z dnia 26 marca 2014 r.. sygn. akt II FSK 1000/12, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 505/17). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy co prawda uchylił decyzję organu I instancji, lecz w istocie zmiana decyzji sprowadza się do wskazania właściwej kwalifikacji naruszenia i umorzenia części zarzutów, co jest bardzo korzystne dla Spółki ze względu na znaczące obniżenie wysokości kary biegnącej. Wskazany przez pełnomocnika art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej nie jest decyzją podlegającą egzekucji i nie zobowiązuje ona podmiotu do faktycznego zapłacenia kary. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, Spółka zarzuciła Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska naruszenie: 1. art. 299 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 z późn. zm., dalej jako p.o.ś.) w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że zamieszczenie informacji o naruszeniu w protokole kontroli zastępuje zawiadomienie o stwierdzeniu naruszenia, o którym mowa w art. 299 ust. 2 p.o.ś., podczas gdy z naprowadzonego przepisu wprost wynika, że wspomniane zawiadomienie jest elementem obligatoryjnym, poprzedzającym wszczęcie postępowania w przedmiocie wymierzenia sankcji administracyjnej i brak jego (zawiadomienia) wystosowania w materialnoprawnym terminie 21 dni powoduje, że organ traci kompetencje do wszczęcia postępowania, a zatem - wobec braku zawiadomienia Spółki w trybie art. 299 ust. 2 p.o.ś., którego nie mógł zastąpić protokół kontroli - przedmiotowe postępowanie nie tylko nie mogło zostać wszczęte, ale powinno zostać umorzone, a co nietrafnie nie miało miejsca i doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia z naruszeniem wymogów formalnych, które powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez brak samodzielnego przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego, zmierzającego do jednoznacznego udowodnienia, iż w miejscu, gdzie znajdowały się odpady o kodzie 17 02 04* Skarżąca miała nie spełnić warunków Pozwolenia zintegrowanego i w efekcie nieprawidłowe przyjęcie, że pod ww. odpadami nie znajdowała się folia zabezpieczająca, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa analiza znajdujących się w aktach sprawy dowodów prowadzi do wniosku, że odpady te były magazynowane z dochowaniem wszelkich warunków Pozwolenia zintegrowanego, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący wymierzeniem Skarżącej bezpodstawnej sankcji, 3. art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia przyczyn, ze względu na które spowodowały, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska negatywnie ocenił (tj. wskazał, że "urągają zdrowemu rozsądkowi") przedstawione przez Spółkę dowody na fakt (okoliczność) prawidłowego magazynowania odpadów o kodzie 17 02 04*, podczas gdy uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno zawierać spójny i logiczny wywód, wyjaśniający motywy podjętego rozstrzygnięcia oraz omawiający dowody leżące u jego podstaw, a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, skutkując istotnym wpływem na wynik sprawy, a to wydaniem wadliwej decyzji, 4. art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zamieszczenie w zaskarżonej decyzji sprzecznych twierdzeń (wewnętrzną sprzeczność decyzji), a to uchylenie w całości decyzji pierwoszoistancyjnej wraz z jednoczesnym odwoływaniem się do jej treści w uzasadnieniu (tj. str. 9: Dodatkowo należy wskazać, że sposób obliczenia wysokości biegnącej kąty pieniężnej został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i również nie budzi wątpliwości), a co doprowadziło do sytuacji, w której Główny Inspektor Ochrony Środowiska włączył do rozstrzygnięcia orzeczenie, którego wadliwość stwierdził i wyeliminował z obrotu prawnego, a co nadto skutkowało brakiem samodzielnego obliczenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej i niezamieszczeniem w zaskarżonej decyzji obligatoryjnego elementu, o którym mowa w art. 300 ust. 4 pkt 2 p.o.ś., a co skutkowało de facto rażącym naruszeniem prawa, powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, 5. art. 300 ust. 1 i 2 p.o.ś., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że usunięcie naruszenia przed wydaniem rozstrzygnięcia pozostaje bez wpływu na możliwość wymierzenia sankcji, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że skoro w dniu wydania decyzji nie istniało naruszenie, to brak podstaw do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia, a co miało wpływ na wynik sprawy, skutkujący wydaniem wadliwego orzeczenia, 6. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej jako o.p.) w zw. z art. 281 ust. 1 p.o.ś., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że 3-letni termin dotyczący uprawnienia do doręczenia decyzji wymierzającej sankcję został dochowany z uwagi na otrzymanie przez Spółkę decyzji pierwszoinstancyjnej, podczas gdy prawidłowa, a to uwzględniająca konieczność odpowiedniego stosowania przepisów o.p., wykładnia prowadzi do wniosku, że termin ten jest dochowany jedynie w sytuacji, w której podmiot korzystający ze środowiska otrzyma w ciągu 3-lat od chwili stwierdzenia naruszenia ostateczną decyzję wymierzającą administracyjną karę pieniężną, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujący wymierzeniem sankcji w sytuacji, kiedy postępowanie powinno zostać umorzone, 7. art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez brak doręczenia Pełnomocnikowi Skarżącej decyzji pierwszoinstantycjnej oraz pisma z dnia 6 grudnia 2016 r. (zawiadomienia o zakończeniu postępowania), podczas gdy ustanowienie w sprawne pełnomocnika obliguje organ administracji do doręczenia wszelkich pism, w szczególności decyzji administracyjnych, temu pełnomocnikowi, a co zostało pominięte przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W konsekwencji Spółka wniosła o: – uchylenie w części zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021 r. (znak: [...]), – umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego, – zasądzenie na rzecz Skarżącej od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, – w sytuacji, kiedy nie byłoby możliwe przeprowadzenie rozprawy "stacjonarnej" - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. L. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) - przeprowadzenie rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W rozprawie w dniu 23 maja 2022 r. uczestniczyła pełnomocnik Spółki, która poparła skargę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej "P.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2021 r. (znak: [...]) w części określającej Spółce wymiar biegnącej kary pieniężnej w wysokości 261,16 zł/dobę za magazynowanie, na terenie prowadzonej działalności przy ul. [...] i [...] w [...], 15,78 Mg odpadów o kodzie 17 02 04* z naruszeniem warunków decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że orzekający w sprawie organ I i II instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z treści: art. 7, 77 i 80 K.p.a., ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zauważyć należy, że organ przeprowadził samodzielną i obiektywną analizę zgromadzonych w sprawie dowodów, nie opierając się w tym względzie tylko na ustaleniach organu pierwszej instancji (jak twierdzi skarżąca). Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję organu I instancji, oraz zmniejszono wymiar kary biegnącej z 3.986,93 zł/dobę do 261,16 zł/dobę oraz zmieniono klasyfikację naruszenia dotyczącego magazynowania odpadów o kodzie 17 02 04*. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zgodne z art. 107 § 1 K.p.a. W sposób jasny i klarowny opisano powody podjętego rozstrzygnięcia. Przedmiotowe podkłady kolejowe były magazynowane w sposób nie zabezpieczający przed działaniem czynników atmosferycznych. Naruszono więc warunki pozwolenia zintegrowanego w zakresie sposobu magazynowania. Słusznie zauważył organ, że z załączonego zdjęcia wynika, iż stykają się one bezpośrednio z roślinnością, a podkreślić należy, że są to bez wątpienia odpady niebezpieczne. Sąd podzielił stanowisko organów, iż fakt, że być może na przesłanych zdjęciach widoczna jest rozłożona na ziemi folia (która zresztą jako jedyny element zabezpieczenia środowiska nie spełniłaby funkcji wyeliminowania zagrożeń ze strony powstających podczas opadów atmosferycznych odcieków; ponieważ mogłyby one w naturalny sposób spływać po folii poza miejsce jej rozłożenia) nie zmienia w żaden sposób ustaleń dokonanych podczas oględzin miejsca magazynowania odpadowych podkładów kolejowych, które dokumentują brak takiego uszczelnienia podłoża w czasie przeprowadzonej kontroli. Sąd nie uwzględnił również zarzutu nie dotrzymania terminu 21 dni na poinformowanie strony o stwierdzonym naruszeniu (art. 299 ust. 2 p.o.ś.). Zgodnie z tym przepisem, wojewódzki inspektor ochrony środowiska o stwierdzeniu na podstawie kontroli przekroczenia lub naruszenia, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, przekazując mu wyniki pomiarów. Przepis ten nie określa konsekwencji przekroczenia przez organ administracji dwudziestojednodniowego terminu na przekazanie wyników pomiarów. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że w okolicznościach tej sprawy wygasło uprawnienie do wymierzenia kary, tylko z tej przyczyny, że organ nie doręczył jej protokołu kontroli w terminie 21 dni od dnia ich wykonania. W tym względzie wyjaśnić należy za organem, że naruszenie warunków posiadanego pozwolenia zintegrowanego w zakresie magazynowania ww. odpadów zostało stwierdzone w wyniku oględzin miejsca prowadzenia działalności w dniu [...] lipca 2015 r. (w pierwszym dniu kontroli), protokół z tych oględzin został podpisany przez przedstawiciela Skarżącej. Nie można więc mówić o przekazaniu Skarżącej wyników tych ustaleń, w tym stwierdzonych naruszeń po upływie 21 dni od ich wykonania. Rację ma również organ, że nie wykonywano wówczas żadnych pomiarów. Sąd zauważa, że jeżeli chodzi o ilość odpadów (podkładów) stanowiącą podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia - została ona ustalona przez organ w oparciu o przedłożony przez Spółkę stan magazynowy. W trakcie kontroli nie stwierdzono innych miejsc magazynowania tych odpadów. Prawidłowo więc organ oparł się na ewidencji, która co do zasady powinna być prowadzona przez stronę rzetelnie. Zdaniem Sądu nie jest również trafny zarzut dotyczący przedawnienia możliwości wymierzenia sankcji w trybie art. 281 ust. 1 p.o.ś. ze względu na przepis art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Zrzut przedawnienia nie może być uwzględniony, ponieważ bez znaczenia w tym kontekście jest termin wydania decyzji przez organ odwoławczy dlatego, że nie zwiększa on zobowiązania ustalonego decyzją organu pierwszej instancji. Sąd podziela stanowisko, że art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, według którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej nie jest decyzją podlegającą egzekucji i nie zobowiązuje ona podmiotu do faktycznego zapłacenia kary. Sąd podzielił także stanowisko organu co do tego, że fakt doręczenia zaskarżonej decyzji stronie, a nie jej pełnomocnikowi pozostawał bez negatywnych skutków dla strony. Brak jest więc podstaw do uchylenia decyzji z tego powodu. Skarżony organ sam przyznał w odpowiedzi na skargę, że uchybieniem organu odwoławczego było niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji prostego obliczenia wysokości kary biegnącej dla odpadów o kodzie 17 02 04*. W tym względzie również należy stwierdzić, że nie jest to brak, który powinien skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Słusznie zauważył organ w dalszej części odpowiedzi na skargę, że sposób obliczenia kary biegnącej został przedstawiony Spółce przez organ I instancji podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 28 października 2015 r. oraz w wydanej decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. W skardze strona nie zgłasza żadnych wątpliwości, co do sposobu obliczenia wymiaru kary. W odniesieniu do pozostały zarzutów skargi wskazać należy, że rację ma organ, iż usunięcie stwierdzonego naruszenia ma wpływ na zakończenie biegu kary i wydania w innym, odrębnym postępowaniu decyzji o karze za okres trwania naruszenia. Dlatego też nie ma podstaw stanowisko strony, że skoro w dniu wydania decyzji nie istniało naruszenie, to brak jest podstaw do wydania decyzji nakładającej sankcję. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. organ ma obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia naruszenia warunków decyzji określającej miejsce i sposób magazynowania odpadów. W pozostałym zakresie Sąd podzielił merytoryczną ocenę sprawy dokonaną przez organy i nie znajdując przesłanek do uznania negatywnego wyniku kontroli procesowych aspektów działania organów obu instancji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.