IV SA/Wa 2447/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. F. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi R. F. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. R. F. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2014 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 16 grudnia 2014 r. Postanowieniem z dnia 20 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wskazując, iż wpis od skargi nie został uiszczony w zakreślonym terminie. Powyższe postanowienie doręczono skutecznie Skarżącemu 27 marca 2015 r. Pełnomocnik Skarżącego wnioskiem z dnia 26 czerwca 2015 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 29 czerwca 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 sierpnia 2015 r., zwrócił się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący jest obywatelem [...] i nie zna języka polskiego, zatem na etapie postępowania administracyjnego ustanowił pełnomocnika w osobie K. H., która oszukała Skarżącego podając się za profesjonalnego pełnomocnika. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, z uwagi na treść art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a"), nie mogła być już pełnomocnikiem Skarżącego, o czym nie powiadomiła Skarżącego, utrzymując, że cały czas prowadzi jego sprawę. Ww. pełnomocnik przedstawiła Skarżącemu do podpisu skargę ze swoim adresem. Pełnomocnik podkreślił, że adres podany w skardze nie jest adresem Skarżącego, jednakże Skarżący, jako nie władający językiem polskim nie był świadomy działań "rzekomego" pełnomocnika. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało więc doręczone K. H., która spóźniła się jeden dzień z jego uiszczeniem. W ocenie pełnomocnika skoro Skarżący nie włada językiem polskim nie można mu zarzucać braku należytej staranności w wyborze pełnomocnika, gdyż został oszukany. Pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił również, iż Skarżący całość dokumentów od byłej pełnomocnik otrzymał w czerwcu 2015 r., jednakże Skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu dopiero 23 czerwca 2015 r. W tym dniu bowiem Skarżący został poinformowany przez nowo ustanowionego pełnomocnika o przyczynie uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi. Do wniosku dołączono dowód uiszczenia wpisu od skargi, zaskarżone decyzje oraz pismo organu do pełnomocnika R. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 P.p.s.a. złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14). W ocenie Sądu wniosek Skarżącego spełnia tylko dwie z powyżej wymienionych przesłanek, warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu, czyli w terminie 7 dni od momentu otrzymania informacji od swojego nowego pełnomocnika o uchybieniu terminowi do dokonania określonych czynności procesowych. Ponadto składając wniosek dopełnił czynności, dla których określony był przedmiotowy termin, czyli uiścił należny od skargi wpis sądowy. Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast braku jego winy w uchybieniu terminu. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu złożony przez pełnomocnika Skarżącego należy zauważyć, iż jako jedną z przyczyn uchybienia terminowi wskazano brak znajomości języka polskiego przez stronę skarżącą. Sąd w pierwszej kolejności za zasadne uznał odniesienie się do powyższej kwestii. Zgodnie z art. 27 Konstytucji RP w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Kolejnym aktem prawnym wymagającym w tym miejscu przywołania jest ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.), która w art. 4 pkt 1 i 5 stanowi, że język polski jest językiem urzędowym konstytucyjnych organów państwa oraz organów i urzędów podległych m.in. konstytucyjnym organom państwa, a powołanych w celu realizacji zadań tych organów. Z powyższego wynika, że postępowanie administracyjne i sądowe toczy się w języku polskim. O powyższym wiedział również Skarżący biorąc udział w postępowaniu przed organami administracji. W związku z tym, nie można uznać za zasadne stanowiska, iż niezawinioną przyczyną uchybienia terminu był brak znajomości języka polskiego przez Skarżącego. Obowiązywanie w Polsce języka polskiego, jako urzędowego, sprawia, że Skarżący decydując się na czasowy pobyt w Polsce powinien liczyć się z konsekwencjami obowiązywania tej zasady. Jeżeli nie jest zatem w stanie zatrudnić bądź posługiwać się tłumaczem języka polskiego, musi liczyć się z ewentualnością ponoszenia negatywnych skutków takiej sytuacji. Powyższe stanowisko zgodne jest z poglądem prezentowanym w orzecznictwie (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II OZ 852/14 oraz wyrok z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1912/11). Skarżący z uwagi na świadomość, iż nie zna języka polskiego, powinien był skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego osobiście, co uczynił wnosząc powyższy wniosek lub wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, jak również o ustanowienie tłumacza przysięgłego. Podnoszona nieznajomość języka polskiego nie może bowiem stanowić uzasadnienia przyczyny uchybienia terminu. Odnosząc się do kwestii zastępowania Skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie przez pełnomocnika w osobie K. H. należy zauważyć, że do akt sądowych niniejszej sprawy nie złożono pełnomocnictwa udzielnego przez Skarżącego dla ww. osoby. Złożona skarga została własnoręcznie podpisana przez Skarżącego, co Skarżący sam potwierdził, zatem Sąd nie miał podstaw, aby domniemywać, że Skarżący był zastępowany przez pełnomocnika, a adres podany w skardze nie jest adresem Skarżącego. Ponadto, jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach niniejszej sprawy (k. 26, 27 i 38 akt sądowych), korespondencję kierowaną przez Sąd, na adres podany w skardze, Skarżący odbierał również osobiście. Z uwagi na powyższe argumentacja Skarżącego dotycząca czynności wykonywanych w jego imieniu przez pełnomocnika w osobie K. H. nie zasługiwała na uwzględnienie. W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie Skarżącemu terminu do uiszczenia wpisu. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy. Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.