IV SA/Wa 2460/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. G. i A. G. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu 8 grudnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. G. i A. G. na uchwałę Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...]- rejon ul. [...] gm. W.. Zaskarżonej uchwale zarzucili: 1. naruszenie przepisów art. 27, art. 28, art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.); 2. naruszenie przepisów § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagalnego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587); 3. naruszenie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315); 4. naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 marca 2008 r. w sprawie wymagań, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca pochówku zwłok i szczątków (Dz. U. Nr 48, poz. 284); 5. naruszenie postanowień Statutu Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2010 r.; 6. naruszenie przepisów art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.). W uzasadnieniu skarżący wskazali, że naruszenie prawa przez Radę Gminy W. polegało na nieprzestrzeganiu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazali, że Rada Gminy podczas sesji w dniu [...] lipca 2014 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchylenia uchwały Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] — rejon ul. [...] gm. W. Wskazali, że w uzasadnieniu uchwały została zawarta informacja, że opisywane uchylenie było konieczne w związku z wykryciem nieprawidłowości polegającej na nieuznaniu uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniesionych przez skarżących, jako złożonych według Rady Gminy W. nieterminowo, podczas gdy w rzeczywistości został dotrzymany ustawowy termin. Następnie na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] lipca 2014 r. został ponownie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] — rejon ul. [...] gm. W.. Sposób rozpatrzenia uwag dotyczących planu przez Wójta Gminy został zawarty w załączniku nr 2 do uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] lipca 2014 r., a żadna z wniesionych uwag nie została uwzględniona. W ocenie skarżących opisane zachowania stanowiły naruszenie art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z treścią wymienionego przepisu "zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane". Ponadto Rada Gminy W. nie zastosowała się do treści art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazali, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, naruszeniem zasad sporządzania studium bądź planu jest głosowanie nad "listą" uwag, a nie każdą z uwag z osobna do projektu planu miejscowego nieuwzględnionych przez organ wykonawczy. Zdaniem skarżących Rada Gmina W. naruszyła prawo przez niewykonanie prognozy skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi naruszenie przepisów art. 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagalnego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podnieśli, że przedstawili władzom Gminy W. propozycję ugody polegającej na sprzedaży Gminie W. przedmiotowych działek stanowiących własność A. i A. G., jednakże w dniu [...] sierpnia 2014 r. Zastępca Wójta Gminy odmówił przyjęcia warunków opisywanej ugody. Skarżący podnieśli, że uchwalony przez Radę Gminy W. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Teren przeznaczony pod rozbudowę cmentarza w W. zlokalizowany jest bowiem, według oceny geologów, w sposób mogący wywierać szkodliwy wpływ na otoczenie. Powołali się na opinię wskazującą na potencjalne zagrożenie skażania wód podziemnych, a co za tym idzie również wód Zalewu [...], spowodowanym rozkładem zwłok. Skarżący zauważyli, że wprawdzie Gmina W. otrzymała zgodę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w decyzji z dnia [...] października 2014 r., jednakże podkreślili, że zgoda została wyrażona pod pewnymi warunkami zawartymi w wymienionej wyżej decyzji. W ocenie skarżących Gmina W. nie ma zamiaru zastosować się do tych wytycznych. Zwrócili uwagę, że zgodnie z szacunkami na terenie o powierzchni 4 hektarów, koniecznym jest podniesienie gruntu o ok. 1,5 metrów. Takie przygotowanie terenu wiąże się z wielomilionowymi wydatkami, podczas gdy całkowity budżet Gminy W. przeznaczony na budowę cmentarza wynosi w przybliżeniu 3, 5 mln złotych. W konsekwencji nawiezienie oraz zagęszczenie gruntu zgodnie z zaleceniami określonymi w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie będzie możliwe do wykonania przez Gminę W.. Skarżący podnieśli także zarzuty naruszenia przez Radę Gminy W. przepisów zawartych w Statucie Gminy W., co polegało na: 1. poinformowaniu radnych o tematyce posiedzenia komisji dopiero w czasie trwania sesji Rady Gminy tj. dnia [...] lipca 2014 r., podczas gdy § 67 ust2 Statutu stanowi: "O terminie oraz tematyce posiedzeń komisji stałych oraz doraźnych, informuje się jej członków nie później jak na 3 dni przed posiedzeniem"; 2. niezawarciu w projekcie informacji o skutkach finansowych realizacji uchwały, podczas gdy § 49 ust 4 Statutu Gminy stanowi, że: "Projekt uchwały powinien zostać przedłożony na minimum siedem dni przed sesją Przewodniczącemu lub osobie desygnowanej na podstawie § 29 do prowadzenia sesji, wraz z uzasadnieniem, w którym należy wskazać potrzebę podjęcia uchwały, a w przypadku projektów uchwał związanych z budżetem, informacje o skutkach finansowych jej realizacji"; 3. niezastosowaniu się do przepisu § 31 Statutu Gminy, który w ust. 1 stanowi, że: "Po otwarciu sesji Przewodniczący sesję odczytuje proponowany porządek obrad i stawia pytanie: "Czy są wnioski w sprawie zmiany porządku obrad sesji ?". W przypadku braku wniosków Prowadzący sesję poddaje proponowany porządek obrad pod głosowanie". W ust. 2 " W przypadku zgłoszenia wniosków do porządku obrad 23 sesje poddaje je pod glosowanie- w kolejności zgłoszeń. Jeżeli wniosek lub wniosła o uzupełnienie lub zdjęcie punktu porządku obrad zostały przyjęte Prowadzący sesję poddaje pod glosowanie cały porządek obrad". W ocenie skarżących naruszenie przytoczonego przepisu polegało na tym, że Przewodniczący podczas sesji Rady Gminy dnia [...] lipca 2014 r. nie zapytał, czy ktokolwiek chce wprowadzić zmiany do porządku obrad. Porządek przyjęto więc bez poprawek; 4. niezastosowanie się do przepisu § 24 ust. 5 i 6 Statutu Gminy, który stanowi; ust.5: "O terminie sesji, na której rozpatrywane są sprawy dotyczące interesu prawnego lub faktycznego osób fizycznych lub prawnych, powiadamia się te osoby w sposób zwyczajowo przyjęty"; ust. 6: "Zawiadomienie o terminie, miejscu i przedmiocie obrad Rady powinno być podane do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty oraz obligatoryjnie na stronie internetowej Gminy". Skarżący podnieśli, że treść przedmiotowej uchwały zmieniała przeznaczenie gruntów, a co za tym idzie ich wartość, a więc wnioskodawcy, którzy zgłosili uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posiadali interes prawny. Naruszenie przepisu § 24 ust. 5 i ust. 6 polegało na tym, że wyżej wymienione nie zostało podane do publicznej wiadomości ani na tablicach ogłoszeniowych w siedzibie Urzędu Gminy W. ani na stronie internetowej: Biuletyn Informacji Publicznej — Gmina W.. W odpowiedzi na ww. skargę Rada Gminy W. wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności Rada Gminy W. wskazała, iż w jej ocenie zapisy uchwały nie naruszają art. 27 oraz art 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do konieczności głosowania z osobna nad każdą z uwag do projektu miejscowego planu, organ zauważył, że podczas sesji Rady Gminy W. w dniu [...] lipca 2014 r. rozpatrywano odrębnie każdą z uwag do projektu planu, a następnie każdą z uwag poddano pod odrębne głosowanie radnych. Jako niezrozumiały Rada Gminy uznała zarzut naruszenia treści § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). Projekt ten zawierał bowiem zarówno prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 ustawy (określoną w § 11 pkt 1 w/w rozporządzenia) oraz prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy (określoną w § 11 pkt 2 ww. rozporządzenia). Rada Gminy zwróciła uwagę, że prognozy takie znajdują się w dokumentacji przy procedurze planistycznej podmiotowego projektu planu miejscowego. Rada Gminy wskazała, że dniu [...] maja 2014 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] pozytywnie zaopiniował projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] - rejon ul. [...], gm. W.. Zostały zatem zachowane przepisy prawa określające procedurę uchwalenia planu, w związku z czym zarzut naruszenia warunków sanitarnych pozostaje całkowicie nieuzasadniony. Dodatkowo po uchwaleniu spornej uchwały Rady Gminy, Wójt Gminy W. wypełniając wymóg określony w treści art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. 2011 r. Nr 118 poz. 687 ze zm.), wystąpił do Państwowego Inspektora Sanitarnego w L. o wyrażenie zgody na założenie cmentarza komunalnego, który decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak [...] wyraził taką zgodę. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w dalszej części skargi, a dotyczących naruszenia zapisów Statutu Gminy W., Rada Gminy W. wskazała, że zwołanie sesji w trybie pilnym na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ze względu na krótki termin w jakim posiedzenie rady musi się odbyć, wyłącza stosowanie przepisów dotyczących standardowego trybu i sposobu postępowania odnośnie posiedzeń komisji rady. Niemniej jednak w niniejszym przypadku, zgodnie z zapisami Statutu nad proponowanym projektem uchwały, obradowała Komisja Rozwoju i Zagospodarowania Przestrzennego Rady Gminy W.. Podkreśliła, że projekt był znany wszystkim radnym i pozostawał w niezmienionej treści w stosunku do podejmowanej na poprzedniej sesji Rady Gminy uchwały dotyczącej planu. Niemniej jednak dla zachowania procedury zawartej w Statucie, Komisja zebrała się w celu wydania opinii o przedłożonym projekcie. Co więcej, pomimo, że Statut Gminy W. przewiduje w § 52 ust. 3, że w sytuacjach nadzwyczajnych (przez co należy rozumieć również sesje nadzwyczajne) "wymagających natychmiastowego działania...Rada rozpatruje projekt uchwały bez opinii Komisji", to jednak w niniejszej sprawie Rada Gminy starała się wypełnić ponad wszelką wątpliwość procedurę rozpatrywania projektu uchwały, a opinia Komisji, po jej posiedzeniu, została przedstawiona Radzie Gminy W.. Miało to na celu wypełnienie zobowiązania z § 41 ust. 1 Statutu, wskazującego, że prowadzący sesję pyta "w pierwszej kolejności Przewodniczących komisji o opinię danej komisji n/t procedowanej uchwały". W ocenie organu ww. wymogi zostały wypełnione w trakcie procedury uchwalania skarżonej uchwały. Ponadto Rada Gminy podniosła, że uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...], nie jest uchwałą związaną z budżetem. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakłada zatem obowiązku wyłożenia oceny skutków finansowych do publicznego wglądu. Ocena taka została natomiast sporządzona w oparciu o wymogi związane z tworzeniem projektu planu miejscowego. Nie stanowi ona jednak załącznika do uchwały i z tego powodu nie została zawarta w treści projektu uchwały. Odnosząc się do możliwość zmiany przyjętego uprzednio porządku obrad sesji Rady, jako naruszenia § 31 Statutu Gminy Rada Gminy podniosła, że kwestionowaną uchwałę wprowadzono do porządku obrad wraz z dwoma innymi uchwałami już w trakcie sesji Rady. Podkreśliła, że zmiany porządku obrad można dokonać w każdym momencie trwania sesji, co potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/G1 396/08). Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia uwag skarżących Rada Gminy W. podniosła, że uwagi te dotyczyły "braku zgody", a także "stanowczego sprzeciwu" wobec przeznaczenia działki o nr [...] pod cmentarz komunalny. Nie budzi natomiast wątpliwości, co przyznają w skardze sami skarżący, że ich uwagi zostały poddane pod rozwagę. Organ podkreślił, że uwagi te zostały ujęte w wykazie uwag, stanowiącym załącznik do Zarządzenia Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Zostały także poddane pod rozstrzygnięcie Rady Gminy, czym oba organy wypełniły dyspozycję ustawową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Ponadto stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz .U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej zwanej ppsa), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej ustawie jest uchwała Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...]- rejon ul. [...] gm. W.. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz. U z 2013 roku, poz. 594 ze zm.), który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w zakresie administracji publicznej – po bezskutecznym wniesieniu wezwania do usunięcia prawa. Skarżący przed wniesieniem skargi, wezwali Radę Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa, na które organ odpowiedział uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2014 r.. Tym samym spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na uchwałę. Skarga wniesiona została również z zachowaniem ustawowego terminu określonego w artykule 53 § 2 ppsa. Druga przesłanka konieczna dla skutecznego wniesienia skargi oznacza, że skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie faktyczna) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie "jego interes prawny lub uprawnienie". Ze skargą do sądu na uchwałę może skuteczne wystąpić ta osoba, która skutecznie wykaże, że jej interes lub uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawnie gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Podkreślenia wymaga, że w dniu 16 września 2008 roku Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt SK 76/07 orzekł, że artykuł 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest zgodny z Konstytucją R.P.. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżenia uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Skarżący wskazali, że podjęta uchwała naruszyła ich interes prawny albowiem są oni właścicielami działek oznaczonych numerami: [...] i [...] we wsi [...]. Ustalenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące budowy cmentarza komunalnego na działce nr [...] wpływają na możliwość zagospodarowania działek, których skarżący są właścicielami, a w związku z tym wpływają potencjalnie na ich wartość. Skarżący wskazali zatem, że rozwiązania przyjęte w planie dotyczące możliwości zagospodarowania ich nieruchomości, wpływają na zakres ich uprawnień z zakresu prawa własności, a wynikające z art. 140 kodeksu cywilnego i mogą wpłynąć na wartość nieruchomości. W ocenie Sądu zapisy planu mają wpływ na wykonywanie prawa własności skarżących, co daje im legitymację do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w skardze na wstępie należy przytoczyć art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako "u.p.z.p."), który stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należ do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Przepis art. 28 ust. 1 u. p. z. p. stanowi natomiast, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści wskazanego przepisu wynika zatem, że nie każde naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do stwierdzenia jego nieważności, a jedynie istotne naruszenie tego trybu. W konsekwencji co do naruszeń trybu (zmiana kolejności, skrócenie terminów, a nawet pominięcie niektórych czynności) decydować będzie wpływ naruszenia na treść rozstrzygnięcia planistycznego. Problematyka ta winna być w każdym indywidualnym przypadku przedmiotem badania przez sąd administracyjny. Pierwszy zarzut skargi sprowadza się do naruszenia zasad i istotnego trybu sporządzania planu poprzez naruszenie przepisów art. 27 i 28 u.p.z.p. poprzez dokonanie zmiany planu miejscowego w innym trybie niż został on uchwalony. Odnosząc się do tego zarzutu należy zauważyć, że po podjęciu przez Radę Gminy W. uchwały o uchwaleniu planu stwierdzono, że do rozpatrywanych uwag powinno zostać zakwalifikowane dodatkowo pismo A. G. i A. G. z dnia [...] czerwca 2014 r. dotyczące projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części Wsi [...]-rejon ul. [...] gmina W., właścicieli działki nr [...]. Pismo to, po dodatkowej analizie, potraktowano zostało jako uwaga wniesiona z zachowaniem terminu. Dlatego podjęto decyzję, iż zasadne jest uchylenie uchwały [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2014 r. i ponowne rozpatrzenie uwag złożonych do projektu planu oraz przedstawienie Radzie Gminy projektu planu do uchwalenia wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że Rada Gminy W. nie naruszyła ani zasad sporządzenia planu ani też w sposób istotny nie naruszyła trybu jego uchwalania. Wręcz przeciwnie, wyłączną intencją, jaką kierowała się Rada Gminy W. było ustosunkowanie się do uwag złożonych właśnie przez skarżących, w celu zachowania legalności całej procedury. Należy w tym miejscu podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nie każde naruszenie zasad oraz trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje nieważność uchwały. Naruszenie trybu musi być na tyle istotne aby wpływało na negatywną ocenę legalności zaskarżonego aktu ze względu chociażby na pominięcie przez organ podstawowych elementów procedury planistycznej. Powtórzenie zaś tej procedury w całości lub znacznym zakresie uzależnione jest od zakresu zmian. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym to charakter i rozmiar dokonanych zmian będzie decydujący dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej. W sytuacji, gdy dokonane zmiany będą miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, powtórzenie czynności planistycznych w tym zakresie należy uznać za konieczne (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 505/13). Niezasadny jest również zarzut dotyczący głosowania nad listą uwag bez odniesienia się do każdej z nich. Jak wynika z akt sprawy podczas sesji Rady Gminy W. w dniu [...] lipca 2014 r. rozpatrywano odrębnie każdą z uwag do projektu planu, a następnie każdą z uwag poddano pod odrębne głosowanie radnych. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p. Przepisy te regulują bowiem sytuacje, w której gmina zobowiązana jest do odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, ewentualnie do odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości, w sytuacji, gdy uchwalenie planu miejscowego albo jego zmiana obniżają wartość nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że czym innym jest ocena legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a czym innym roszczenia kierowane do gminy w związku z subiektywną oceną obniżenia wartości nieruchomości właścicieli nieruchomości i niezadowolenia z powodu niezawarcia odpowiedniego porozumienia cywilnoprawnego. Całkowicie niezasadne są zarzuty naruszenia § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 marca 2008 r. w sprawie wymagań, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca pochówku zwłok i szczątków (Dz. U. Nr 48, poz. 284). Podkreślenia wymaga – czego nie kwestionują skarżący - że w dniu [...] maja 2014 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. pozytywnie zaopiniował projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...] - rejon ul. [...], gm. W... Ponadto, po podjęciu uchwały Państwowy Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak [...] wyraził zgodę na założenie cmentarza komunalnego. Podnoszenie przez skarżących zarzutów dotyczących niespełnienia przez Gminę warunków określonych w tej decyzji (z przyczyn finansowych) nie ma najmniejszego wpływu na legalność uchwały Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi [...]- rejon ul. [...] gm. W.. Ewentualne niewykonanie ww. decyzji może skutkować wszczęciem odpowiedniego postępowania przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagalnego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) należy zauważyć, że projekt uchwały zawierał zarówno prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 u.p.z.p., jak i prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zapisów Statutu Gminy W., należy ponownie podkreślić, że nie każde naruszenie procedury skutkuje nieważnością uchwały podjętej w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu Rada Gminy W. nie naruszyła przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ani też przepisów Statutu Gminy W.. W niniejszej sprawie uzasadnione było zwołanie sesji w trybie pilnym na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ze względu na krótki termin w jakim posiedzenie rady musiało się odbyć. Organ zachował także szczegółowe zapisy Statutu w szczególności § 52 ust. 3 oraz § 41 ust. 1 Statutu. Zgodzić się należy również z organem, że zmiana porządku obrad może dokonać w każdym momencie trwania sesji, o ile zachowana zostanie odpowiednia procedura, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddaleniu