IV SA/Wa 2461/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001r. nr [...], sygn.[...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] postanawia I. odrzucić skargę, II. przyznać radcy prawnemu L. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji, łącznie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy). Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012r. sygn. akt SA/Wa 84/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] października 2001r. nr [...], sygn. [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] jako niedopuszczalną. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że sprawa w powyższym przedmiocie została prawomocnie osądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z dnia 19 października 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 1954/05 odrzucił skargę A. S.. Skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 27 stycznia 2012r. złożył pełnomocnik A. S. ustanowiony z urzędu i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania i postanowieniem z dnia 9 października 2012r. sygn. akt I OSK 2316/12 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012r. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z mocy powagi rzeczy osądzonej korzystają tylko orzeczenia rozstrzygające merytorycznie sprawę administracyjną, zaś z tego przymiotu nie korzysta rozstrzygnięcie sądu w postaci odrzucenia skargi. Sąd dodał, że nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie, wcześniej odrzuconej jako niedopuszczalnej, jak również nic nie stoi na przeszkodzie wydaniu orzeczenia o tej samej treści, z tych samych lub innych przyczyn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012r. należy na wstępie podnieść, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając ponownie skargę A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej zawartą w piśmie z dnia [...] października 2001r. nr [...] w sprawie konkursu na stanowisko [...] – sygn. [...], Sąd w pierwszej kolejności jest zobligowany do zbadania jej dopuszczalności. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia – w myśl § 2 cytowanego wyżej artykułu – należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o służbie cywilnej (Dz. U. nr 227, poz. 1505 ze zm.) nie regulują sposobu kwestionowania decyzji Szefa Służby Cywilnej rozstrzygającej o braku naruszenia zasad postępowania konkursowego. Zatem stosować należy unormowania ogólne postępowania administracyjnego. W myśl art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "k.p.a." od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. wyjaśnia, że ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach – rozumie się przez to m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów. Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o służbie cywilnej Szef Służby Cywilnej jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej, podległym Prezesowi Rady Ministrów. Mając powyższe na względzie należy wskazać, iż po wydaniu przez Szefa Służby Cywilnej decyzji z dnia [...] października 2001r. jako pierwszoinstancyjnej, skarżący A. S. był uprawniony do złożenia do tego organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie 127 § 3 k.p.a. W wyniku błędnego pouczenia organu skarżący nie skorzystał z tego uprawnienia, natomiast wniósł pozew do sądu powszechnego. Pozew ten został następnie przekazany do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z dnia 19 października 2006r. sygn. akt IV SA/Wa 1954/05 odrzucił skargę A. S. jako niedopuszczalną. W postanowieniu tym Sąd wskazał, że błędne pouczenie strony co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, stąd w oparciu o art. 112 k.p.a. strona może wnieść środek odwoławczy do właściwego organu lub sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka. W ocenie Sądu przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skarżący ponownie złożył skargę na decyzję wydaną w pierwszej instancji, mimo wskazówek zawartych w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2006r. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. O przyznaniu radcy prawnemu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w drugiej instancji postanowiono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), natomiast o przyznaniu radcy prawnemu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w pierwszej instancji na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia