IV SA/Wa 2462/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata S. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy, w myśl art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2012 r. o umorzeniu postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy p. A. A. - obywatelowi F. - wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W uzasadnieniu decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: - Cudzoziemiec złożył po raz kolejny wniosek oparty w istocie na tych samych podstawach; w obrocie prawnym znajduje się ostateczna, w administracyjnym toku instancji, decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] grudnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2011 r. o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy oraz ochrony uzupełniającej i wydaleniu z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, - składając po raz drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemiec oświadczył: "Moja żona namówiła mnie na wyjazd, bardzo nalegała na to, gdyż bała się o mnie. W kraju pochodzenia wielokrotnie byłem zabierany przez federalnych wojskowych, bili mnie i znęcali się psychicznie. (.....)" (akta k. 14); wnioskodawca oświadczył także, że nie brał udziału w działaniach wojennych i nie był zatrzymany, aresztowany lub skazany wyrokiem sądu; nie należał do żadnej organizacji politycznej, społecznej lub etnicznej; nie prowadzono wobec niego żadnego postępowania sądowego lub administracyjnego; stwierdził, że w kraju pochodzenia był poddawany przemocy fizycznej i psychicznej przez wojskowych; nie podał jednak żadnych konkretnych danych lub okoliczności tych prześladowań, (akta k. 13), - składając 18 sierpnia 2009 r. po raz pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemiec złożył pisemnie następujące oświadczenie: "Przyjechałem do Polski z powodu niestabilności w republice. Proszę Was o status, chcę u Was żyć i pracować." (akta Nr [...] k. 16); wnioskodawca oświadczył, że nie brał udziału w działaniach wojennych i nie był zatrzymany, aresztowany, więziony lub skazany wyrokiem sądu; nie było także prowadzone przeciwko niemu żadne postępowanie sądowe lub administracyjne; nie należał do żadnej organizacji politycznej, kulturalnej, społecznej lub etnicznej (akta Nr [...] k.15); stwierdził natomiast, że był prześladowany i poddawany przemocy: "Przychodzili do mnie do domu funkcjonariusze [...] policji, zabierali na przesłuchania i bili"; Wnioskodawca zeznał również: "Żona namówiła mnie do wyjazdu. Myślałem wyjechać na rok lub dwa.", - na podstawie podanych przez Cudzoziemca przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia stwierdzono, że w kolejnym drugim wniosku w istocie nie wskazał on na żadne nowe wiarygodne okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek do nadania statusu uchodźcy; Cudzoziemiec powołał się na te same okoliczności, które były już przedmiotem wnikliwej oceny organów orzekających; zaszła zatem tożsamość spraw, zarówno podmiotowa, gdyż oba wnioski złożyła ta sama osoba, jak i przedmiotowa, - także na podstawie wniesionego odwołania i aktualnych informacji na temat sytuacji w kraju pochodzenia, brak było jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że kolejny wniosek dawał podstawę do wszczęcia kolejnego postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; sytuacja w C. nie zmieniła się od czasu wydania ostatniej decyzji rozstrzygającej, co do istoty do dnia złożenia ostatniego wniosku oraz do dnia dzisiejszego, w taki sposób, by można było mówić o jej pogorszeniu względem sytuacji Cudzoziemca; nie wskazują na to żadne dostępne opracowania; w związku z tym sytuacja w kraju pochodzenia nie może stanowić nowej podstawy wniosku, uzasadniającej obawę Strony przed prześladowaniem, - Cudzoziemiec nie wykazał we wniosku żadnych okoliczności dających podstawę do rozważania nowych podstaw wniosku, a zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680), zwanej dalej "ustawą o udzielaniu ochrony", wniosek jest niedopuszczalny, gdy wnioskodawca - po otrzymaniu decyzji ostatecznej - złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach, - organ administracji nie odmawia Stronie w ogóle prawa do merytorycznego rozstrzygnięcia w przypadku złożenia kolejnego wniosku; organ będzie rozstrzygał merytorycznie, ale w nowej sprawie, gdy sprawa będzie nowa w rozumieniu przepisów K.p.a. (tzn. gdy nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych po wydaniu decyzji ostatecznej rozstrzygającej, co do istoty), a nowe okoliczności zostaną zadeklarowane we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, - także zgodnie z art. 32 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz.Urz. UE L. Nr 326 s. 13), merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy; przywołano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2009 r. (sygn. akt V SA/Wa 832/09), gdzie wskazano, że przepisy dyrektywy 2005/85/WE, które nie wprowadzały zakazu składania przez cudzoziemca kolejnych wniosków, wymagają, aby rozpatrzenie kolejnego wniosku było zgodne z obowiązującymi regułami procesowymi W ww. Dyrektywie przewidziano zaś, iż kolejny wniosek najpierw podlega wstępnemu badaniu i winien zawierać nowe elementy, aby mógł być dalej rozpatrywany. Wydając skarżoną decyzję zdaniem Sądu organ administracyjny dokonał prawidłowej oceny formalnej kolejnego wniosku Skarżącego. W świetle przedstawionych bowiem przez Skarżącego okoliczności nie dawały one jednak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia jego żądania. Stąd umorzenie postępowania wszczętego tym żądaniem było jak najbardziej uzasadnione.", - wniosek o nadanie statusu uchodźcy jest jedynie wnioskiem inicjującym postępowanie w sprawie Cudzoziemca, którego celem jest przyznanie mu ochrony i dowodzi tego jasno treść art. 23 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, jak i jej art. 15, z którego wynika, że w warunkach w nim określonych cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej; zasadzie określonej w tym przepisie nie przeczy treść art. 23 ust. 2 tej ustawy, z którego wynika, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy rozpatruje się równocześnie, jako wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej; z zestawienia treści art. 15 i 23 ust. 2 ustawy należy wyprowadzić jedynie taki wniosek, że rozpatrywanie wniosku o nadanie statusu uchodźcy równocześnie, jako wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej nakłada na organ konieczność rozpoznania takiego wniosku z urzędu, ale tylko w sytuacji, gdy istnieje podstawa rozpoznania wniosku o status uchodźcy; nie zmienia to jednak zasady rozpoznania wniosku o status uchodźcy, - treść art. 15 ustawy o udzielaniu ochrony jednoznacznie wskazuje na pierwszeństwo rozstrzygania wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a dopiero gdy okoliczności sprawy wskazują, że możliwość udzielenia statusu nie wchodzi w grę, w tym samym postępowaniu wniosek ten należy rozpoznać obligatoryjnie, w ramach już poczynionych pod tym względem ustaleń, jako wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej; konsekwencją takiego uregulowania jest obecne brzmienie art. 48 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, który stanowi: w przypadku, gdy wnioskodawcy (...) odmawia się nadania statusu uchodźcy. w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu: 1) ochrony uzupełniającej (...) albo 2) zgody na pobyt tolerowany (...); w związku z tym w decyzji o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku, wydanej na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, organy nie orzekają o odmowie nadania statusu uchodźcy; nie mogą zatem znaleźć się w niej rozstrzygnięcia w przedmiocie ochrony uzupełniającej, czy w przedmiocie pobytu tolerowanego, bo nie ma podstaw prawnych do samoistnego rozstrzygania w tym zakresie; takie stanowisko wyrażono też w orzecznictwie sądowym (wyrok WSA o sygn. akt V SA/Wa 832/09), - wobec powyższego chybione są zarzuty skarżącego o naruszeniu przez organ orzekający przepisów art. 13 ust. 1, art. 15, art. 18, art. 40 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu ochrony, a także art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., - dlatego decyzja organu I. instancji o umorzeniu postępowania w sprawie - wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny - jest właściwa, została wydana zgodnie z prawem i wyczerpująco uzasadniona, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 § 3 K.p.a. W skardze do Sądu p. A. A. zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 15 i art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, - istotne naruszenie przepisów postępowania, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7 i art. 77 K.p.a. Uzasadniać skargę przywołał argumentację przemawiającą - w jego ocenie - za nadaniem mu statusu uchodźcy. Wskazał m.in. na następujące okoliczności: - w następstwie nachodzenia Cudzoziemca i jego żony, przez najprawdopodobniej służby bezpieczeństwa, żył on w ciągłym strachu, obawiał się kolejnego najścia; najbardziej obawiał się jego skutków i czy tym razem - zamiast zabierać i bić - nie zastosują podobnych praktyk wobec jego żony; ciągły strach był psychicznym znęcaniem się nad rodziną skarżącego - pewnego rodzaju przemocą psychiczną, która nasilała się z każdą wizytą służb i z każdą kolejną groźbą; co więcej, Skarżący był również poddawany przemocy fizycznej gdyż nie raz zabierano go i bito; powyższe fakty potwierdzają rzeczywistą.obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia; do swojej sprawy skarżący załączył dokumenty medyczne ze szpitala, a organ II. instancji w ogóle się do nich nie odniósł, - zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego - art. 13 ustawy o udzielaniu ochrony; § 3 tego artykułu wskazuje, że prześladowanie, przed którym uzasadnioną obawę musi odczuwać osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową, aby uzyskać status uchodźcy musi posiadać przynajmniej jedną z dwóch cech: musi ze względu na swoją istotę łub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka lub być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka; na przesłuchaniu Cudzoziemiec zeznał, że nie był prześladowany ani nie brałem udziału w jakichkolwiek działaniach wojennych; jednak art. 13 ust. 1 pkt. 1 wspomnianej ustawy wyraźnie stwierdza, że wystarczającą przesłanką do uzyskania statusu uchodźcy jest wystąpienie obawy przed prześladowaniem; obawę mogą uzasadniać nie tylko działania podjęte wobec osoby ubiegającej się o nadanie statusu uchodźcy, ale także wobec ich krewnych, znajomych itp.; Skarżący opuścił kraj swój - między innymi - ze względu na obawę przed prześladowaniami z racji przynależności do narodowości [...]; powrót do kraju rodzi poważne zagrożenie dla całej jego rodziny, - w trakcie trwania pierwszej procedury Cudzoziemiec wyjaśnił, że jednym z powodów przyjazdu do Polski była niestabilna sytuacja w kraju pochodzenia; odpowiednim jest tutaj fragment raportu pozarządowej organizacji Humań Rights Watch, gdzie stwierdzono, iż "[...] służby bezpieczeństwa, kontrolowane przez [...], kontynuują stosowanie kar zbiorowych wobec krewnych i podejrzanych we wspieraniu bojowników. Udokumentowano 11 porwań lokalnych mieszkańców dokonanych przez służby bezpieczeństwa pomiędzy styczniem a wrześniem 2011 roku, z czego 5 osób zaginęło po porwaniu"’, - wobec tego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji, który powołując się na swoje poprzednie decyzje, twierdzi, że świadczenie pomocy bojownikom nie stanowi przesłanki objęcia ochroną międzynarodową, gdyż jest to zupełnie naturalne; zgodzić się można jedynie, co do kwestii, że wiele osób wspiera bojowników w ich walkach, ale jeśli służby dowiadują się o takim wsparciu, osoby takie od razu mogą odczuć konsekwencje swoich czynów i, jeśli taka sytuacja ma miejsce - jak to było w wypadku Skarżącego - to osoby te są już prześladowane ze względu na przynależność do grupy osób wspierających bojowników [...]; w przypadku Skrżącego występuje nie tylko realna obawa przed prześladowaniem, ale już i pewne fakty wskazujące na podejmowane w stosunku do Cudzoziemca działania o charakterze krzywdzącym, - wcześniej wspomniany raport, wskazuje, jakie niebezpieczeństwa pociąga za sobą ewentualny powrót z zagranicy do kraju pochodzenia Cudzoziemca; według tego co stwierdzili duńscy obserwatorzy "osoby powracające z zagranicy należą do grapy ryzyka; istnieją dane o osobach powracających z zagranicy do [...], którzy byli zatrzymywani przez członków służb, domagających się od nich pieniędzy; często takie zatrzymania kończyły się porwaniem dla okupu. Co więcej, znane są przypadki torturowania takich osób w celu uzyskania informacji o innych osobach, które pozostały w kraju, z którego się przybyto. Znanych jest kilka przypadków, w których osoby powracające zostały zamordowane"; Skarżący nie twierdzi, że podobne traktowanie spotka jego rodzinę po ewentualnym powrocie do kraju pochodzenia, niemniej jednak dopóki istnieje ryzyko, że taka sytuacja może mieć miejsce, nie chce i nie może wrócić do C., nie tylko ze względu na siebie, ale również ze względu na żonę i małoletnie dzieci, - zwrócono uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2011 r. (sygn. akt II OSK 557/10), w którym zostało stwierdzone, że "okoliczności przytoczone przez cudzoziemca jako powód wystąpienia z żądaniem ochrony stanowią dla organu źródło informacji o okolicznościach faktycznych sprawy i ukierunkowują jego czynności wyjaśniające. Nie można ich jednak traktować, w sytuacji złożenia kolejnego wniosku, jako podstawy określenia podobieństwa, identyczności wniosków, Ustalenie podobieństwa wiąże się bowiem ze stwierdzeniem, ze wyjaśnienia cudzoziemca występującego z nowym wnioskiem w zakresie przyczyn udzielenia ochrony są tożsame z okolicznościami, które zostały uwzględnione jako podstawa faktyczna sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją. Podstawy, w oparciu o które formułowany jest, kolejny wniosek, w rozumieniu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy, podlegają porównaniu nie tyle z informacjami, które wynikały z treści poprzedniego wniosku, co z faktami relewantnymi dla przyznania cudzoziemcowi ochrony, które zostały ustalone w toku poprzedniego postępowania. Istotny, jest tu wzgląd na zasady dokonywania w procedurze administracyjnej ustaleń faktycznych stanowiących podstawę decyzji. Podstawy faktycznej sprawy administracyjnej nie można sprowadzić do treści wyjaśnień strony, ponieważ nie tylko podlegają one modyfikacjom, czy też uzupełnieniu, ale i podlegają z urzędu ocenie organu opartej na wymogu wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Organ administracji nie jest związany wskazaną we wniosku podstawą faktyczną i przedstawioną przez cudzoziemca oceną prawną. Stąd nie da się przeprowadzić oceny identyczności (tożsamości) spraw administracyjnych poprzez porównanie dwu inicjujących te postępowania wniosków", dalej wskazano: "na podstawę faktyczna wniosku składają się informacje odnoszące się do indywidualnej sytuacji cudzoziemca oraz sytuacji w jego kraju pochodzenia"; organ odwoławczy ma z kolei obowiązek ponownego rozpoznania sprawy, - bardzo często osoba ubiegająca się o status uchodźcy nie może wesprzeć swoich twierdzeń dokumentami ani innymi dowodami; przypadki, w których jest w stanie dostarczyć dowody potwierdzające jej oświadczenia należą raczej do wyjątków; w większości przypadków osoba uciekająca przed prześladowaniem przybywa z rzeczami najniezbędniejszymi, często nawet bez dokumentów osobistych; mimo zatem, że ciężar dowodu w zasadzie spoczywa na wnioskodawcy, obowiązek oceny wszystkich istotnych faktów dzielony jest między niego i osobę badającą sprawę; w niektórych przypadkach do osoby badającej sprawę należeć będzie użycie wszelkich środków, jakimi dysponuje, dla uzyskania koniecznych dowodów wspierających wniosek"; nawet jednak takie niezależne badanie nie zawsze pozwala udowodnić wszystkie okoliczności; w takich przypadkach, jeżeli relacja osoby ubiegającej się o ochronę wydaje się wiarygodna, powinna korzystać z zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść, - odnosząc się do: sytuacji panującej w kraju pochodzenia wskazano, że organ odwoławczy w decyzji, powołał się na informacje Ośrodka Studiów Wschodnich; opisuje ją, jako stabilną a bezpieczeństwo określane jest na poziomie znacznie wyższym niż w sąsiednich republikach [...] F.; jednocześnie jednak sam organ zaznacza, że w R. dochodzi do wielu naruszeń praw człowieka oraz potwierdza wciąż istniejące zagrożenie napotkania przez osoby cywilne aktów terroru; Skarżący zgadza się z organem w kwestii, że przypadki poważnych naruszeń praw człowieka, i innych aktów przemocy w większości nie dotyczą ludności cywilnej, nieprowadzącej aktywnego życia politycznego, - wobec powyższego, zdaniem Cudzoziemca spełnia on przesłanki do nadania statusu uchodźcy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a wydana uprzednio decyzja Rady do Spraw Uchodźców o odmowie nadania tego statusu jest bezzasadna; tym samym zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego (adwokat) wyjaśnił, że - jego zdaniem - nowymi okolicznościami w sprawie jest zmiana sytuacji wewnętrznej w C. Wynika to z przywołanych w skardze opracowań. Informacje przekazane przez skarżącego mogły stanowić podstawy do dalszych poszukiwań. Informacje, że sytuacja ludności C. zmienia się na gorsze może być zaczerpnięta także ze środków masowego przekazu. Wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie została ona opłacona w całości, ani w części. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wywodził, że w stosunku do sytuacji w roku 2009, sytuacja w C. uległa pewnej poprawie i stabilizacji o czym świadczy stanowisko Wysokiego Komisarza UNHCR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ trafnie wywiódł, że istnieją przeszkody formalne przeciw ponownemu procedowaniu w przedmiocie nadania statusu uchodźcy Stronie skarżącej (co wyklucza także procedowanie w przedmiocie udzielenia ochrony uzupełniającej albo zgody na pobyt tolerowany). Argumentację organu zarówno, co do uwarunkowań prawnych jak i faktycznych jest w pełni trafna. Jej ponowne powtarzanie byłoby bezzasadne z uwagi na uprzednie szerokie zreferowanie. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, co następuje. Przywoływana w skardze argumentacja dotyczy zasadniczo kwestii, czy w istocie istniały przesłanki, aby nadać Cudzoziemcowi status uchodźcy – to zagadnienie właściwej wykładni pojęcia uzasadniona obawa przed prześladowaniem, czy też wystąpienia uprzednio realnych prześladowań (okoliczność "nachodzenia" Wnioskodawcy w domu), istnienie potencjalnego ryzyka powrotu, czy istnieją zagrożenia dla osób udzielających pomocy bojownikom, ocena przedkładanych przez Skarżącego dowodów (np. dokumentacji leczenia), czy skarżący i jego rodzina byli w istocie represjonowany i mogą się tego spodziewać, w końcu sytuacja, gdy chodzi o przestrzeganie praw człowieka w kraju pochodzenia (C.). Konstatację taką potwierdza zarówno rodzaj przytoczonej argumentacji, jak i podsumowanie skargi, gdzie wskazano expressis verbis, że uprzednia ostateczna decyzja, która odmówiono Cudzoziemcowi przyznania statusu uchodźcy, była wadliwa i powinna zostać uchylona. Należy podkreślić, że dopuszczalna procedura ponownego procedowania w przedmiocie wniosku tej samej osoby nie stanowi dodatkowego procesowego środa służącego weryfikacji ewentualnie wadliwych decyzji administracyjnych. Przesądza to o tym, że zarówno procedujący w przedmiotowej sprawie organ administracji, jak i Sąd, badający legalność wydanego orzeczenia, nie może brać pod uwagę dodatkowej argumentacji, która została w danym przypadku sformułowana przez Cudzoziemca dla wykazania że stratus uchodźcy winien mu był być przyznany. W sprawie istotne znaczenie mogą natomiast wyłącznie dwie kwestie: - ujawnienie nowych okoliczności faktycznych (bądź wiarygodnych dowodów służących ich wykazaniu) dotyczących indywidualnej sytuacji Cudzoziemca czy sytuacji w kraju pochodzenia lub - zmiana sytuacji w samym kraju pochodzenia. Trafnie wywiódł organ administracji, że w kolejnym wniosku, gdy chodzi o fakty, nie przywołano żadnych nowych okoliczności (ewentualnie istotnych nowych dowodów). Według informacji dostępnych dla organu z urzędu nie nastąpiła także żadna istotna zmiana sytuacji w kraju pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że chodzi tu o jej ewentualne pogorszenie w kontekście przestrzegania praw człowieka. W kwestii obu konkluzji nie zawarto w skardze zasadniczo żadnych zarzutów. Przywoływane w niej informacje, dotyczące kraju pochodzenia, pochodzące z raportów organizacji międzynarodowych, wskazują wprawdzie na określone problemy, jednak nie sposób stąd wywieść, aby sytuacja ta była oczywiście inna niż brana pod uwagę wcześniej, czy aby uległa ona pogorszeniu w stosunku do występującej na dzień uprzedniego orzekania w przedmiocie nadania statusu uchodźcy (decyzja ostateczna w toku instancji - 1 grudnia 2011 r.). Podobnie profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie wskazał także w trakcie rozprawy przed Sądem konkretnych informacji oraz ich źródła, z których możnaby wywieść, że sytuacja w kraju pochodzenia Cudzoziemca pogorszyła się w stosunku do uwzględnionej przez organy administracji, orzekające uprzednio w sprawie. Same gołosłowne twierdzenia wnioskodawcy, jakoby sytuacja ulega pogorszeniu, nie są wystarczającą przesłanką dla uznania, że organ administracji był obowiązany z urzędu je weryfikować poprzez gromadzenie dodatkowych informacji dla potrzeb konkretnej sprawy. Z kolei dane posiadane przez organy administracji nie potwierdzały stanowiska Cudzoziemca. Nie zasadne są wobec tego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy. Należy jeszcze raz podkreślić, że wyłącznie wskazane wyżej kwestie mogą mieć istotne znaczenie w sprawie. Wobec powyższych uwarunkowań, bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów materialnych, określających przesłanki nadawania statusu uchodźcy. Nie naruszono również art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu ochrony, którym a contrario zakreślono możliwość rozpoznawania ponownego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jedynie w szczególnym przypadku – gdy wnioskodawca złoży nowy wniosek oparty na innych podstawach niż uprzedni. Jak trafnie wywodzono w zaskarżonej decyzji nie zachodziły przesłanki z niego wynikające w przedmiotowej sprawie. W tym kontekście nie trafne są także zarzuty Strony skarżącej dotyczące naruszania przepisów postępowania, gdy chodzi o obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy, czy zgromadzenia stosownych dowodów. Kwestia, czy w istocie Cudzoziemcowi należało uprzednio nadać status uchodźcy, wykracza poza granice przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy rozpoznał sprawę zgodnie z wytycznymi sformułowanymi w przywołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 557/10). Sprawa została też ponownie rozpoznana w postępowaniu odwoławczym, co do meritum (w zakresie dla niej istotnym). W związku z powyższym Sąd w pkt I sentencji oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W pkt II sentencji, orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461) oraz art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054).