IV SA/Wa 2481/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją"), wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej także "Ordynacji" i art. 80 ust. 8, 11 i 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1155 ze zm.), dalej także "ustawy o zużytym sprzęcie", Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej także "GIOŚ"), po rozpatrzeniu odwołania G. P. (dalej "skarżącego"), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], ul. [...],[...] M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej także "WIOŚ") z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...], orzekł o: - uchyleniu decyzji WIOŚ w całości, - wymierzeniu skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], ul. [...],[...] M. kary pieniężnej za prowadzenie, wbrew przepisom art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, sprzedaży sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze prowadzonym przez GIOŚ, w wysokości 25 000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych 00/100). II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] maja 2015 r., przedstawia się w sposób następujący: 1. W dniach od [...] października 2013 r. do [...] listopada 2013 r. WIOŚ przeprowadził kontrolę działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego pod nazwą [...], ul. [...],[...] M. W trakcie kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot prowadzi działalność polegającą m.in. wprowadzaniu na terytorium kraju sprzętu elektrycznego i elektronicznego pochodzącego z C. Od czerwca 2011 r. do dnia kontroli skarżący wprowadził na terytorium Polski sprzęt elektryczny i elektroniczny przeznaczony dla gospodarstw domowych o łącznej masie 1261,107 Mg (1 261 107 kg). Sprzęt ten klasyfikowany jest do grupy VI "Narzędzia elektryczne i elektroniczne, z wyjątkiem wielkogabarytowych, stacjonarnych narządzi przemysłowych". Ponadto stwierdzono, że skarżący prowadzi sprzedaż hurtową i detaliczną tego sprzętu i od czerwca 2011 r. do dnia kontroli sprzedał 444,273 Mg (444 273 kg) sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych, a pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze GIOŚ. 2. Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2013 r. WIOŚ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia sprzedaży sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze prowadzonym przez GIOŚ. Ponadto WIOŚ wezwał skarżącego na rozprawę administracyjną zaplanowaną na [...] grudnia 2013 r. 3. W trakcie rozprawy ustalono, że skarżący uzyskał wpis w rejestrze prowadzonym przez GIOŚ i posiada numer rejestrowy [...]. Skarżący wniósł do protokołu z kontroli własne stanowisko, w którym zobowiązuje się do dostosowania do obowiązujących przepisów prawa, ponadto wnosi o wzięcie pod uwagę, iż kontrola WIOŚ przeprowadzona była po raz pierwszy i wszystkie nieprawidłowości wyszczególnione podczas kontroli są na bieżąco usuwane. 4. Pismem z [...] grudnia 2013 r. WIOŚ zawiadomił skarżącego, iż ma on prawo do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia. Strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie zgłaszała też żadnych żądań. 5. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. WIOŚ wymierzył skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], ul. [...],[...] M., karę pieniężną z tytułu prowadzenia sprzedaży sprzętu pochodzącego od wprowadzających sprzęt niezarejestrowanych w rejestrze, prowadzonym przez GIOŚ, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 41 pkt 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w wysokości 30 000 zł. 6. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący wniósł do GIOŚ odwołanie od decyzji WIOŚ, nie kwestionując faktu sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych, który pochodził od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze, prowadzonym przez GIOŚ, podnosząc natomiast, że decyzja WIOŚ wydana została poprzez przyjęcie błędnej podstawy prawnej, tj. błędne przyjęcie, że przepisy art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "k.p.a.", stanowią podstawę prawną dla jej wydania. Skarżący podniósł również, że decyzja WIOŚ nie odniosła się do przesłanek wskazanych w art. 80 ust. 11 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, którymi powinien kierować się przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, i które powinien uwzględnić przy określaniu wysokości tej kary. III. Zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2015 r. GIOŚ rozpatrzył odwołanie skarżącego od decyzji WIOŚ z dnia [...] grudnia 2013 r., orzekając jak wskazano na wstępie. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, GIOŚ wskazał w szczególności, co następuje: 1. Zgodnie z art. 80 ust. 8 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy, który wbrew przepisowi art. 41 pkt 1 prowadzi sprzedaż sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 zł do 500.000 zł. Artykuł 41 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych są obowiązani do sprzedaży wyłącznie sprzętu wprowadzanego do obrotu przez wprowadzającego sprzęt wpisanego do rejestru. W myśl ustawy o zużytym sprzęcie sprzedawcą detalicznym jest przedsiębiorca, który w ramach wykonywanej działalności gospodarczej zbywa sprzęt w celu użytkowania tego sprzętu, a hurtowym przedsiębiorcę, który w ramach wykonywanej działalności gospodarczej zbywa sprzęt w celu dalszego zbycia tego sprzętu. Wprowadzający sprzęt to zgodnie z definicją wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 13 przedsiębiorca, który: a) produkuje i wprowadza sprzęt do obrotu pod własnym oznaczeniem, b) wprowadza sprzęt do obrotu pod własnym oznaczeniem wyprodukowany przez innego przedsiębiorcę, c) importuje sprzęt, - z wyjątkiem przedsiębiorcy, który zapewnia wyłącznie finansowanie zgodne z warunkami określonymi w umowie finansowania. 2. W art. 80 ust. 13 ustawy o zużytym sprężcie elektrycznym i elektronicznym określono, że w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2-9, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. 3. Na żadnym etapie prowadzonego postępowania skarżący nie kwestionował faktu prowadzenia sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który pochodził od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze prowadzonym przez GIOS. Ustalenie to znajduje również potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. 4. Z mocy art.214 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.), obowiązującej od dnia 23 stycznia 2013 r., przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, regulujące prowadzenie stosownego rejestru przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zostały uchylone. Zgodnie jednak z art. 235 ust. 2 ustawy o odpadach Główny Inspektor Ochrony Środowiska, prowadzący rejestr na podstawie przepisów dotychczasowych zakończy prowadzenie tego rejestru z dniem utworzenia rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ww. ustawy. Rejestr ten dotychczas nie został utworzony. Stosownie więc do art. 235 ust. 3 ww. ustawy o odpadach do czasu utworzenia rejestru prowadzonego przez marszałków województw, do rejestrów prowadzonych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym sprzed nowelizacji tych ustaw dokonanych przez ustawę z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Oznacza to, że m.in. wprowadzający sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych mają obowiązek uzyskania wpisu w rejestrze, na zasadach jak to miało miejsce przed nowelizacją ustawy o zużytym sprzęcie poprzez ustawę o odpadach. 5. Inną istotną zmianą jaka nastąpiła po wejściu w życie ustawy o odpadach była zmiana art. 80 ust. 13, który przed zmianą określał, że w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1-9, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, natomiast po zmianie rozszerzono zakres stosowania Ordynacji podatkowej nie tylko na dział III tej ustawy, ale na całą Ordynację podatkową. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie będzie miał nie tylko dział III Ordynacji podatkowej jak przyjął organ I instancji, ale również reszta przepisów Ordynacji podatkowej w tym dział IV, który mówi o sposobie prowadzenia postępowania podatkowego przy oczywistym stosowaniu Ordynacji "odpowiednio" jak wskazał ustawodawca w art. 80 ust. 13. Należy przez to rozumieć, że w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art.80 ust. 2-9 ustawy, zastosowanie będzie miała procedura wynikająca z Ordynacji podatkowej, a nie kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo tego, że obie procedury są procedurami bardzo do siebie zbliżonymi to zawierają one również różnice, jak chociażby konieczność zawarcia w odwołaniu od decyzji wymierzonej w oparciu o ustawę Ordynacja podatkowa zarzutów przeciw decyzji, określeniu istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, przy czym odwołanie wniesione na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego może wyrażać jedynie brak zadowolenia strony z treści decyzji i nie musi spełniać innych przesłanek, aby je za takie uznać. Stanowisko dotyczące obowiązku odpowiedniego zastosowania Ordynacji podatkowej potwierdza pismo Ministra Finansów z [...] stycznia 2015 r., znak [...], którego kopia znajduje się w aktach postępowania. Choć w przypadku odwołania skarżącego spełnia ono przesłanki, które powinno wypełniać odwołanie, o którym mowa w art. 222 ustawy ordynacja podatkowa, to należy jednak wskazać, że WIOŚ powinien całe postępowanie, mające na celu wymierzenie Stronie kary pieniężnej za naruszenie art. 41 pkt 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, przeprowadzić w oparciu o ustawę Ordynacja podatkowa, a nie ustawę Kodeks postępowania administracyjnego. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, badając zgodność prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska postępowania w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa nie znalazł istotnych przesłanek, które miałyby istotny wpływ na sposób prowadzonego przez [...] WIOŚ postępowania administracyjnego w kontekście postępowania podatkowego. W konsekwencji powyższego decyzja [...] WIOŚ z [...] grudnia 2013 r. znak [...], wydana została w sposób prawidłowy, na podstawie art. 80 ust. 8 ww. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, natomiast błędnie określono w niej podstawę prowadzonego postępowanie, co nie może być podstawa do uchylenia przedmiotowej decyzji. Potwierdza to również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 675/07, gdzie czytamy: Decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji administracyjnej. W tej sytuacji można mówić o uchybieniu formy aktu administracyjnego z racji naruszenia art. 107 k.p.a. czy też art. 210 o.p., ale nie można mówić o braku podstawy prawnej do wydania tego aktu stanowiącego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy. 6. Odnosząc się do argumentu odwołania, że zamiast wymierzania kary WIOŚ powinien zarządzeniami pokontrolnymi zobligować skarżącego do przestrzegania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym należy wyjaśnić, że stwierdzając podczas kontroli fakt prowadzenia sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, a pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze, wbrew przepisowi art. 41 pkt 1 tej ustawy [...] WIOŚ zgodnie z art. 80 ust. 8 miał obowiązek wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie tego artykułu. Ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym nie przewiduje żadnych odstępstw od tego obowiązku. 7. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust 1 pkt 13 lit. c ustawy o zużytym sprzęcie za wprowadzającego sprzęt uważa się przedsiębiorcę, który importuje sprzęt. Z ustaleń kontroli wynika, że skarżący jako sprzedawca hurtowy i detaliczny sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych zakupywał wcześniej ten sprzęt w drodze importu z R., a następnie sprzedawał go na terytorium kraju. Oznacza to, że spełniał on również definicje wprowadzającego sprzęt elektryczny i elektroniczny. W art. 80 ust. 8 ww. ustawy wskazano, że kara, jaką wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest zobowiązany wymierzyć przedsiębiorcy za stwierdzony fakt prowadzenia sprzedaży sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze (skarżący uzyskał wpis w rejestrze GIOŚ jako wprowadzający sprzęt dopiero po przeprowadzeniu przez [...] WIOŚ kontroli tj. [...] listopada 2013 r.), zgodnie z art. 80 ww. ustawy wynosi od 5 000 zł. do 5 000 000 zł. 8. Na podstawie zgromadzonych w trakcie kontroli dokumentów oraz na podstawie wyjaśnień złożonych w toku rozprawy administracyjnej ustalono, że w okresie od czerwca 2011 r. do dnia kontroli tj. [...] listopada 2013 r. skarżący, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą [...], ul. [...],[...] M. sprzedał 444 273 kg sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych, przy czym we wskazanym okresie Strona wprowadziła na terytorium Polski 1 261 107 kg (słownie: jeden milion dwieście sześćdziesiąt jeden tysięcy sto siedem kilogramów) sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie mógł powziąć innej decyzji jak wymierzyć Stronie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 80 ust. 8 ww. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. 9. Nietrafnie zarzuca odwołanie, że wymierzenie kary pieniężnej w kwocie 30 000 zł nastąpiło bez wyjaśnienia przesłanek, jakie legły u podstaw przyjęcia takiej właśnie wysokości kary. Wbrew tym zarzutom w decyzji z [...] grudnia 2013 r. WIOŚ wyjaśnił, że ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę przesłanki, o których mowa w art. 80 ust. 11 ww. ustawy tzn. stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu, a w szczególności masę sprzętu, którą wprowadzający sprzęt wprowadził do obrotu. Szczegółowe uzasadnienie co do wysokości wymierzonej kary pieniężnej znajduje się na ostatnim akapicie na stronie 2 i pierwszym akapicie strony 3 ww. decyzji WIOŚ. 10. Zauważyć należy, że pomimo zapisu art. 80 ust. 11, który mówi, że jedną z przesłanek jakie należy wziąć pod wagę ustalając wysokość akry pieniężnej jest "w szczególności mas sprzętu szczególności masę sprzętu, którą wprowadzający sprzęt wprowadził do obrotu" to przesłanka ta nie ma odniesienia do kary pieniężnej o której mowa w art. 80 ust. 8. Administracyjna kara pieniężna, którą wymierzono skarżącemu znajduje swoją podstawę w art. 80 ust. 8, a przepis ten nie odnosi się bezpośrednio do wprowadzającego sprzęt, tylko do sprzedawcy detalicznego i hurtowego, który prowadzi sprzedaż sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze GIOŚ. Powyższe oznacza, że choć w tym przypadku sprzedawca detaliczny i hurtowy jest jednocześnie wprowadzającym sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych to kara nakładana jest na sprzedawcę sprzętu, a co za tym idzie do przesłanki, o których mowa w art. 80 ust. 11, powinny ulec pewnej modyfikacji poprzez szczególne uwzględnienie nie masy wprowadzonego sprzętu, a masy sprzedanego sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego da gospodarstw domowych. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że w okresie od czerwca 2011 r. do [...] listopada 2013 r. strona sprzedała na terytorium kraju 444 273 kg sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który sama wcześniej wprowadziła na rynek nie posiadając wpisu w rejestrze jako wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny. Masa wprowadzonego na rynek sprzętu elektrycznego i elektronicznego (1 261 107 kg) w ww. okresie, gdy strona nie posiadała wpisu w regestrze GIOŚ, może jedynie posłużyć do zobrazowania skali prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, lecz nie powinna być uwzględniona przy wymierzaniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 80 ust. 8 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. 11. Biorąc więc pod uwagę nieprawidłowe wskazanie w uzasadnieniu decyzji WIOŚ masy sprzętu, którą należy uwzględnić wymierzając stronie karę pieniężną w oparciu o art. 80 ust. 8 ww. ustawy o zużytym sprzęcie, to jest to przesłanka do zmniejszenia jej wysokości wymierzonej kary pieniężnej. Należy jednak podkreślić, że 444 273 kg sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych jakie Strona sprzedała naruszając adr. 41 ust. 1 ustawy o zużytym sprężcie elektrycznym i elektronicznym, to w dalszym ciągu bardzo duża masa sprzętu, co zasługuje na szczególne uwzględnienie przy określaniu wysokości wymierzonej kary pieniężnej. Ponadto za zmniejszeniem wysokości wymierzonej kary pieniężnej przemawiają również inne działania jakie podjęła strona po uzyskaniu wiedzy dotyczącej jej obowiązków wynikających z ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Zmniejszając stronie wysokość kary pieniężnej Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wziął pod uwagę fakt, iż strona wpisała się do rejestru prowadzonego przez GIOŚ, jeszcze przed dniem wszczęcia przez WIOŚ postępowania administracyjnego w celu wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 80 ust. 11 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. art. 80 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, bierze się pod uwagę m.in. dotychczasową działalność danego podmiotu. W opinii organu II instancji przez dotychczasową działalność należy również rozumieć działalność po naruszeniu ustawy, a w szczególności działania zmierzające do przestrzegania ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Należy wskazać, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], ul. [...],[...] M. w dniu [...] listopada 2013 r. uzyskał wpis w rejestrze GIOŚ jako przedsiębiorca wprowadzający sprzęt i zbierający zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny (sprzedawca detaliczny lub hurtowy), natomiast postępowanie administracyjne mające na celu wymierzenia stronie kary pieniężnej za wprowadzanie sprzętu bez wpisu do rejestru wszczęto dopiero [...] listopada 2013 r. Dodatkowo Strona w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, mającego na celu nałożenie na nią kary pieniężnej, dostarczała organowi I instancji niezbędnych informacji dotyczących m.in. masy sprzętu jaką sprzedała w okresie, w którym jako wprowadzający sprzęt nie była wpisana w rejestrze prowadzonym przez GIOŚ. W opinii organu II instancji są to przesłanki, które przemawiają za zmniejszeniem wysokości wymierzonej skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], ul. [...],[...] M. kary pieniężnej z 30 000 zł do 25 000 zł, jednak z uwagi, jak wyżej podkreślono, bardzo dużej masy sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych jaka została sprzedana, a pochodziła od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze GIOŚ tj. 444 273 kg, w opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kara nie może ulec dalszemu zmniejszeniu. 12. Zaznaczyć należy, że na podstawie art. 67a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 80 ust. 13 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym WIOŚ może na wniosek strony, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z wnioskiem tym Strona może wystąpić do WIOŚ po doręczeniu niniejszej decyzji, zwracając się z prośbą o nie wszczynanie postępowania egzekucyjnego kary pieniężnej. W postępowaniu tym mogą być wzięte pod uwagę przy umorzeniu kary inne okoliczności niż wymienione w art. 80 ust. 11 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, a w szczególności sytuacja finansowa danego podmiotu. IV. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję GIOŚ z dnia [...] maja 2015 r. (za pośrednictwem organu), zarzucając temu orzeczeniu naruszenie przepisów: - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2015r., poz. 613), w tym w szczególności art.210 § 1 tej ustawy poprzez brak podania podstawy prawnej , - ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 1155 ze zm.), w szczególności art. 41 ust. 1 - poprzez uznanie, że wprowadzono do sprzedaży sprzęt elektryczny i elektroniczny pomimo braku rejestracji rejestrze GIOS. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje: 1. Przepis art. 80 ust. 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r. poz. 1155 ze zm.), stanowi, iż "w sprawach dotyczących kar pieniężnych , o których mowa w art. 2 do 9 , stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dn. 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska". W orzecznictwie sądowym podnosi się, że: - "Podstawa prawna decyzji musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem dokładnie artykułu, ustępu i punktu mającego zastosowanie aktu prawnego. W innym bowiem przypadku nie sposób ustalić w ogóle podstawy prawnej. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa. Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie. Osnowa decyzji jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Ma zatem charakter rozstrzygnięcia przesądzającego o istocie sprawy, o udzielonym uprawnieniu bądź nałożonym obowiązku." (wyrok NSA z 10 września 2008 r. sygn. akt: I OSK 1440/07 LEX nr 489639), - "Podstawa prawna decyzji musi zatem być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem dokładnie artykułu, ustępu i punktu mającego zastosowanie aktu prawnego. W innym bowiem przypadku nie sposób ustalić w ogóle podstawy prawnej. Rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia, lecz winno ono być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonania w postępowaniu egzekucyjnym". (wyrok NSA z 12 kwietnia 1999r. sygn. akt: IV SA 1886/96 LEX nr 48694, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku dnia 15 kwietnia 2015 r. , sygn. akt I SA/Bk 19/15 ). Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że nie ma ona podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym ani o charakterze materialnym, ani procesowym. Orzecznictwo sądowe wypełniło treścią wskazaną przesłankę stwierdzenia nieważności zaliczając do jej przejawów decyzje, które wydane zostały w sytuacji, gdy np. obowiązek powstaje z mocy samego prawa, brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który dawałby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji lub rozstrzygnięcie w sprawie cywilnej nie podlegającej orzecznictwu administracyjnemu. Jest to tylko przykładowe wymienienie przypadków, które kwalifikują się do wskazanej przyczyny nieważności decyzji. Organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Obowiązek ten dotyczy również organu drugiej instancji, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z nią organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej. Niezrealizowanie tego obowiązku łączy się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2010 r. II SA/Kr 541/09). 2. Wymierzając skarżącemu karę w wysokości 25 tys. zł, GIOŚ nie odniósł się do kwestii jej wysokości. Przepis art. 80 ust. 13 Ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym odwołuje się do wydania decyzji na podrywie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Podnieść należy także, iż art. 12 ust. 1 pkt 2 o Inspekcji Ochrony Środowiska stanowi przepis szczególny w stosunku do § 1 art. 210 Ordynacji podatkowej określający elementy decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ww. art. 210 § 1 Ordynacja podatkowa decyzja oprócz oznaczenia podatkowego, daty wydania, oznaczenia strony lub stron, powołania podstawy prawnej, rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego, pouczenia oraz podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, powinna zawierać jeszcze inne składniki określone w przepisach szczególnych. Nieuzasadnione również jest ustalenie tak wysokiej administracyjnej kary pieniężnej. Jak wynika z art. 80 ust. 13 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, decyzja ustalająca wysokość kary pieniężnej, powinna dodatkowo uwzględniać stopień szkodliwości dokonanego czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu, która wprowadziła sprzęt do obrotu, jak również natychmiastowe usunięcie nieprawidłowości. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia z dnia [...] maja 2015 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W ocenie Sądu naruszenia, o których mowa powyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie. VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia z dnia [...] maja 2015 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł zaskarżoną obecnie decyzją GIOŚ, było wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art.80 ust.8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. W myśl tego przepisu sprzedawca detaliczny i sprzedawca hurtowy, który wbrew przepisowi art. 41 pkt 1 prowadzi sprzedaż sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 zł do 500.000 zł. Orzekające w sprawie organy uznały, że w okresie od czerwca 2011 r. do dnia kontroli tj. [...] listopada 2013 r. prowadził sprzedaż sprzętu pochodzącego od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze (w ilości 444 273 kg), w następstwie czego wystąpiły przesłanki do obligatoryjnego ukarania skarżącego karą, której wysokość organ odwoławczy ustalił ostatecznie na 25 000 zł. W ocenie Sądu legalność orzeczenia odwoławczego nie budzi zastrzeżeń, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. 2. Stan faktyczny sprawy, udokumentowany zebranym w postępowaniu administracyjnym materiałem dowodowym, jest niesporny pomiędzy stronami w szczególności co do zaistnienia samego faktu prowadzenia przez skarżącego działalności podlegającej sankcji przewidzianej w art.80 ust.8 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oraz rozmiarów tej działalności. Skarżący zarzuca natomiast organom procedowanie w niewłaściwym trybie, tj. zaniechanie zastosowania, w miejsce ogólnych przepisów k.p.a., przepisów Ordynacji podatkowej, jak też ustalenie wysokości wymierzonej mu kary bez wyczerpującego rozpatrzenia przesłanek, determinujących tę wysokość, skatalogowanych w art.80 ust.11 ustawy (tj. stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalność podmiotu, sprzedanej masy sprzętu). Zarzuty te nie są trafne. 3. W myśl art.80 ust.13 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 23 stycznia 2013 r. o zużytym sprzęcie, w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2-9, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Sąd w całości podziela ocenę organu odwoławczego, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do skutków wynikających z cytowanego art.80 ust.13 ustawy dla kontrolowanego postępowania. Stosownie do powyższego: (1). W przedmiotowej sprawie odpowiednie zastosowanie miał nie tylko dział III Ordynacji podatkowej, jak wadliwie przyjął organ I instancji, ale także pozostałe przepisy Ordynacji podatkowej, w tym dział IV tej ustawy, regulujący tryb prowadzenia postępowania podatkowego. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art.80 ust. 2-9 ustawy, zastosowanie mają zatem przepisy proceduralne, wynikające z Ordynacji podatkowej, nie zaś z kodeksu postępowania administracyjnego, (2). Pomimo istotnego podobieństwa obu wspomnianych regulacji proceduralnych, zachodzą między nimi również różnice, jak np. przewidziany w Ordynacji wymóg zawarcia w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutów przeciwko tej decyzji, jak też określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania, podczas gdy odwołanie wnoszone na zasadach przewidzianych w przepisach k.p.a. może ograniczyć się wyłącznie wyrażenia braku zadowolenia strony z treści kwestionowanej decyzji. (3). Abstrahując od faktu, że odwołanie skarżącego odpowiadało wymogom stawianym odwołaniu w art. 222 Ordynacji, oczywistym obowiązkiem procedującego przedtem WIOŚ było prowadzenie postępowania w oparciu o przepisy Ordynacji, nie zaś w oparciu o przepisy k.p.a. (4). Oceniając pod tym kątem legalność postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzonego przez WIOŚ, stwierdzić należy, że pomimo faktycznego przeprowadzenia tego postępowania nie w oparciu o przepisy Ordynacji, a w oparciu o powołane w podstawie prawnej decyzji WIOŚ przepisy k.p.a., postępowanie to spełniało kryteria ustalone w Ordynacji. W konsekwencji powyższego w pełni dopuszczalnym jest uznanie przedmiotowego postępowania za przeprowadzone zgodne z przepisami Ordynacji, a jedynie obciążone nie mającym wpływu na wynik sprawy uchybieniem, polegającym na zaniechaniu przez WIOŚ powołania w swojej decyzji przepisów Ordynacji i wadliwym powołaniu w to miejsce przepisów k.p.a. Wadliwość decyzji WIOŚ sprowadza się zatem wyłącznie do błędnego oznaczenia podstawy prawnej prowadzenia postępowania administracyjnego, podczas gdy w istocie postępowanie to przeprowadzono w pełnej zgodzie z właściwymi przepisami proceduralnymi. (5). Niepowołania w decyzji WIOŚ prawidłowej podstawy prawnej, niewątpliwie stanowiącego uchybienie tego orzeczenia (jednakże wyłącznie o randze wskazanej powyżej) nie można utożsamiać z wydaniem tej decyzji bez podstawy prawnej, a zatem z kwalifikowanym naruszeniem prawa, o którym mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stan taki wystąpiłby tylko w takiej sytuacji, w której podstawa orzekania przez organ nie tylko nie zostałaby w decyzji powołana, ale również nie byłaby przewidziana przez ustawodawstwo (chodzi zatem o sytuację, w której organ administracji przeprowadziłby postępowanie administracyjne w sprawie nie podlegającej kognicji organów administracji). Trafnie odnosi się do tej kwestii wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 675/07 (powołany przez organ w odpowiedzi na skargę), w którym stwierdzono, że: "Decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji administracyjnej. W tej sytuacji można mówić o uchybieniu formy aktu administracyjnego z racji naruszenia art. 107 k.p.a. czy też art. 210 o.p., ale nie można mówić o braku podstawy prawnej do wydania tego aktu stanowiącego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy." (6). Wbrew stanowisku skargi nie można uznać, że uchybienie obciążające decyzję WIOŚ zostało powtórzone przez organ odwoławczy. W podstawie prawnej decyzji GIOS wskazano bowiem, iż decyzja ta została wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i art. 80 ust., 8, 11 i 13 .ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Oznacza to, że organ II instancji prawidłowo powołał podstawę prawną do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. 4. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, podnoszący że określając ostatecznie wysokość wymierzonej skarżącemu kary na 25 000 zł, organ odwoławczy nie wyjaśnił przesłanek ustalenia takiej właśnie kwoty, nie biorąc przy tym pod uwagę kryteriów przewidzianych w art.80 ust.13 ustawy. Wbrew ocenie skargi, w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, zmniejszającej wymiar tej kary o 5.000 zł, zamieszczono szczegółowe i przekonujące rozważania odnośnie wskazanych wyżej kwestii (w pierwszej kolejności eliminując nieścisłości zawarte w uzasadnieniu decyzji WIOŚ), wskazując przede wszystkim (jako na okoliczność przesądzającą o dużym stopniu szkodliwości czynu) na dużą masę sprzedanego przez skarżącego sprzętu, tj. 444 273 kg, jak też na okoliczności przemawiające za zmniejszeniem wysokości przedmiotowej kary, takie jak: 1) uzyskanie przez skarżącego, jeszcze przed dniem wszczęcia przez WIOŚ postępowania administracyjnego w celu wymierzenia kary pieniężnej, wpisu do rejestru prowadzonego przez GIOŚ, 2) dostarczenie WIOŚ wszystkich niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy informacji, w tym dotyczących masy sprzętu sprzedanego w okresie, w którym skarżący nie był wpisany w rejestrze prowadzonym przez GIOŚ. Wskazane wyżej wyjaśnienia organu odwoławczego, zawarte w zaskarżonej decyzji dowodzą w sposób nie pozostawiający wątpliwości, że ustalenie wysokości wymierzonej skarżącemu kary nastąpiło po wnikliwym rozpatrzeniu przez organ kryteriów ustalonych w art.80 ust.13 ustawy, w myśl którego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2-9, uwzględnia się stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu, a w szczególności masę sprzętu, którą wprowadzający sprzęt wprowadził do obrotu. W odpowiedzi na skargę organ dodatkowo wyjaśnił, że: (1). Poprzez stopień szkodliwości czynu należy rozumieć bardzo dużą skalę prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w tym ilości faktur sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych, które stanowią załącznik do protokołu z kontroli. W konsekwencji oznacza to, że strona w stosunku do innych przedsiębiorców posiadających wpis w rejestrze GIOŚ odnosiła pewne korzyści ekonomiczne z tytułu nieprzestrzegania prawa administracyjnego w zakresie nieposiadania wpisu w rejestrze GIOŚ jako wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny, który następnie jako sprzedawca detaliczny lub hurtowy sprzedawała na terytorium kraju (od czerwca 2011 r. do dnia kontroli tj. [...] listopada 2013 r. sprzedano 444 273 kg sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych). (2). Zakresem naruszenia jest okres w jakim strona nie przestrzegała przepisów prawa, a więc od czerwca 2011 r. do dnia kontroli przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, czyli [...] listopada 2013 r., o czym kilkakrotnie wspomniano w zaskarżonej decyzji. Również dotychczasowa działalność podmiotu, którą organ II instancji interpretuje jako działalność przedsiębiorcy po naruszeniu ustawy, a w szczególności działania zmierzające do przestrzegania ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, zostały przez GIOŚ uwzględnione (str. 8 i 9 zaskarżonej decyzji). (3). Przesłanka odnosząca się do masy sprzętu, którą przedsiębiorca wprowadził do obrotu (w przypadku sprzedawcy detalicznego lub hurtowego, jakim jest skarżący, była to masa sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych jaka została sprzedana, a pochodziła od wprowadzającego sprzęt niezarejestrowanego w rejestrze) została wzięta pod uwagę przy wymierzaniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł (strona 7, 8 i 9 zaskarżonej decyzji). (4). Nietrafnie wskazał skarżący na nieuwzględnienie przez GIOŚ przesłanki natychmiastowego usunięcia przez niego nieprawidłowości. Abstrahując od faktu, że tego rodzaju przesłanka nie została wprost przewidziana w art.80 ust.13 ustawy, to została uwzględniona przy orzekaniu przy ocenie dotychczasowej działalności podmiotu (a zatem również działalności, która wystąpiła po stwierdzeniu naruszenia, polegającej na usunięciu nieprawidłowości). Przesłanka ta przemawiała za zmniejszeniem wysokości wymierzonej kary pieniężnej z 30 000 zł do 25 000 zł. (5). W świetle powyższych okoliczności wymierzenie skarżącemu kary w wysokości 25 000 zł było w pełni uzasadniona w oparciu o przesłanki przewidziane w art. 80 ust. 11, a więc stopień szkodliwości czynu (sprzedaż sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych na dużą skalę), zakres naruszenia (ponad dwa lata prowadzenia działalności z naruszeniem prawa), dotychczasowa działalność podmiotu (Strona uzyskała wpis w rejestrze GIOS po kontroli [...] WIOŚ), a w szczególności uwzględniono bardzo dużą masę sprzętu, którą skarżący sprzedał jako sprzedawca detaliczny i/lub hurtowy (444 273 kg sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych.). Podkreślenia wymaga, że przytoczonych wyżej wyjaśnień odpowiedzi na skargę Sąd nie traktuje jako uzupełnienia ewentualnych braków uzasadnienia decyzji odwoławczej, a jedynie jako dodatkowe rozwinięcie zawartej tam argumentacji, którą niezależnie od tychże wyjaśnień uznać należy za kompletną i wyczerpującą. Mając powyższe pod uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.