IV SA/Wa 2491/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty sankcyjnej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi W dniu 23 września 2013 r. M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] września 2013 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w K. z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w sprawie nałożenia opłaty sanacyjnej za wprowadzanie i przemieszczanie roślin szczególnie podatnych na porażenie przez organizmy kwarantannowe, bez wymaganego w tym zakresie wpisu do rejestru przedsiębiorców. Zarządzeniem z dnia 30 października 2013 r. przewodniczący wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez jej podpisanie w budynku Sądu lub nadesłania podpisanej skargi do Sądu. Jednocześnie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwania te doręczono mu w dniu 4 listopada 2013 r. Wpis sądowy został uiszczony w terminie tj. 6 listopada 2013 r. Podpisany egzemplarz skargi przekazano do Sądu w dniu 18 listopada 2013 r. przy piśmie Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] listopada 2013 r. Skarga przesłana została przy piśmie skarżącego z dnia 4 listopada 2013 r. nadanym w urzędzie pocztowym 6 listopada 2013 r. na adres Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Organ otrzymał ją w dniu 13 listopada 2013 r. Postanowieniem z dnia 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z powodu nie usunięcia jej braków formalnych w terminie. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 9 grudnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 33). W dniu 18 grudnia 2013 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi tj. złożenia podpisanej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 0, poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."), Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli ta nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy. Według powyższego przepisu konieczną, a zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu, jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a. spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca postanowieniem na posiedzeniu niejawnym. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu sąd w pierwszej kolejności bada jego dopuszczalność oraz zachowanie terminu do jego wniesienia, a dopiero później - okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu (zob. postanowienie NSA z 15 listopada 2011 r., II OZ 1090/11). Oznacza to, że Sąd rozpoznając niniejszy wniosek, zanim ocenił brak winy wnioskodawcy w niezachowaniu terminu, musiał dokonać oceny dochowania terminu i dopuszczalność jego złożenia. Ponadto zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona powinna dokonać czynności, której wcześniej uchybiła, przy czym dotyczy to także sytuacji, w której skarga, jako spóźniona, została już odrzucona. Dlatego niezbędne jest jej ponowne złożenie. W takim stanie faktycznym mamy do czynienia z dwiema odrębnymi czynnościami procesowymi - z wniesieniem skargi oraz z towarzyszącym mu wnioskiem o przywrócenie terminu. Obydwie te czynności procesowe - jakkolwiek bardzo ściśle ze sobą powiązane - podlegają odrębnemu rozpoznaniu: każda z nich pełni odrębną funkcję. Wniosek o przywrócenie terminu wszczyna wyłącznie postępowanie w tym przedmiocie, nie dotyczy natomiast głównego postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi, ponieważ ten skutek wywołuje dopiero dokonanie tej właśnie czynności, jeżeli żądanie przywrócenia terminu okaże się uzasadnione. Przewidziany w art. 87 § 1 siedmiodniowy termin do wniesienia pisma jest ustawowym terminem procesowym i jego wydłużanie jest niedopuszczalne (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GZ 172/13). Ten siedmiodniowy termin do wniesienia pisma podlega przywróceniu na zasadach ogólnych. Jak wynika z akt sprawy, skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu jako przyczynę uchybienia terminowi wskazał osobistą omyłkę i przesłanie podpisanej skargi na adres organu, a nie sądu. Jak dowodzi, to złe zaadresowanie koperty, w której umieszczono podpisaną skargę, mimo prawidłowo oznaczonego adresata pisma (WSA w Warszawie) i dochowania terminu przewidzianego do uzupełnienia braku (pismo nadane na poczcie w dniu 6 listopada 2013 r.) spowodowało uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi, skarżący złożył w dniu 18 grudnia 2013 r. (data nadania - stempel pocztowy, k. 32 akt sprawy) – a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że termin na złożenie przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 16 grudnia 2013 r. W takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako spóźniony, podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. W tej sytuacji bezprzedmiotowe jest badanie przez Sąd okoliczności uzasadniających brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Sąd rozpoznał wniosek od strony wymagań proceduralnych i stwierdza, że był on spóźniony i zasługuje na odrzucenie. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.