IV SA/Wa 2517/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. I. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie uznania wezwania za nieuzasadnione postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. M. I. w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r., sprecyzowanym pismem z dnia 3 grudnia 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na: 1. postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie uznania wezwania za nieuzasadnione, 2. postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, 3. bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, 4. przewlekłe prowadzenie przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sprawę wskazaną w punkcie 1 zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Wa 2517/13, sprawę wskazana w punkcie 2 – pod sygn. akt IV SA/Wa 2516/13, sprawę wskazaną w punkcie 3 – pod sygn. akt IV SAB/Wa 240/13, a sprawę wskazaną w punkcie 4 – pod sygn. akt IV SAB/Wa 241/13. Złożonym na urzędowym formularzu wnioskiem z dnia 5 listopada 2013 r., uzupełnionym następnie wnioskiem z dnia 5 grudnia 2013 r., skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ppsa). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 ppsa). Jednakże stosownie do treści art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.). Jak wskazano, pod sygn. akt IV SA/Wa 2517/13 zarejestrowana jest sprawa ze skargi M. I. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie uznania wezwania za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało wydane w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie zachodzi więc sytuacja oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych. Otóż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Organ administracyjny właściwy do rozpatrzenia zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesionych w trybie art. 37 § 1 K.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących kwestii (jak w tym przypadku – niezałatwienia sprawy w terminie) wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05. LEX nr 196463). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że mocą art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga M. I. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie uznania wezwania za nieuzasadnione podlega odrzuceniu. W konsekwencji - jako oczywiście bezzasadna z przyczyn procesowych - skutkuje ona oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.