IV SA/Wa 252/21

Warszawa, 15 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Z. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części, w jakiej orzeka o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny – piasku z terenu działek o numerach ewidencyjnych: [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], gmina [...], powiat [...]. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Z. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] określoną jako postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO") po rozpatrzeniu odwołania Z. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma [...], (dalej: "strona", "skarżący", "inwestor") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny - piasków z terenu działek [...] i [...] obręb [...], dz. ewid. nr [...] obręb [...] i dz. ewid. nr [...] i [...] obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...] ze złoża piasków [...], wobec niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wnioskiem z [...] grudnia 2019 r. skarżący złożył do Burmistrza Miasta i Gminy [...] podanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny - piasku z działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...], dz. ewid. nr [...] obręb [...] oraz dz. ewid. nr [...] i [...] obręb [...], gmina [...], powiat [...] ze złoża piasków [...]. Decyzją nr [...] z [...] listopada 2020 r., znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy [...] odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "wydobywaniu kopaliny - piasków z terenu działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...], dz. ewid. nr [...] obręb [...] i dz. ewid. nr [...] obręb [...], gmina [...], powiat [...] wobec niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odwołaniu wniesionym przez inwestora zarzucono naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej granicy oceny dowodów oraz art. 80 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283, ze zm.) dalej "o.o.ś." poprzez odmowę wydania decyzji pomimo, że przedsięwzięcie jest zgodne z planem miejscowym. Podniesiono, że wyrokiem z 30 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3033/18 stwierdził nieważność § 16 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do działki nr. ew. [...] obręb [...], gmina [...] oraz nr. ew. [...] obręb [...], gmina [...], wraz z załącznikiem graficznym w tym zakresie. Rozpatrując sprawę Kolegium podało, że – jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia - polegać ma ono na odkrywkowym wydobywaniu kopalin ze złoża piasków [...]. Złoże charakteryzuje się powierzchnią [...] ha i zasobami [...] tys. ton. Złoże będzie eksploatowane piętrem suchym, w wyniku czego powstanie zawodnione wyrobisko poeksploatacyjne o powierzchni około [...] ha. Przedsięwzięcie będzie stanowiło, ze względu na lokalizację, bazę surowca do budowy dróg i inne potrzeby lokalne. W rejonie przedsięwzięcia nie występują obszary wodno-błotne oraz o płytkim zaleganiu wód podziemnych: teren znajduje się poza terenami leśnymi; nie występują strefy ochronne ujęć wód i obszarów ochrony zbiorników wód śródlądowych. Organ odwoławczy ustalił za pośrednictwem portalu prowadzonego przez [...] Urząd Wojewódzki, że zmiana w planie miejscowym obejmuje wyłącznie ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. SKO przeanalizowało postanowienia planu miejscowego i doszło do wniosku, że organ I instancji miał podstawy do wydania decyzji odmownej, bowiem prowadzenie działalności polegającej na wydobyciu kopalin metodą odkrywkową stoi w sprzeczności z możliwością realizacji zapisów planu, a więc utrzymania na tych działkach zalesienia i zakrzewienia Według wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] sierpnia 2015 r. w zakresie działek objętych postępowaniem wskazano tamże przeznaczenie, które przywołał organ I instancji. Ponadto część obszaru objętego planem położona jest w granicach obszarów udokumentowanych złóż kopalin. Ustalono zakaz wydobywania kopalin. SKO przywołało wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3033/18 (prawomocny od dnia 26 kwietnia 2019 r.), którym sąd stwierdził nieważność § 16 pkt 2 ("Ustala się zakaz wydobywania kopalin") uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do działki nr. ew. [...] obręb [...], gmina [...] oraz nr. ew. [...] obręb [...], gmina [...], wraz z załącznikiem graficznym w tym zakresie. Dodatkowo, w uzasadnieniu wyroku wskazano, że WSA w Warszawie, wyrokiem z 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 884/16, stwierdził nieważność przedmiotowej uchwały w zakresie z kolei działki nr ewid. [...], obręb [...]. Kolegium dalej odniosło się do Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, prowadzonej przez NSA i choć wyroki z uzasadnieniami są zanonimizowane co do numeracji działek, niemniej na podstawie tej bazy ustalił jako uprawdopodobnione, że wyeliminowały one postanowienia planu odnośnie trzech działek objętych niniejszym postępowaniem. Zdaniem Kolegium wyrok odnosił się tylko do wskazanego przepisu uchwały. Przedmiotem sprawy nie były zaś pozostałe zapisy planu miejscowego, a zwłaszcza odnoszące się do przeznaczenia przedmiotowych działek. Wyeliminowanie z obrotu prawnego § 16 pkt 2 planu nie zmieniło stanu prawnego w zakresie przeznaczenia działek objętych wnioskiem, a więc tego, że mają one przeznaczenie pod tereny lasów i zalesień oraz zadrzewień i zakrzewień. Teren ZL14 ujęty jest w § 39 planu (§ ten obejmuje od ZL1 do ZL45) - przeznaczenie pod tereny lasów i zalesień, przy czym dla ZL12, ZL13 i ZL14 w pkt 3. przewidziano stosowanie § 16. Natomiast dla terenu Z10. ujętego w § 40 (od Z1 do Z39) przewidziano przeznaczenie pod zadrzewienia i zakrzewienia, przy czym i tu również, w pkt 3. przewidziano dla Z10 i Z11 stosowanie § 16. Skoro plan miejscowy przewiduje dla przedmiotowych działek przeznaczenie pod tereny leśne i zakrzewione, to prowadzenie wydobycia kopalin pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu. Odkrywkowa działalność górnicza ze swej istoty pozostaje w sprzeczności z leśnym przeznaczeniem nieruchomości. W konsekwencji SKO podzielił pogląd organu I instancji, że skoro plan miejscowy przewiduje przeznaczenie przedmiotowych działek pod lasy i zakrzewienia to nie ma zgodności planowanego zamierzenia z postanowieniami planu miejscowego. Tylko zgodność z planem, tak jak tego wymaga art. 80 ust. 2 o.o.ś., pozwalałaby rozważać ewentualne wydanie pozytywnej decyzji. W braku tej zgodności organ I instancji nie mógł podjąć innej decyzji niż odmowić ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Jednocześnie jednak organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż przedmiotem postępowania, wyznaczonego przez wniosek o wydanie decyzji, było ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla [...] działek. Organ I instancji pominął zaś w rozstrzygnięciu działkę ewid. nr [...] obręb [...]. Działka ta była przedmiotem postępowania, gdyż jest wymieniona w piśmie o opinię do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Działka ta ujęta jest w wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] marca 2020 r. (razem z pozostałymi działkami objętymi postępowaniem), w której wskazano jej przeznaczenie pod tereny lasów i zalesień (oznaczenie na rysunku planu ZL14). Tak więc w stosunku do tej działki należy, w takim samym zakresie, podtrzymać przedstawioną powyżej ocenę co do sprzeczności planowanej inwestycji z planem miejscowym, co uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec stwierdzonej wady w rozstrzygnięciu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o całości przedmiotu sprawy, a więc o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny — piasków z terenu działek [...] i [...] obręb [...], dz. ewid. nr [...] obręb [...] oraz dz. ewid. nr [...] i [...] obręb [...]. Strona, nie zgadzając się z decyzją SKO, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając rażącą obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów, która przybrała charakter oceny dowolnej. Dalej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 80 ust. 1 pkt 1 o.o.ś. poprzez pominięcie wiążącego organ uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ oraz przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Polskie Wody, a także art. 80 ust. 2 zd. pierwsze o.o.ś. poprzez odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo, że przedsięwzięcie jest zgodne z planem miejscowym. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że organ winien wydać decyzję, a nie postanowienie. Dalej – zdaniem skarżącego powinno obowiązywać poprzednie ustalenie przeznaczenia ustalone uchwałą [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 2003 r., gdzie przedmiotowe tereny były oznaczone jako złoża surowców udokumentowanych. Zdaniem strony nie wystąpiła żadna przesłanka do wydania decyzji odmownej, zwłaszcza, że przedsięwzięcie zostało pozytywnie zaopiniowane przez organy uzgadniające. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, że jest ona w części zasadna. Po pierwsze, słusznie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł na nowo, obejmując przedmiotem postępowania [...] działek, nie zaś [...] (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] dotyczy wydobywania piasku z terenu działek [...] i [...] obręb [...], dz. ewid. nr [...] obręb [...] i dz. ewid. nr [...] obręb [...]). Stosownie do art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl § 4 art. 61 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Z unormowań tych wynika, że to treść wniosku wyznacza zakres postępowania, w którym organy mogą rozpoznać sprawę nawet w przypadku, gdy następnie postępowanie prowadzone jest z urzędu. Zasadnie zatem Kolegium orzekło o całości żądania, niemniej w części rozstrzygnięcie to jest wadliwe tj. trzech działek opisanych w sentencji wyroku. Po drugie, organ odwoławczy przyjął jako podstawę materialną rozstrzygnięcia błędny przepis o.o.ś. i w konsekwencji dokonał nieprawidłowej subsumpcji stanu faktycznego w kontekście wadliwej normy, tymczasem należało zastosować art. 80 ust. 3 o.o.ś. Zdaniem Sądu powyższe uchybienie pozostało bez wpływu na wynik sprawy odnośnie dwóch działek tj. [...] obręb [...] oraz nr ew. [...] obręb [...] tj. tych, w zakresie których nie został wyeliminowany zapis planu przewidujący zakaz wydobywania kopaliny. Skoro przepis prawa miejscowego przewiduje taki zakaz trafnie Kolegium przyjęło, iż działalność polegająca na wydobywaniu piasku pozostawałaby w oczywistym naruszeniu sformułowanego zakazu eksploatacji kopalin zlokalizowanych w obszarze planu. Dyspozycja § 16 ust. 1 planu jest poza wątpliwościami, ustalono bowiem zakaz wydobywania kopalin (udokumentowanych złóż kopalin w granicach oznaczonych na rysunku planu). Analogiczna sytuacja została rozstrzygnięta w wyroku NSA z 25 lutego 2020 r. (sygn. akt II OSK 992/18) i Sąd w pełni podziela przyjętą tamże wykładnię. Odnośnie trzech działek objętych sentencją to należy podnieść, co następuje. Przedsięwzięcie polegać ma na wydobywaniu kopaliny - piasków z terenu działek [...] i [...] obręb [...], dz. ewid. nr [...] obręb [...] i dz. ewid. nr [...] i [...] obręb [...], gmina [...], ze złoża piasków [...]. Dla obszaru tego obowiązuje uchwała z [...].08.2015 r., nr [...] Rady Miejskiej w [...] zmieniona uchwałą Nr [...] z [...] czerwca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. W odniesieniu do działki nr ew. [...] obręb [...] i nr ew. [...] obręb [...] (wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3033/18) oraz w odniesieniu do działki nr ewid. [...] obręb [...] (wyrok WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 884/16) stwierdzono nieważność planu w zakresie § 16 ust. 2, który ustalił zakaz wydobywania kopaliny. Z treści tego przepisu w brzmieniu sprzed wyroków sądów kontrolujących plan wynika, że ochrona środowiska ma pierwszeństwo przed interesem osób prowadzących działalność gospodarczą. Plan wprost zakazywał eksploatacji złóż. Po stwierdzeniu nieważności owego postanowienia planu odnośnie trzech działek norma § 16 jest okrojona i zmieniła swoje znaczenie. Wbrew stanowisku Kolegium, prawomocne wyroki miały istotny wpływ na kształtowanie praw i obowiązków wynikających z tego planu. Co prawda nie uległo zmianie przeznaczenie działek objętych wnioskiem tj. działka nr [...] pod tereny zadrzewień i zakrzewień (Z10), działka nr [...] to samo i działka [...] toż samo, niemniej konieczne jest pełne odczytanie postanowień planu oraz adekwatne do stanu prawnego kreowanego przez przepisy powszechnie obowiązujące. SKO przyjęło bowiem, że musi wystąpić zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, co oznacza, że jako podstawę prawną orzekania przyjęło art. 80 ust. 2 o.o.ś., co wynika również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Prawdą jest, że z art. 80 ust. 2 o.o.ś. wynika konieczność stwierdzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Modyfikację tej zasady wprowadził przepis art. 80 ust. 3 o.o.ś., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., które nadała ustawa z 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r. poz. 1133). Przyjęto w nim bowiem dwa rozwiązania stosowane do przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy z 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2016 r. poz. 1131 ze zm.). W przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko związanych z poszukiwaniem i rozpoznawaniem kopalin, organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zwolniony z konieczności badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w odniesieniu do pozostałych przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, takich chociażby jak wydobywanie kopalin ze złóż, co obejmuje wniosek złożony w niniejszej sprawie, cytowany przepis modyfikuje kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia. Nie jest konieczne stwierdzenie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istota zatem sprawy sprowadza się do oceny, czy po usunięciu z postanowień planu zakazu wydobywania kopaliny (udokumentowanych złóż), proponowana działalność polegająca na wydobywaniu piasku naruszy ustalenia planu tj. przeznaczenie Z. Plan w § 40 ust. 1 ustala m.in. dla terenu Z10 przeznaczenie – tereny zadrzewień i zakrzewień i zakaz sytuowania budynków. Jednocześnie w ust. 3 przewiduje, że dla terenów Z10, Z11 mają zastosowanie przepisy, o których mowa w § 16. Po stwierdzeniu nieważności ust. 2 tego paragrafu odnośnie trzech omawianych działek, prawodawca kieruje odniesienie do zapisu, że "część obszaru objętego planem położona jest w granicach obszarów udokumentowanych złóż kopalin, w granicach oznaczonych na rysunku planu. Mają tu zastosowanie przepisy odrębne związane z prawem geologicznym i górniczym". Oznacza to, że ocena zgodności danego przedsięwzięcia powinna także uwzględniać dyspozycję art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Powyższy przepis jednoznacznie stanowi, że podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu tej ustawy jest dozwolone, jeżeli nie narusza przeznaczenia nieruchomości ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w odrębnych przepisach. Naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpi, jeżeli np. w planie miejscowym zawarty jest bezpośredni zakaz wydobycia kopalin (vide wyrok NSA z 25 lutego 2020 r. sygn.. akt II OSK 992/18). NSA wyraziło także pogląd, że dla stwierdzenia braku sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane ustalenie w planie miejscowym, wskazujące na dopuszczalność prowadzenia takiej działalności gospodarczej. Analogicznie kryterium dopuszczalności przedsięwzięcia przewiduje niezastosowany przez organ odwoławczy przepis art. 80 ust. 3 o.o.ś. Stanowi, że oceny lokalizacji przedsięwzięcia dokonuje się biorąc pod uwagę, czy działalność nie naruszy przeznaczenia nieruchomości określonego w planie. Nieruchomości w planie mają przeznaczenie pod zadrzewienie i zakrzewienie, nie zaś pod zalesienie. Konieczne było zatem przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ocena planowanego przedsięwzięcia przy zastosowaniu kryterium nienaruszenia tego przeznaczenia, nie zaś zgodności lokalizacji z ustaleniami planu. Wymaga to przeanalizowania karty informacyjnej przedsięwzięcia, opinii RDOŚ oraz PGW Wody Polskie, a ewentualnie przeprowadzenia innych dowodów w sprawie. Analiza wraz z wnioskami winna znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Sąd natomiast dokonując oceny stanu faktycznego odnosząc go do art. 80 ust. 3 o.o.ś. zastąpiłby SKO w merytorycznym załatwieniu spraw i dokonał samoistnie ustaleń faktycznych i prawnych. Tymczasem Sąd nie ma takiej kompetencji, gdyż uprawniony jest wyłącznie do oceny legalności działania organu. Pamiętać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Potwierdza to też treść art. 3 § 1 p.p.s.a. Na zasadzie tych przepisów obowiązek dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego i prawnego spoczywa na organie orzekającym. To rolą organu administracji jest rozstrzygnięcie o prawach czy obowiązkach strony stosunku administracyjnego na podstawie norm prawa materialnego i w ustalonym w tym postępowaniu stanie faktycznym. Zadaniem zaś sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy postępowanie organu odpowiadało wymogom formalnym i czy w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. Skutkiem błędnego zastosowania przepisu materialnego było uwzględnienie skargi. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a.