IV SA/Wa 2528/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. R. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dawniej: "Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) na rzecz E. R. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] ustalił lokalizację linii kolejowej dla inwestycji pn. "[...]" w zakresie układu torowego i odwodnienia torów, obiektów inżynieryjnych, obiektów drogowych i przejazdów, urządzeń sterowania ruchem, sieci trakcyjnej, sieci elektroenergetycznej, sieci telekomunikacyjnych, sieci sanitarnej i odwodnienia terenu, peronów, małej architektury, obiektów kubaturowych, ekranów akustycznych, nasadzeń, w ramach zamierzenia "Zaprojektowanie i wykonanie robót budowlanych na linii kolejowej [...], na odcinku [...] w km [...] w ramach projektu: "[...]". E. R. (dalej: "skarżąca") pismem z 16 maja 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] kwietnia 2013 r. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. nr [...] w części dotyczącej zatwierdzenia na potrzeby planowanej inwestycji projektu podziału działki o nr ewid. [...] w taki sposób, że powstała wskutek tego podziału działka o nr ewid. [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Dokonany podział doprowadził także do pozbawienia dostępu do drogi publicznej nieruchomości o nr ewid. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej umorzenie. W uzasadnieniu wskazał, że w trybie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję nr [...], w której uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. w zaskarżonej przez skarżącą części i zapewnił działce o nr ewid. [...] dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez działkę o nr [...]. Tym samym dostęp do drogi publicznej uzyskała również działka o nr ewid. [...]. Na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2013 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: skarżąca, J. R. oraz M. R. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 1865/13. Z uwagi na złożenie skarg na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1351/13 zawiesił postępowanie w sprawie skargi skarżącej na decyzję z [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1865/13 oddalił skargi na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 października 2014 r. oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 listopada 2013 r. Postanowieniem z 18 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1351/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął postępowanie sądowe w sprawie skargi skarżącej na decyzję z [...] kwietnia 2013 r. Po podjęciu postępowaniu sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Wa 2528/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. Z akt sprawy wynika, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. w zaskarżonej przez skarżącą części i zapewnił działce o nr ewid. [...] dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności przejazdu i przechodu przez działkę o nr [...]. Tym samym dostęp do drogi publicznej uzyskała również działka o nr ewid. [...]. Powyższa decyzja z [...] czerwca 2013 r. wydana została na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek wydania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzji autokontrolnej przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w cytowanym wyżej art. 161 § 1 pkt 3 ustawy. Uwzględnienie skargi przez organ czyni zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy. Koszty postępowania, które podlegają zwrotowi przez ich zasądzenie od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącej, obejmują wpis sądowy w kwocie 500 zł. Z powyższych względów Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 oraz art. 201 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.