IV SA/Wa 2532/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę IV SA/Wa 2532/13 U Z A S A D N I E N I E I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania A.S. (dalej "skarżącego") od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewody") z dnia [...].08.2012r. nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, utrzymał decyzję Wojewody w mocy. II. Zaskarżona decyzja Szefa Urzędu zapadła w następującym stanie faktycznym: 1. W dniu [...] września 2010 r. skarżący wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE (dalej "zezwolenie na pobyt") z uwagi na wieloletni pobyt oraz związki osobiste i ekonomiczne z Polską. 2. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Wojewoda orzekł o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt, stwierdzając iż decyzją Wojewody z dnia [...] sierpnia 2011r., orzekającą o odmowie wydalenia skarżącego, udzielono mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski. Zgodnie z art. 65 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, przepis art. 65 ust.1 ustawy, ustalający warunki uzyskania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE nie może mieć w tej sytuacji zastosowania. 3. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Szef Urzędu, rozpatrzywszy odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody z dnia [...] września 2011 r., uchylił tę decyzję i przekazał Wojewodzie sprawę do ponownego rozpatrzenia. 4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydaną w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy, Wojewoda orzekł o odmowie udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż strona nie wykazała posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ubezpieczenia zdrowotnego. 5. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Szefa Urzędu odwołanie od decyzji Wojewody, kwestionując prawidłowość ustaleń organu odnośnie braku posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz nieposiadania wymaganego ubezpieczenia. III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody, Szef Urzędu utrzymał decyzję Wojewody w mocy. Uzasadniając zaskarżoną obecnie decyzję, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje: 1. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, że spełnia przesłanki niezbędne do uzyskania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, określone w art.65 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy. Z tych względów wniosek skarżącego należało rozpatrzeć odmownie na podstawie art.67 pkt 1 ustawy. 2. Przesłanki uzyskania przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE określono w art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do postanowień art.65 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (U.t. Dz. U. z 2013r. poz. 182 z późn. zmianami). Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. poz. 823 z późn. zmianami) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł oraz osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 456 zł. Przepis art. 65 ust. 3a ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 3, obejmują co najmniej wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych. Stosownie do postanowień art.71 ust.5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Tak więc ciężar dowodu w przedmiotowej sprawie, w kwestii spełniania przesłanek wymienionych w art.65 ust.1 ustawy o cudzoziemcach spoczywa przede wszystkim na stronie. 3. Podstawą do oceny, czy skarżący posiada źródło dochodu, spełniające kryteria, o których mowa w art.65 ust.1 pkt 1 ustawy oraz ubezpieczenie zdrowotne, o którym mowa w pkt 2 przywołanego przepisu, był następujący stan faktyczny: We wniosku o udzielenie zezwolenia skarżący podał, iż zamieszkuje przy ul. [...] w G. w lokalu mieszkalnym, będącym własnością jego zięcia- pana M.S. wraz z żoną oraz małoletnią córką. Wyżej wymienione osoby pozostają na utrzymaniu skarżącego. Pozostałe dorosłe córki strony posiadają uregulowaną sytuację rodzinną w Polsce oraz prowadzą odrębne od rodziców gospodarstwo domowe. Skarżący przedstawił umowę najmu lokalu zawartą w dniu [...] września 2010 r. na czas nieokreślony, z treści której wynika, iż ponosi koszty najmu lokalu w wysokości 1 zł miesięcznie oraz nie jest obciążony innymi kosztami wynikającymi z użytkowania lokalu (poprzednia umowa z dnia [...] października 2008 r., zawarta na czas nieokreślony z w/w wynajmującym wskazywała, iż czynsz najmu wynosi 50 zł miesięcznie, co "stanowi ryczałtowy koszt energii elektrycznej, gazu, wody"). Jako wyłączne źródło utrzymania rodziny cudzoziemiec wskazał zarobki uzyskiwane w związku z wykonywaniem pracy na rzecz D. Sp. z o.o., zgodnie z umową na pracę zawartą w dniu [...] sierpnia 2009 r. na czas określony do dnia [...] listopada 2010 r. Zgodnie z zawartą umową o pracę strona miała otrzymywać wynagrodzenie w wysokości 1400 zł brutto. Skarżący, przesłuchany w dniu [...] października 2010 r. do protokołu zeznał, iż wraz z małżonką nie ponoszą żadnych kosztów związanych z zamieszkiwaniem we wspomnianym lokalu oraz, iż otrzymuje wsparcie finansowe od starszych, dorosłych córek. Odnosząc się do kwestii wysokości uzyskiwanego dochodu cudzoziemiec podał: "Parę miesięcy pracowałem niżej tej umowy, bo przecież w zezwoleniu na pracę nie było określone za ile muszę pracować. (. . .) Nie pamiętam [przez jaki okres pracowałem za niższą kwotę] [była to kwota] 320 zł, za pół etatu. Do życia mieliśmy pieniądze. A później na tym, który jest etacie od marca albo lutego. " W dniu [...] października 2010 r. do akt sprawy załączono raporty ZUS RMUA wygenerowane w dniu [...] października 2010 r. Z okazanych dokumentów wynika, iż w miesiącach styczeń - luty 2010 r. cudzoziemiec otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 330 zł brutto, natomiast w okresie od marca do sierpnia 2010r. w wysokości 1400 zł brutto. W toku prowadzonych czynności w sprawie o wydalenie cudzoziemca z terytorium Polski ustalono, iż żona cudzoziemca oraz jego małoletnia córka posiadają źródło utrzymania w postaci renty zabezpieczonej przez zięcia. Zgodnie z umową renty cywilnej zawartej w dniu [...] kwietnia 2009 r. małżonka skarżącego miała otrzymywać od zięcia, w okresie od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. rentę w wysokości 1500 zł. Następnie w dniu [...] września 2010 r. pani N.M. zawarła z zięciem skarżącego kolejną umowę renty cywilnej w wysokości 1000 zł, która miała być wypłacana od [...] października 2010 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżący, przesłuchany w dniu [...] maja 2011 r. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej zeznał, iż obecnie nie pracuje, albowiem oczekuje na wydanie przez Wojewodę [...] zezwolenia na pracę. Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę wystąpił w dniu [...] września 2010 r. dotychczasowy pracodawca skarżącego D. Sp. z o.o., a w dniu [...] grudnia 2010 r. córka cudzoziemca - pani N.S., prowadząca działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji pełnomocnik cudzoziemca przedłożył w dniu [...] lipca 2012 r. jego zeznanie podatkowe, wykazujące dochód w wysokości ok. 8377 zł, tj. około 689 złotych miesięcznie. Przedmiotowy dochód pochodził w całości z tytułu należności ze stosunku pracy. Przedłożono także m.in. –zeznanie podatkowe skarżącego za 2009 r., z którego wynika, iż z tytułu należności z tytułu wykonywanej pracy oraz działalności wykonywanej osobiście uzyskał on łączny dochód w wysokości 11381 zł. Przy czym wskazać należy, iż suma przychodów strony kształtowała się następująco: 1600 zł ze stosunku pracy oraz 10000 zł z działalności wykonywanej osobiście. Z informacji przekazanej przez Naczelnika [...] US w G. wynika, iż w latach 2005 - 2011 odnotowano wyłącznie wpływ zeznań podatkowych skarżącego za lata 2009 – 2010 r. Z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym wynika, że cudzoziemiec był uprawniony do wykonywania pracy w okresie od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] listopada 2008 r., a następnie od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] listopada 2010 r. W związku z niezłożeniem przez skarżącego zeznania podatkowego za 2008 r. organ I instancji stwierdził, iż cudzoziemiec w 2008 r. nie podjął zatrudnienia oraz nie osiągnął jakichkolwiek dochodów z tego tytułu. Kwestia zatrudnienia w P. sp. z o.o. nie została wyjaśniona przez pełnomocnika strony w treści odwołania od zaskarżonej decyzji oraz na etapie postępowania odwoławczego. Wobec powyższego tut. organ wnosi, iż strona nie posiada uwag do powyższych ustaleń organu I instancji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż cudzoziemiec zaczął uzyskiwać dochody dopiero w sierpniu 2009 r., tj. w chwili podjęcia zatrudnienia na rzecz D. Sp. z o.o. Miało to zatem miejsce na rok przed złożeniem wniosku w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo dochód w wysokości 1400 zł brutto, tj. 1041,33 zł netto miesięcznie uzyskiwany przez stronę był zbyt niski do pokrycia kosztów utrzymania 3-osobowej rodziny. Zgodnie z treścią obowiązującego w 2009r. art. 8 ust.1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2009, Nr 127, poz.1055; poprzednio rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2006r., Nr 135, poz. 950) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługiwało osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekraczał kwoty 477 zł oraz 351 zł dla osoby w rodzinie. Należy zważyć przy tym, iż zgodnie z obowiązującą wówczas umową najmu lokalu strona zobowiązana była do pokrycia kosztów eksploatacyjnych w wysokości 50 zł miesięcznie. W tym kontekście, w ocenie tut. organu, rozpatrywać należy fakt zawarcia przez małżonkę skarżącego umowy renty z zięciem, na mocy której rentodawca zobowiązał się do comiesięcznego przekazywania kwoty 1500 zł do dnia [...] grudnia 2011 r. Strony tej umowy w dniu [...] września 2010 r. zawarły kolejną umowę renty, w której zobowiązanie określono na 1000 zł. W tym kontekście rozpatrywać należy także zmianę warunków najmu zajmowanego lokalu poprzez przyjęcie, iż łączny koszt jego najmu i eksploatacji wynosi miesięcznie 1 zł, w czasie gdy uprzednio koszt eksploatacji lokalu wynosił 50 zł miesięcznie. Wobec nieprzedstawienia przez stronę jakichkolwiek dokumentów na tę okoliczność, brak jest postaw do ustalania, jaki jest faktyczny koszt zamieszkiwania rodziny w zajmowanym lokalu. Organ uznaje natomiast za udowodnione, iż umowa najmu zmieniająca wysokość kosztów ponoszonych z tytułu użytkowania lokalu wytworzona została na potrzeby przedmiotowego postępowania. Podkreślić należy także, iż w celu wykazania posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu w okresie od dnia [...] lipca 2006 r. do dnia [...] lipca 2007 r., wobec braku innych dochodów skarżący zawierał z panem H.A. oraz panem K.S. umowy renty cywilnej, na mocy których rentodawcy zobowiązywali się do przekazywania mu kwot w wysokości 800 i 1500 zł miesięcznie. Z ustaleń organu I instancji wynika, że skarżący nie posiada obecnie żadnych źródeł dochodu. Ostatnio skarżący posiadał umowę o pracę na czas określony do dnia [...] listopada 2010 r., zgodnie z zezwoleniem na pracę z terminem ważności do tego dnia. Po tym okresie nie wydano skarżącemu nowych zezwoleń na pracę, a Wojewoda dwukrotnie orzekł o odmowie wydania takiego zezwolenia, rozpatrując negatywnie wnioski D. Sp. z 0.0. oraz N. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji przyjął zatem, iż wyłączne źródło utrzymania 3-osobowej rodziny stanowi umowa renty cywilnej, stanowiąca zobowiązanie zięcia cudzoziemca. Wobec nieprzedstawienia, pomimo stosownego wezwania, dokumentów określających koszty użytkowania lokalu przy ul. [...], zgodnie z art. 65 ust. 3a ustawy o cudzoziemcach, organ I instancji orzekł, iż niewłaściwe jest przyjęcie, iż koszty zamieszkania rodziny wynoszą 1 zł miesięcznie, jak wynika z zawartej umowy najmu lokalu. Na etapie postępowania odwoławczego tut. organ zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o nadesłanie w zakreślonym terminie oryginałów bądź potwierdzonych za zgodność z oryginałem dokumentów potwierdzających posiadanie przez skarżącego stabilnego i regularnego źródła dochodu w chwili obecnej oraz w dłuższej perspektywie czasowej. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Takim samym rezultatem zakończyło się ponowienie wskazanego wyżej wezwania. Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż uzasadnia on twierdzenie, iż cudzoziemiec w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji nie wykazał, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Należy także wyraźnie zaznaczyć, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (wyroki NSA w Warszawa sygn. III SA 2431/99, III SA 2322/98). Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych (wyrok NSA w Gdańsku sygn. I SA/Gd 860/97). Jakkolwiek zatem organ jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące prawidłowemu rozpoznaniu sprawy, strona nie jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do niekorzystnych dla niej rezultatów. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma fakt, iż organ prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie nie był w stanie przeprowadzić części dowodów bez udziału strony. Kierując się zasadami prawdy obiektywnej i legalizmu, mając na uwadze słuszny interes strony, pismami z dnia [...].11.2012r. oraz [...].01.2013r. tut. organ w jasny sposób wyrażał swoje oczekiwania względem strony i jej pełnomocnika w odniesieniu do uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty niezbędne do stwierdzenia po pierwsze czy cudzoziemiec posiada dochody, które można uznać za legalne, stabilne, regularne i wystarczające w kontekście udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, wreszcie czy posiada ważne ubezpieczenie zdrowotne, a strona oraz jej pełnomocnik mieli wystarczająco dużo czasu na spełnienie tego żądania. Tut. organ ustalił jednocześnie z urzędu, iż w postępowaniu wszczętym w dniu [...] września 2012 r. wnioskiem o udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przedłożono dokumenty potwierdzające wysokość opłat eksploatacyjnych, które potwierdzają, iż deklarowane przez małżonków koszty zamieszkania w stopniu znacznym różnią się od rzeczywistych. Do akt postępowania przedłożono umowę renty cywilnej, opiewającej na 1000 zł miesięcznie, przy czym w dniu [...] stycznia 2013 r. dokonano zmiany rentodawcy. Przedłożono także oświadczenie pracodawcy - córki cudzoziemca o zamiarze zatrudnienia ojca za wynagrodzeniem w wysokości 2000 zł brutto miesięcznie w N. oraz zezwolenie na pracę w w/w podmiocie ważne od dnia [...] grudnia 2012 r. W sprawie istotne znaczenie ma ustalenie, iż w dniu [...] grudnia 2012 r. Wojewoda udzielił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z wykazywanym przez córkę strony zamiarem zatrudnienia ojca w prowadzonym przez siebie podmiocie, zaś 3 dni później, tj. w dniu [...] grudnia 2012 r. działalność gospodarcza została przez skarżącego zawieszona. Zważywszy, iż zgodnie z powyższym cudzoziemiec nie podjął zatrudnienia, nie był w stanie osiągnąć samodzielnie jakichkolwiek dochodów. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. poz. 823) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł oraz osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 456 zł. Zatem renta cywilna udzielona małżonce cudzoziemca oraz jego córce jest niewystarczająca do stwierdzenia gospodarowania przez rodzinę środkami finansowymi w wystarczającej wysokości, a nadto jej faktyczna realizacja pozostaje dla tut. organu wątpliwa. Należy wyjaśnić, że przez stabilne źródło dochodu należy rozumieć źródło: "niezmieniające się przez dłuższy okres czasu; powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia", z kolei regularne oznacza: "powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu." Mowa tu rzecz jasna o względnej stabilności, a więc stosunkowo niewielkie wahania dochodu nie mogą być interpretowane na niekorzyść cudzoziemca, zwłaszcza jeżeli dochód w ostatnim okresie przekraczał minimalną kwotę. Ustalenia, czy w konkretnej, indywidualnej sytuacji cudzoziemiec posiada dochody spełniające cechy stabilności i regularności, implikuje ustalenie prognoz co do możliwości ich uzyskiwania w przyszłości. Podkreślić też należy, iż oceniane źródło dochodu musi być przede wszystkim legalne i odpowiednio udokumentowane. W niniejszej sprawie trudno jest uznać, iż skarżący będzie uzyskiwał dochody w wymaganej wysokości w dłuższej perspektywie czasowej, uwzględniając wysokość oraz brak stabilności uzyskiwanych przez niego dochodów. Zważywszy także, iż cudzoziemiec nie przedstawił istotnych dowodów potwierdzających fakt posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu dającego gwarancję ciągłości oraz w odpowiedniej wysokości przez małżonkę nie sposób uznać, by niedostatki własnego budżetu strony były rekompensowane przez w/w. Wskazać należy, iż tut. organ formułując niniejszą opinię opiera się wyłącznie na znanych mu, udokumentowanych i legalnych źródłach dochodu cudzoziemca oraz jego małżonki. Podkreślić należy także, iż w związku z faktem, iż tut. organ nie posiada informacji odnośnie właściwych kosztów zamieszkania skarżącego oraz jego rodziny w lokalu przy ul. [...], nie jest w stanie ustalić, czy dochody pozostające do dyspozycji małżonków były wystarczające do pokrycia przez nich kosztów utrzymania na terytorium Polski. Na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, iż dochody te nie są wystarczające. Wskazać należy, iż zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE może być udzielone cudzoziemcowi, tylko i wyłącznie kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że wnioskodawca posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce. Analiza sytuacji skarżącego w Polsce, wysokości uzyskiwanych dochodów oraz przebieg jego zatrudnienia w kraju, w ocenie organu odwoławczego uzasadnia stwierdzenie, iż wnioskodawca nie spełnia przesłanek określonych w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. W sprawie wskazać należy ponadto, iż cudzoziemiec nie wykazał, iż posiada ubezpieczenie zdrowotne. Wobec czego uznać należy, iż nie wykazał, iż spełnia przesłankę określoną wart. 65 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy. Z uwagi na fakt, iż pan A.S. nie udokumentował, że spełnia przesłankę z art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach organ odwoławczy jest zobligowany do stwierdzenia, iż wobec strony zachodzi przesłanka z art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej wart. 67 pkt 1 w/w ustawy ("cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE ... ") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl). IV. Skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. błędy w ustaleniach faktycznych mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji i polegające w szczególności na: a) nieprawidłowym oraz niezasadnym uznaniu, że skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ubezpieczenia zdrowotnego, podczas gdy w rzeczywistości, skarżący posiada od kilkunastu lat stabilne źródło utrzymania oraz regularne dochody, jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym oraz spełniał w chwili składania wniosku oraz spełnia do chwili obecnej, wszelkie wymogi prawne i faktyczne określone treścią art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach niezbędne do uwzględnienia jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich; b) bezpodstawnym pominięciu w ustaleniach faktycznych okoliczności korzystnych dla skarżącego - a w szczególności – pominięciu informacji o dochodach z rent, które otrzymuje skarżący oraz jego najbliższa rodzina i które to okoliczności wynikają z dokumentów, których organy I oraz II instancji, w ogóle nie wzięły pod uwagę przy wydawaniu decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, a w szczególności: a) art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach, poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie wystąpiły wszelkie przesłanki do udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich albowiem spełniał on warunki, o których mowa w treści ww. przepisu. 3. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, które miało istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, a w szczególności: a) art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 § 1 art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 109 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), poprzez ich niezastosowanie, skutkiem czego nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, zaś skarżący został pozbawiony możliwości obrony swoich słusznych praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym i wykazywania okoliczności przeczących ustaleniom zawartym w uzasadnieniu skarżonej decyzji; b) art. 79 § 1 i 2 w zw. z art. 140 w zw. z art. 7, 10 § 1 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powiadomienia strony postępowania o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności dowodowych; c) art.78 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony tj. wniosku o ponowne przeprowadzenie oględzin i doręczenie sporządzonego operatu szacunkowego; d) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy; e) art. 80 w zw. z art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz o dowody, które były kwestionowane przez stronę postępowania bez uzasadnienia swojej decyzji w tym zakresie; f) art. 7, 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niepełnym wskazaniu podstawy prawnej decyzji, błędnym rozstrzygnięciu oraz uzasadnieniu skarżonej decyzji; g) art. 10 oraz 81 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie i odstąpienie od wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie przez stronę postępowania na etapie przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, co uniemożliwiło skarżącemu zajęcie stanowiska w sprawie oraz wypowiedzenie się o materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy przed wydaniem skarżonej decyzji. V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. VI. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący przedłożył szereg dokumentów, tj.: 1. zezwolenie typu A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium RP z dnia [...] września 2013 roku wydane przez Wojewodę [...]; 2. tłumaczenie przysięgłe informacji o dochodach osiągniętych przez pracownika M.Z. za rok podatkowy do dnia [...] kwietnia 2012 roku; 3. umowę o pracę skarżącego A.S. zawartą przez skarżącego dnia [...].11.2013 roku; 4. umowę renty z dnia [...].01.2013 roku zawartej pomiędzy żoną skarżącego N.M. a M.Z., wraz z podpisami potwierdzonymi notarialnie; 5. umowę renty z dnia [...].02.2013 roku zawartej pomiędzy skarżącym A.S. a M.Z., wraz z podpisami potwierdzonymi notarialnie; 6. potwierdzenie zapłaty podatku należnego od umów renty zawartej ze skarżącym oraz żoną skarżącego; 7. decyzję Naczelnika [...] US w G. z dnia [...].09.2013 roku w sprawie podatku od spadków i darowizn należnego od żony skarżącego N.M.; 8. decyzję Naczelnika [...] US w G. z dnia [...].09.2013 roku w sprawie podatku od spadków i darowizn należnego od skarżącego A.S.; 9. decyzję Naczelnika [...] US w G. z dnia [...].09.2013 roku w sprawie podatku od spadków i darowizn należnego od córki skarżącego S.S.; 10. deklarację ZUS P ZUA potwierdzająca zgłoszenie skarżącego A.S. do ubezpieczenia społecznego; wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów na okoliczność błędnych ustaleń poczynionych przez organy administracji państwowej w treści skarżonych decyzji, a także na okoliczność spełniania wszelkich warunków, o których mowa w ustawie, do udzielenia skarżącemu cudzoziemcowi A.S., zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VII. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Sąd skargę oddalił, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób upoważniający Sąd do wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego. VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją Szefa Urzędu było rozpatrzenie wniosku skarżącego o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Stan prawny, regulujący kwestie udzielenia zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawia się następująco: Stosownie do postanowień art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: 1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do postanowień art.65 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (U.t. Dz. U. z 2013r. poz. 182 z późn. zmianami). Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. poz. 823 z późn. zmianami) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł oraz osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 456 zł. Przepis art. 65 ust. 3a ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 3, obejmują co najmniej wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych. Zgodnie z art. 65 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach do ustalenia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się art. 64 ust. 4. Art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust.1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: 1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; 3) (uchylony); 4) leczeniem cudzoziemca. Art. 67 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi natomiast, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa wart. 65 ust. 1. Stosownie do postanowień art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Tak więc ciężar dowodu w przedmiotowej sprawie, w kwestii spełniania przesłanek wymienionych wart. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach spoczywa przede wszystkim na stronie. 3. Niespornym jest, że skarżący spełnia kryterium nieprzerwanego pięcioletniego pobytu na terytorium RP. 4. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy skarżący spełnia przesłanki przewidziane w art.65 ust.1 pkt 1 i 2. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy trafnie uznały, że wymaganych warunków skarżący nie spełnia. Wbrew zarzutom skargi uznać należy, że ustalenia faktyczne w tym zakresie zostały dokonane z pełnym poszanowaniem wymogów procesowych, ustanowionych w art.7, 75, 77 par.1 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został wyczerpująco i prawidłowo oceniony, a wnioski wynikające z tej oceny nie naruszają dopuszczalnych granic zasady swobodnej oceny dowodów, ustanowionej w art.80 k.p.a. Jednocześnie podkreślić należy, że wszystkie istotne faktyczne i prawne przesłanki wydania rozstrzygnięcia zostały w wyczerpujący sposób przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji Szefa Urzędu, czyniąc tym samym zadość dyrektywie wynikającej z art.107 § 3 k.p.a. Trafnie uznały organy orzekające w niniejszej sprawie, że skarżący nie wykazał, aby spełniał przesłanki do uzyskania żądanego zezwolenia, określone w art.65 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. aby posiadał: (-) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; (-) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odniesieniu do kwestii oceny, czy skarżący posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu podkreślić należy, co następuje: Podkreślenia wymaga, że w art.65 ust.3 ustawa wskazuje ścisłe kryteria odnośnie wysokości dochodu, jakim musi się legitymować cudzoziemiec wnioskujący o udzielanie zezwolenia. Co do zasady zatem dochód ten, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Mając na uwadze fakt, że w świetle cytowanych wcześniej przepisów wykonawczych do ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje (z zastrzeżeniami nie mającymi zastosowania w niniejszej sprawie) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł oraz osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 456 zł, uznać należy, że skarżący, pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i małoletnią córką, zobowiązany był do wykazania, że osiąga dochód, przekraczający po odliczeniu kosztów zamieszkania, kwotę 456 zł na osobę w rodzinie. Trafnie podkreślił Szef Urzędu, dokonując wykładni cech, jakimi w świetle art. art.65 ust.1 pkt 1 ustawy musi charakteryzować się wymagane źródło dochodu ("stabilne" i "regularne"), że przez stabilne źródło dochodu należy rozumieć źródło niezmieniające się przez dłuższy okres czasu, powracające do równowagi po ewentualnym okresie zakłócenia, z kolei regularne źródło dochodu oznacza, powtarzające się w ściśle określonych lub jednakowych odstępach czasu. Nie ulega też wątpliwości, że uzyskiwane przez cudzoziemca źródło dochodu powinno być legalne. W świetle powyższego nie może ulegać wątpliwości, że warunek uzyskiwania przez cudzoziemca stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, pozostających na utrzymaniu cudzoziemca, jest spełniony wtedy, gdy cudzoziemiec może się wylegitymować faktycznym uzyskiwaniem takiego dochodu w wysokości wynikającej z art.65 ust.3 ustawy. O spełnieniu przez skarżącego przedmiotowego warunku nie może zatem przesądzać sam fakt, że w niedalekiej przeszłości skarżący dysponował zezwoleniem na zamieszkanie w Polsce na oznaczony z uwagi na wykonywanie pracy zarobkowej na rzecz firmy D. sp. z o.o., a w toku obecnie kontrolowanego postępowania administracyjnego, uzyskał kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, udzielone z uwagi na złożoną przez córkę cudzoziemca deklarację zatrudnienia skarżącego w swojej firmie niezwłocznie po uzyskaniu przez niego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zgodnie z pozwoleniem na pracę nr [...] w charakterze technik handlowiec, w pełnym wymiarze za wynagrodzeniem nie niższym niż 2000 zł brutto miesięcznie. Należy tu zaznaczyć, że stosownie do wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej EIDG, w dniu [...].12.2012 r., tj. zaledwie trzy dni po udzieleniu skarżącemu zezwolenia zamieszkanie na czas oznaczony, córka skarżącego zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej do dnia [...] grudnia 2014 r.). Zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy uzasadnia prawidłowość oceny organów, że pomimo dysponowania stosownym zezwoleniem na czasowy pobyt w Polsce w związku perspektywą podjęcia pracy zarobkowej w ramach stosunku pracy, skarżący nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu w wymaganej wysokości, a przekazywane przez cudzoziemca informacje w tym zakresie są niewiarygodne lub nieprawdziwe. W oczywisty sposób skarżący nie osiąga dochodów z tytułu zatrudnienia w firmie swojej córki, albowiem niezwłocznie po uzyskaniu przez skarżącego zezwolenia na pobyt czasowy, córka skarżącego zawiesiła wykonywanie indywidualnej działalności, w ramach której miało nastąpić zatrudnienie skarżącego. Sam fakt niezwłocznego zawieszenia tej działalności po uzyskaniu przedmiotowego zezwolenia przez skarżącego nasuwa uzasadnione przypuszczenie, że deklaracja córki skarżącego odnośnie zatrudnienia skarżącego w ramach zawieszonej następnie działalności nie odpowiadała rzeczywistym intencjom córki skarżącego, a mogła zostać złożona wyłączenie w celu umożliwienia skarżącemu uzyskania przedmiotowego zezwolenia. Trafnie uznał Szef Urzędu, że ocena faktycznych możliwości uzyskiwania przez skarżącego dochodów, które miałoby stanowić źródło utrzymania rodziny, wymaga wzięcia pod uwagę dochodów uzyskiwanych przez skarżącego na przestrzeni kilku ostatnich lat. Przeprowadzona w tym zakresie analiza zasadnie prowadzi do wniosku, że obecna sytuacja finansowa, bezsprzecznie niezadawalająca z punktu widzenia kryteriów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie ma charakteru przejściowego i brak jest podstaw do przyjęcia, że po okresie zakłócenia sytuacja ta wróci do normy. Brak korzystnych rokowań w tym zakresie ma swoje źródło w tym, że skarżący nigdy nie osiągał na terytorium Polski stałego i regularnego dochodu w wysokości wymaganej przepisami. Skarżący przedłożył organom własne zeznania podatkowe wyłącznie za dwa lata, tj. za rok 2009 i 2010. Z zeznań tych wynika, że w żadnym z wymienionych okresów skarżący nie uzyskał dochodu w wysokości uprawniającej do ubiegania się o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE (rok 2009 – 11 381 zł, rok 2010 – 8377 zł przy ówcześnie obowiązującym wymogu legitymowania się dochodem przewyższającym 351 zł na członka rodziny). Po wygaśnięciu z dniem [...] listopada 2010 r. umowy o pracę na rzecz spółki D. sp. z o.o. skarżący przez długi czas nie pracował. Jak już wskazano wcześniej, dopiero pod koniec 2012 r. skarżący uzyskał zezwolenie na pracę, oparte na deklaracji córki skarżącego o zamiarze zatrudnienia skarżącego, która to deklaracja nie doczekała się realizacji. Powyższe uprawnia do wniosku, że obecnie skarżący nie uzyskuje żadnych dochodów z tytułu wykonywanej pracy zarobkowej. Z racji tego, że ustawa nie formułuje katalogu źródeł dochodów branych pod uwagę przy ocenie zdolności cudzoziemca do pokrywania kosztów utrzymania siebie i swojej rodziny, w tym w szczególności nie ustanawia wymogu uzyskiwania dochodów z wynagrodzenia za pracę, ewentualnie z działalności gospodarczej, skarżący miał oczywiście prawo powoływania się co do zasady na fakt dysponowania innymi źródłami dochodu, zapewniającymi stosowne utrzymanie (dochody z tytułu renty). Zasadnie jednakże stwierdzono w postępowaniu administracyjnym brak przesłanek pozwalających na uznanie, że deklarowane przez skarżącego dochody spełniają wymagane przepisami kryteria. Jakkolwiek, jak to wskazano wyżej, zabezpieczenie utrzymania trzyosobowej rodziny skarżącego wyłącznie z renty świadczonej na podstawie stosownych umów, zawieranych bądź to z zięciem skarżącego, bądź to z innymi osobami nie budzi zastrzeżeń formalnych, o tyle uznać należy, że nie jest rozwiązanie typowe, a co najmniej często występujące w obrocie prawnym. Powoływanie się przez cudzoziemca na taki sposób uzyskiwania dochodów niezbędnych do utrzymania rodziny wymaga, z uwagi jego wyjątkowość, wnikliwego zbadania przez organ, czy deklaracje cudzoziemca nie mają na celu wyłącznie stworzenia pozorów posiadania legalnego stałego dochodu. Z powyższym łączy się w szczególności obowiązek wszechstronnego zbadania wiarygodności rentodawcy, tj. ustalenia, czy rzeczywiście jest on w stanie regularnie wywiązywać się z zobowiązań zaciągniętych wobec cudzoziemca w umowie renty. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że Szef Urzędu zwrócił się do skarżącego dwukrotnie z wezwaniem do przedstawienia, szczegółowo sprecyzowanych, informacji dotyczących m.in. sytuacji majątkowej rentodawcy, tj. zięcia skarżącego. Wezwania te nie zostały przez skarżącego wykonane. Słusznie argumentuje Szef Urzędu, że w tym zakresie na skarżącym spoczywał obowiązek podjęcia współpracy z organem w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a niepodjęcie tej współpracy przez skarżącego uniemożliwiło dokonanie tych ustaleń. Niezależnie od powyższego podkreślić należy niską wiarygodność deklaracji skarżącego odnośnie miesięcznych kosztów ponoszonych przez jego rodzinę na utrzymanie lokalu mieszkalnego, który zajmują przy ul. [...]. Podawane przez cudzoziemca kwoty, tj. 50 zł miesięcznie, a następnie 1 zł miesięcznie należy uznać za zaniżone na potrzeby niniejszego postępowania. 5. W toku postępowania skarżący, pomimo kierowania do niego stosownego wezwania, nie wykazał, że w dalszym ciągu jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. 6. Odnośnie dokumentacji przedłożonej przez skarżącego Sądowi przy piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdzić należy, że nie może być ona brana pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu, dokonywanej przez Sąd z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania decyzji odwoławczej, albowiem dokumentacja ta została w zdecydowanej większości sporządzona po dniu wydania decyzji odwoławczej. 7. Odnośnie zarzutu naruszenia w postępowaniu administracyjnym art.10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, Sąd zajmuje stanowisko, że powyższe zaniechanie nie spowodowało pozbawienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu. Sąd podziela tym samym wykładnię dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, w świetle której zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu przywołanego orzeczenia NSA nawiązał do wcześniejszych orzeczeń tego sądu (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10 a także uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 dotycząca naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej), konkludując że strona powinna w szczególności wykazać, że niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa przed wydaniem decyzji uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadka danej osoby. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał w sposób skonkretyzowany, że w sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym zostałby pouczony o uprawnieniach wynikających z art.10 § 1 k.p.a., wystąpiłby w wyznaczonym czasie z inicjatywami dowodowymi, które w realny sposób mogłyby prowadzić do zakwestionowania ustaleń faktycznych, poczynionych przez organy na podstawie dowodów z dokumentów, dostarczonych przez samego skarżącego. 8. Uchybienie przez organ odwoławczy terminowi przewidzianemu w art.35 k.p.a. nie ma wpływu na ocenę legalności decyzji tego organu. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.