IV SA/Wa 2546/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy swoją decyzję z [...] kwietnia 2013 r, o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz infrastruktury technicznej i urządzeń budowlanych, związanych z tym obiektem, na działce ew. nr [...] w miejscowości A., Gmina [...]. Uzasadniając zaskarżony akt organ administracji przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne: - w postępowaniu w przedmiocie nieważności orzeczenia bada się, czy sporna decyzja była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., w chwili jej wydawania; badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, - przedmiotowa decyzja z 2003 roku została wydana w oparciu o ustawę z dnia 7. lipca 1997 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.); zawiera ona w rozdziale 4 przepisy normujące kwestie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, - oznaczony teren inwestycji zgodnie ze znajdującym się w aktach wypisem i wyrysem z miejscowego planu oraz tekstem Planu Ogólnego Przestrzennego Zagospodarowania Gminy [...] – uchwała Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] czerwca 1993 r. w sprawie zatwierdzenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...] poz. [...]), zwanego dalej "Planem", został oznaczony na jego rysunku symbolami [...] - teren zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej oraz [...] - tereny rolne; w pkt 4 lit. a decyzji z 2003 roku wskazano, że inwestycję należy zlokalizować w miejscu oznaczonym kolorem czerwonym na załączniku graficznym; analiza akt sprawy wskazuje, że teren oznaczony kolorem czerwonym na załączniku graficznym obejmował obszar oznaczony na rysunku planu symbolem [...], a więc teren zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej; zgodnie z art. 43 ustawy o planowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowane jest stanowisko, że usytuowanie obiektów budowlanych należy do przedmiotu regulacji prawa budowlanego i jest rozstrzygane na etapie pozwolenia budowlanego (tak wyrok WSA sygn. akt. IV SA/Wa 905/04, uchwała NSA sygn. akt OPK 22/96 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); usytuowanie obiektów budowlanych nie jest rozstrzygane na etapie ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego; wskazane przez inwestora planowane usytuowanie obiektu nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy; organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych, - zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich; w postępowaniu poprzedzającym wydanie takiej decyzji nie są więc potrzebne ustalenia dotyczące uprawnień inwestora do gruntu, na którym inwestycja ma być zrealizowana. - wszczęciu postępowania, organy administracji publicznej zobowiązane są zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 4 K.p.a.), a w myśl art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a wydaną decyzję doręczyć stronom (art. 109 § 1 K.p.a.); przepisy te zostały niewątpliwie naruszone; jednak podstaw do stwierdzenia nieważności nie mogą stanowić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dotyczą procesowych obowiązków organu względem strony, związanych z zapewnieniem jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania; "wspólnym mianownikiem" tego rodzaju uchybień jest naruszenie przez organ przepisów postępowania, będące podstawą do wznowienia postępowania (tak wyrok WSA o sygn. akt I SA/Wa 1800/06, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA o sygn. akt I OSK 1061/07-dostępne w CBOSA), z akt nie wynika, aby mogły zaistnieć inne przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniosła p. H. M. (żądająca uprzednio stwierdzania nieważności decyzji z 2003 roku). Zarzucono w niej, że organ rozpoznając sprawę nie uwzględnił szeregu istotnych uwarunkowań. Przywołała zdarzenia stanowiące - w jej ocenie - skutki wydania zaskarżonej decyzji - zmianę stosunków wodnych (w następstwie nawiezienia mas ziemnych), usunięcie, zniszczenie drzew. Zdaniem skarżącej, ustalając warunki zabudowy dopuszczono do realizacji inwestycji zbyt daleko do drogi (inne działki nie były ani nie mogły być w ten sposób zabudowane). Wskazała też, że brak było drogi do działki budowlanej. Z kolei z postanowień obowiązującego ówcześnie Planu wynikało, że na danym terenie produkcji rolnej możliwa była adaptacja i zabudowa działki - działka inwestycyjna nie była zaś użytkowana ówcześnie, jako bud owalna. Zarzucono, że organ nie ustalił przed wydaniem decyzji z 2003 roku, jaka jest sytuacja faktyczne - że zabudowa działki wymaga zmiany poziomu gruntu - co skutkowało określonymi konsekwencjami dla skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym (k. 124-131) Pełnomocnik skarżącej zarzucił pominięcie przez organ orzekający w przedmiocie nieważności, że decyzja z 2003 roku: - została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 7, 10 § 1 art. 61 § 4 oraz art. 109 § 1 K.p.a., a więc jest obarczona wadą opisaną w 4 art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu, - jej wykonanie wywołało czyn zagrożony karą, a więc jest obarczona wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Wniósł o dołączenie do sprawy akt ze wskazanych spraw: - o sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w [...], dotyczących zarzucenia przez p. G. działki skarżącej konarami wyciętymi z jej topoli w sierpniu 2011 roku oraz zniszczenia dębu który okresowo stał w wodzie i usechł, - o sygn. akt IV SA/Wa 1311/14 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej naruszenia stosunków wodnych na działce skarżącej przez p. G., nr [...] z postępowania administracyjnego przed Wójtem Gminy [...], które dotyczy przywrócenia stanu pierwotnego działki gminnej w A. (działki ew. nr [...]), będącej rowem melioracyjnym, przecinającym w poprzek działki prywatne, w tym skarżącej, p. G. i działek sąsiadujących. i załączył, jako materiał dowodowy, zdjęcia na płycie CD. W trakcie rozprawy Pełnomocnik skarżącej zwracał uwagę, że decyzja z 2003 roku została wydana w ciągu tygodnia od złożenia wniosku. Podnosił, że działka inwestycyjna została podniesiona o około 1,5 metra, co obrazują zdjęcia. Zdaniem strony, mapy stanowiące załączniki do decyzji, nie były sporządzone w sposób prawidłowy. Podniesiono, że organ, wydając decyzję w 2003 roku, potraktował jako drogę obiekt, który był w istocie rowem, a drogi w tym miejscu nigdy nie było. Wnosił o dopuszczenie wniosków dowodowych zgłoszonych wcześniej oraz z 41 zdjęć obrazujących sytuacje na przedmiotowej nieruchomości. Sąd postanowił oddalić zgłoszone wnioski dowodowe zarówno w postaci dołączonych zdjęć, jak i wnioski dowodowe dotyczące dołączenia akt spraw wymienionych w piśmie procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie art. 156 § 1 K.p.a. Przepisy dotyczące stwierdzania nieważności decyzji, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 K.p.a.), nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W rozpatrywanym przypadku przywoływaną podstawą stwierdzenia nieważności, gdy chodzi o decyzję z 2003 roku, miałby być przede wszystkim art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w świetle którego wadą nieważności są dotknięte decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa. Koniecznym warunkiem dla ustalenia występowania tej przesłanki nieważności decyzji jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi, faktami. W rozpoznawanej sprawie wskazana wyżej przesłanka stwierdzenia nieważności nie występują. W jej kontekście, spośród podnoszonych przez Skarżąca kwestii, istotne znacznie mogłaby mieć wyłącznie ewentualna oczywista sprzeczność orzeczenia z treścią obowiązującego Planu. Organ trafnie wskazał, że działka, na której zrealizowano inwestycję objęta była dwoma obszarami funkcjonalnymi, przewidzianymi w Planie, przy czym zabudowę dopuszczono na obszarze oznaczonym jako [...]. Potwierdza to mapa, stanowiąca fragment części graficznej Planu, zamieszczona w aktach administracyjnych - złączona do pisma Wójta Gminy [...] z 22 listopada 2010 - z pieczęcią: "ZAŁĄCZNIK do wypisu z tekstu planu" (w aktach SKO - kopia zaś osobno w ramach akt oryginał pisma i mapy) - oraz załącznik mapowy do decyzji z 2003 roku - oznaczanie kolorem czerwonym (oryginał, załączony do kopii pisma Wojewody z 7 maja 2010 r. - osobny plik). Trafnie wywodzi skarżąca, że organ administracji, w zaskarżonym akcie, w istocie wystarczająco szczegółowo nie odniósł się do formułowanych przez nią zarzutów. Podnosiła ona, jakoby decyzja z 2003 roku pozostawała w sprzeczności z Planem, co mogłoby stanowić wadę kwalifikowaną. Wskazywała, że doszło do zabudowy działki rolnej natomiast Plan przewidywał, że na danym terenie (oznaczonym, jako [...]) możliwa jest jedynie adaptacja lub uzupełnianie zabudowy. Kolegiom wskazało natomiast, że ustalenia planu dla terenu [...] to "tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej". Dokonując tego rodzaju oceny, organ oczywiście błędnie zinterpretował treść planu, bowiem według przyjętej przez jego autorów koncepcji w pierwszej kolumnie tabeli na str. 20 części tekstowej planu, w poszczególnych polach wymieniono nazwy kolejnych obszarów zaś w całym polu na poziomie tego samego wiersza zamieszczano wspólny dla nich opis. Ustalenia dotyczące jednostki [...] (jak i zamieszonej w tym samym polu [...]) zawarte jest w dwu liniach - w ramach jednego pola. Oznacza to, że dotyczą one w całości obu obszarów funkcjonalnych, wymienionych w polu tabeli po lewej stronie. Tak wiec organ przypisując obszarowi funkcjonalnemu [...], jedynie opis znajdujący się tylko na poziomie tego samego wiersza w tabeli dokonał oczywiście błędnej interpretacji zapisów planu, co jednak nie mogło mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy, o czym dalej. Nie można odmówić racji Stronie skrzącej, że zestawienie drugiej części zapisu dla przedmiotowego obszaru w brzmieniu "adaptacja i rozbudowa" ze wskazaniami dla innych obszarów np. [...] [...] [...] czy [...] w postaci odmiennych zapisów w brzmieniu "teren projektowanej zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej....", może wskazywać, że intencją organu uchwalającego Plan było dopuszczenie na danym terenie jedynie do rozbudowy i adaptacji istniejących obiektów. Jednak wobec zastawienia opisu "adaptacja i rozbudowa" ze wskazaniem, że teren określony jest jako "zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej", intencja taka nie została wyrażona w sposób wystarczająco jednoznaczny. Można takie rozumienie wywodzić właśnie z zestawienia z innymi postanowieniami planu, co oznacza że konieczne jest zastosowanie procesu wykładni postanowień jego części tekstowej. W takim z kolei przypadku nie można uznać, aby akceptacja decyzją z 2003 roku zabudowy na niezagospodarowanej działce stanowiło rażące naruszenie prawa. Błędna, bowiem wykładania przepisu (także zamieszczonego w akcie prawa miejscowego, jakim jest Plan) nie może być kwalifikowana, jako rażące naruszenie prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazanej oceny nie zmianie okoliczność obowiązywania na dzień wydania decyzji z 2003 roku art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 156 §. 1 pkt7 K.p.a. Prawodawca wskazywał wówczas (według stanu prawnego w okresie wydania orzeczenia z 2003 roku) szczególne przesłanki nieważności decyzji, które były odrębne od wyrażonych w art. 156 § 1 pkt2 K.p.a. Ponieważ zakreślenie przesłanek nieważności decyzji administracyjnej ma charakter regulacji materialnoprawnej - skutki jej obowiązywania na dzień wydania kwestionowanego aktu (z 2003 roku) także nie mogą pozostawać bez znaczenia dla dokonywanych obecnie ocen. Analiza skutków pozostawania w obrocie wskazanej regulacji nasuwa wniosek, że w danym przypadku dla wystąpienia kwalifikowanej wadliwości, (która ma miejsce już na dzień wydania aktu, a więc bez znaczenia jest późniejsze uchylenie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) nie jest konieczne występowanie określonych skutków wydania danego aktu, np., aby jego dalsze obowiązywanie było nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa (jedna z obligatoryjnych przesłanek nieważności z art. 156 §. 1 pkt 2 K.p.a.). Jednak użycie w przepisie określenia "sprzeczność z planem zagospodarowania przestrzennego", mając na uwadze generalną zasadę stabilności prawa, wyklucza uznanie, aby za kwalifikowaną wadliwość (skutkującą koniecznością wyeliminowania ostatecznej decyzji z obrotu prawnego) uznawać przypadki, jak opisany wyżej, gdy dopiero zastosowanie bardziej złożonych procesów wykładni postanowień planu może prowadzić do konstatacji o niezgodności orzeczenia administracyjnego z jego postanowieniami. Takiego przypadku nie sposób, w ocenie Sądu, określić mianem "sprzeczności", jako rezerwowanej dla stanu oczywistego, W takiej sytuacji konstatacja organu, że nie doszło w danej sprawie w istotnym zakresie do naruszenia postanowień planu, choć wadliwie uzasadniona, jest trafna. Wobec tego uchybienie przepisom postępowania (co od obowiązku prawidłowego uzasadnienia decyzji - art. 107 §. 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a.) nie mogło mieć w danym przypadku istotnego wpływu na wynik sprawy. Oznacza to, że stwierdzona przez Sąd wadliwość nie może być przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu, co wynika a cotnrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo 0. postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Nie trafne są natomiast pozostałe zarzuty skargi, dotyczące braku właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia orzeczenia. Wszelkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, choć zwięźle, zostały przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wywiedziono z nich także prawidłowe wnioski. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać wypada: - nie mają znaczenia dla oceny legalności orzeczenia podniesione kwestie naruszenia stosunków wodnych (zmiana rzędnych wysokości działki, zasypanie rowu), czy usunięcia (zniszczenia) drzew, gdyż z treści decyzji (jej sentencji, bądź uzasadnienia) nie wynika, aby działania we wskazanych zakresach (w szczególności korekta poziomu działki inwestycyjnej) miały być zrealizowane; nieprawidłowości, do jakich ewentualnie doszło nie mogą być więc kwalifikowane jako będące następstwem wydania decyzji z 2003 roku; dotyczy to także podnoszonej kwestii namakania ścian budynku skarżącej, czy popełnienia czynów karalnych; jedynie na marginesie należy wskazać, że skoro decyzja z 2003 roku nie legalizowała zamian stosunków wodnych; spory w tym zakresie mogą być rozstrzygane w myśl art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.); postępowanie w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego lub realizacji urządzeń służących usunięciu szkód może być wszczęte również na wniosek strony (zasady ogólne z art. 61 § 4 K.p.a.); żądanie uzupełnienia akt sprawy potwierdza, że stosowne sprawy były prowadzone; ze wskazanych powodów Sąd odstąpił od przeprowadzania dowodów na okoliczność skutków wydania decyzji z 2003 roku jak i spraw związanych z szeregiem domniemanych nieprawidłowości, jakie miały miejsce po wydaniu kwestionowanego aktu; nie było to bowiem konieczne, w myśl art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - nie może przesądzać o kwalifikowanej wadliwości termin wydania decyzji o warunkach zabudowy - 7 dni od złożenia wniosku; nie naruszono tym bowiem żadnych przepisów, a zgodnie z art. 12 K.p.a. organy administracji powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, zaś terminy zakreślone w art. 35 Kodeksu są generalnie maksymalnymi dla załatwienia spraw, - nie ma znacznie w sprawie, czy organ, wydający decyzję w 2003 roku, trafnie zinterpretował informacje na mapie ewidencyjnej - ewentualne przypisanie rowowi roli drogi; obowiązujące ówcześnie przepisy - ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - nie zakreślały expressis verbis wymagania (wyrażonego natomiast obecnie), aby działka inwestycyjna miała zapewniony dostęp do drogi publicznej; choć organ powinien był mieć to generalnie na uwadze, wobec nie doprecyzowania ówcześnie ustawą normatywnych kryteriów określania warunków zabudowy, ewentualne uchybienia w tym zakresie nie mogą być kwalifikowane, jako rażące naruszenie prawa; podkreślić trzeba, że z treści decyzji z 2003 roku nie wynika, aby obiekt, oznaczony jako rów, miał być wykorzystywany na podstawie kwestionowanego aktu, jako droga; w szczególności w decyzji tej nie wskazano również, aby rów przebiegający między działką inwestycyjną a drogą publiczną miał zostać zasypany; jednocześnie planowana zabudowa działki nie wymagała bynajmniej zasypania rowu - drogę do nieruchomości można było zrealizować bez jego trwałego przegrodzenia (realizacja przepustu lub mostu); brak rozstrzygnięć w tym przedmiocie w treści decyzji z 2003 roku nie stanowi o jej kwalifikowanej wadliwości bowiem ówczesne przepisy nie precyzowały takiego obowiązku; zawarcie tego rodzaju warunków mogło jedynie znajdować podstawę w treści art. 42 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz ich nie zamieszczenie nie stanowi o rażącym naruszaniu prawa, - wobec braku w ówczesnych regulacjach zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że działki w większej odległości od drogi (jak działka inwestycyjna) nie były ówcześnie, czy też nawet nie są nadal zabudowane, - przedstawione Sądowi wraz z aktami mapy, stanowiące załącznik do decyzji o warunkach zabudowy z 2003 roku (wskazany wcześniej plik - jako złącznik do pisma wojewody z 7 maja 2010 r.), nie budzą wątpliwości; w zachowanej dokumentacji archiwalnej linią żółtą jest otoczony teren inwestycji na mapie, stanowiącej załącznik do wniosku inwestora (załącznik do kopii tego samego pisma wojewody); w przedstawionych aktach istnieją równocześnie kopie tej mapy - gdzie wskazane granice nie są uwidocznione gdyż - można wnosić - kopie te są czarno-białe, - jak wskazano wcześniej, decyzja z 2003 roku nie dopuszcza bezpośrednio dokonywania zmian stosunków wodnych (podniesienie rzędnych terenu, zasypanie rowu melioracyjnego) czy usuwania (niszczenia) drzew; stąd wywody dotyczące jej wadliwości, w myśl art. 156 § 6 K.p.a. są chybione, - trafnie wskazywał organ, że pominięcie Skarżącej, jako strony, mogłoby stanowić postawę wznowienia postępowania; nie może być stąd uznane za stanowiące o rażącym naruszaniu prawa (zasada niekonkurencyjności postępowań); wobec tego chybione są zarzuty, sformułowane w piśmie procesowym, co do naruszenia stosownych przepisów postępowania, dotyczących zapienienia udziału stron, w kontekście przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt2K.p.a., organ administracji, po przedłożeniu przez Wojewodę, przy piśmie z 7 maja 2010 r., oryginału decyzji z 2003 roku oraz wniosku o jej wydanie, dysponował stosowną dokumentacją dla oceny, czy orzeczenie było wydane z rażącym naruszaniem prawa, w kontekście zarzutów skarżącej. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.