IV SA/Wa 256/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. T. o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi Z. T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z. T. wniósł do Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W dniu 15 marca 2011 r. (k. 22) skarżącemu doręczono zawiadomienie o terminie rozprawy przed Sądem zaplanowanej na dzień 4 kwietnia 2011 r. Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2011 r. Sąd oddalił skargę. W dniu 20 października 2011 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku składając jednocześnie stosowny wniosek. W uzasadnieniu podniósł, że przyczyną uchybienia terminu był brak wiedzy prawniczej i wynikający z tego brak umiejętności czytania ze zrozumieniem pisma procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie niewątpliwie wnioskodawca uchybił terminowi do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 4 kwietnia 2011 r. Stosownie bowiem do art. 141 § 2 p. p. s. a., w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Skoro wyrok oddalający skargę został ogłoszony w dniu 4 kwietnia 2011 r., to określony przez art. 141 § 2 p. p. s. a. termin do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upłynął w dniu 11 kwietnia 2011 r. (poniedziałek). Wniosek z art. 141 § 2 p. p. s. a. został natomiast zgłoszony w dniu 20 października 2011 r. Zgodnie z art. 87 § 2 p. p. s. a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca wiedział o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 4 kwietnia 2011 r. już od dnia 15 marca 2011 r., kiedy osobiście podjął zawiadomienie o terminie rozprawy (jego podpis - k. 22), w którym był pouczony o sposobie zaskarżenia wyroku. W związku z tym, jeśli nie zrozumiał pouczenia, miał jeszcze czas do zaplanowanej na dzień 4 kwietnia 2011 r. rozprawy i mógł ustanowić pełnomocnika do działania w swoim imieniu, który miałby wiedzę prawniczą. Poza tym, nawet jeśli pełnomocnika nie ustanowił, to wiedząc o tym, że w dniu 4 kwietnia 2011 r. jest wyznaczony termin rozprawy, mógł skontaktować się telefonicznie z sekretariatem Sądu w celu dowiedzenia się o stanie sprawy i wysłania wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Osoba nie mająca wiedzy prawniczej i występująca bez profesjonalnego pełnomocnika ponosi odpowiedzialność w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej w przypadku, gdy w sposób prawidłowy została w tym zakresie pouczona przez sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2008 r., II OZ 149/08). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p. p. s. a.