IV SA/Wa 2560/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. C. i T. B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej: Minister, organ II instancji/odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 z późn. zm.) dalej: K.p.a. oraz art. 5. ust. 4. ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2018r. poz. 404), zwanej dalej "specustawą przesyłową", po rozpatrzeniu odwołań K. C. i T. B., P. M., T. K. i A. K., L. K., reprezentowanego przez pełnomocnika – W. R., oraz J. B. i M. B., reprezentowanych przez adw. Z. S od decyzji .Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ I instancji) nr [...] z dnia [...] października 2017r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" wraz z niezbędną przebudową infrastruktury technicznej, w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii 400 kV [...]": I. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji znajdującą na stronach 18-19 tabelę określającą grunty pokryte powierzchniowymi wodami płynącymi na obszarze objętym przedmiotową inwestycją i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, na stronie 18 nowej tabeli określającej grunty pokryte powierzchniowymi wodami płynącymi na obszarze objętym przedmiotową inwestycją, II. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji znajdującą się w pkt VII, dotyczącym oznaczenia nieruchomości, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, na stronach 21-24, tabelę w zakresie pozycji 99 (strona 23) - dotyczącej działki nr [...], z obrębu [...] i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, w tabeli znajdującej się w pkt VII zaskarżonej decyzji, w zakresie pozycji 99 (strona 23), nowego zapisu dotyczącego nieruchomości, III. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 12 czerwca 2017r. spółka P. S.A. z siedzibą w K., zwana dalej "inwestorem", reprezentowana przez P. P., wystąpiła do Wojewody o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" (decyzja została podzielona na odcinki) w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa linii 400 kV [...]" – dalej "inwestycja" na wskazanych działkach dla odcinka 7, zlokalizowanych na terenie miasta G. oraz gmin G. i P., w powiatach [...] i [...], w województwie [...]. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie z ww. wniosku, Wojewoda w dniu [...] października 2017r. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji. Od decyzji Wojewody odwołania do Ministra Infrastruktury i Budownictwa, za pośrednictwem organu I instancji, wnieśli: K. C. i T. B., P. M., T. K. i A. K., L. K., reprezentowany przez pełnomocnika – W. R., J. B. i M. B., reprezentowani przez adw. Z. S. oraz R. K. działający w imieniu własnym oraz w imieniu Stowarzyszenia F., Stowarzyszenia Z., Stowarzyszenia I., Stowarzyszenia I., Stowarzyszenia P., Stowarzyszenia O., Stowarzyszenia "w.", Fundacji T., Fundacji I. W związku z faktem, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji nie dotyczy interesu prawnego R. K., odrębną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie wniesionego przez niego odwołania. Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, iż Stowarzyszenie F., Stowarzyszenie Z., Stowarzyszenie I., Stowarzyszenie I., Stowarzyszenie P., Stowarzyszenie O., Stowarzyszenie "w.", Fundacja T. oraz Fundacja I. nie uczestniczyli w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody, jako strona, ani też jako podmiot na prawach strony, postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia przez ww. organizacje. Rozpatrzeniu poddane zostały zatem odwołania od decyzji Wojewody wniesione przez: K. C. i T. B., P. M., T. K. i A.K., L. K. oraz J. B. i M. B. W uzasadnieniu Minister szczegółowo opisał zarzuty podniesione w odwołaniu przez każdą z odwołujących się osób i wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę, w tym zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz poprawność wydanej przez niego decyzji Wojewody oraz rozpatrzył zarzuty podniesione w odwołaniach. Wyjaśnił, że projektowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją numer 18 wskazano inwestycję pn.: "Budowa linii 400 kV [...]". Przywołał brzmienie art. 4 ust. 1 specustawy przemysłowej, który wskazuje co powinien zawierać wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Organ odwoławczy zaznaczył, że w związku z tym, że w ramach inwestycji objętej ww. wnioskiem nie jest przewidziana budowa stacji elektroenergetycznej, inwestor nie był zobowiązany do przedłożenia map z projektem podziału nieruchomości, które tylko w części są położone w granicach terenu objętego wnioskiem, w tym terenu przeznaczonego pod budowę stacji elektroenergetycznej, sporządzonych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami", o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej, jak również nie był zobowiązany do wskazania nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli jest prowadzona dla nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej (art. 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). Analizując zatem złożony przez inwestora wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, organ uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 4 specustawy przesyłowej. Następnie organ odwoławczy poddał kontroli przeprowadzone przez Wojewodę postępowanie w przedmiotowej sprawie i stwierdził, że w jego ocenie Wojewoda prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda pismem z dnia 17 lipca 2017r. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wysyłając zawiadomienia na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń w [...] Urzędzie Wojewódzkim w B., w Urzędzie Miejskim w G., w Urzędzie Gminy G., w Urzędzie Gminy P., na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. oraz w prasie o zasięgu ogólnopolskim - gazeta "N." z dnia [...] lipca 2017 r. W przedmiotowym obwieszczeniu organ I instancji zawarł oznaczenie nieruchomości lub ich części, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oraz informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. Minister wskazał, że kontrolowana decyzja Wojewody co do zasady (poza dostrzeżonymi uchybieniami) czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej. Analizując decyzję Wojewody, organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji w pkt VIII ww. rozstrzygnięcia prawidłowo uznał, że w związku z brakiem oznaczenia w decyzji Wojewody nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren tej inwestycji, na których planowana jest budowa stacji elektroenergetycznej, i tym samym brakiem przejścia z mocy prawa jakichkolwiek nieruchomości na własność Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanie się ostateczna, nie określa się terminu wydania tych nieruchomości. Zakresem decyzji Wojewody objęte są bowiem jedynie działki, w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na ich teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i wydania orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy. Analizując zaskarżoną decyzję Wojewody oraz znajdujące się w aktach przedmiotowej sprawy wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości objętych przedmiotowym przedsięwzięciem, organ odwoławczy ustalił, iż spośród działek wskazanych w tabeli znajdującej się pkt 11.1.2) decyzji Wojewody, jako grunty pokryte powierzchniowymi wodami płynącymi, jedynie dla działek nr [...], z obrębu [...], oraz nr [...], z obrębu [...], występują użytki, które figurują w ewidencji gruntów jako "Wp" - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi. W związku z powyższym, w punkcie I niniejszej decyzji Minister uchylił dotychczasową tabelę opisaną w pkt 11.1.2) decyzji, zawierającą błędne zapisy w zakresie określenia gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi i orzekł w tym zakresie wskazując wyłącznie działki nr [...], z obrębu [...], oraz nr [...], z obrębu [...], jako objęte przedmiotowym przedsięwzięciem grunty pokryte powierzchniowymi wodami płynącymi. Analizując dalej zaskarżoną decyzję Wojewody, organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż organ I instancji w pkt VII nie wskazał w stosunku do działki nr [...], z obrębu [...], zakresu powierzchni zajęcia trwałego dla przebudowy obiektów kolidujących, pomimo zamieszczenia ww. działki w tabeli określającej nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Minister spostrzegł, że we wniosku inwestora z dnia 12 czerwca 2017r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oraz mapy stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji Wojewody, przedstawiającej zakres terenu objętego planowanym przedsięwzięciem, na działce nr [...], z obrębu [...], przewidziano trwałe jej ograniczenie, na powierzchni 125 m2, ze względu na przebudowę obiektów kolidujących, stąd Minister dokonał zmiany decyzji Wojewody, szczegółowo określonej w punkcie II niniejszej decyzji. Przedmiotowa korekta zaskarżonej decyzji zdaniem Ministra czyni zadość wnioskowi inwestora zawartemu w ww. piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. Rozpatrując natomiast odwołania K. C. i T. B., P. M., T. K. i A. K., L. K., reprezentowanego przez pełnomocnika W. R., J. B. i M. B., w pierwszej kolejności wskazano, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez ww. organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. Minister podkreślił, że to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Minister powołał się w tym zakresie na orzecznictwo sądowoadministracyjne - zapadłe wprawdzie w odniesieniu do regulacji specustawy drogowej, ale w jego ocenie aktualne w pełni w świetle rozwiązań przyjętych w specustawie przesyłowej wzorowanych m.in. na ww. ustawie. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym stanowiska inwestora zawartego w pismach z dnia 11 grudnia 2017r. i z dnia 11 stycznia 2018r., jak również zarzutów skarżących, Minister stwierdził, że ustalona w decyzji Wojewody lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest prawidłowa. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty podniesione przez K. C. i T. B. w odwołaniu, dotyczące naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz prawa do życia i zachowania zdrowia (art. 6 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 64 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 k.c.) są nie zasadne. Zaznaczono, że co prawda, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, nie mniej wskazano, że postępowanie zakończone wydaniem decyzji Wojewody przeprowadzone zostało na podstawie przepisów specustawy przesyłowej. Jak wskazuje natomiast art. 11 ust. 1 specustawy przesyłowej, w sprawach określonych w rozdziale 2 specustawy przesyłowej, zatytułowanym "Przygotowanie strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej", przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z wyjątkiem art. 57 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Minister wyjaśnił, że wskazane przez skarżących przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie miały zatem w niniejszej sprawie zastosowania, przez co nie może być mowy o ich naruszeniu. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014r., sygn. akt II OSK 1730/14, zapadły wprawdzie w odniesieniu do regulacji specustawy drogowej, ale aktualny w pełni w świetle rozwiązań przyjętych w specustawie przesyłowej, który potwierdza niewątpliwie, że prawo własności jest chronione konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Prawo to jednak nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja RP w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczenia tego prawa, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. W ocenie Ministra, w kontrolowanym postępowaniu, wskazane powyżej warunki zostały spełnione. Zaznaczenia wymaga, iż na podstawie decyzji Wojewody nastąpiło ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących w związku z koniecznością umieszczenia na tym terenie maszyn i urządzeń niezbędnych do wykonania prac w trakcie budowy linii 400 kV [...] oraz demontażu linii 220 kV [...] (ograniczenie czasowe), jak i w związku z budową linii 400 kV [...] wraz z wyznaczeniem pasa technologicznego, w którym niemożliwa jest jakakolwiek zabudowa (ograniczenie trwałe). Organ II instancji przyjął, że przy realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, której celem jest wzmocnienie sieci linii przesyłowych, nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy specustawy przesyłowej są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej, niezwłocznie po wykonaniu robót, o których mowa w ust. 1, na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje od inwestora odszkodowanie. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Za nietrafny Minister uznał podniesiony przez skarżących zarzut dotyczący naruszenia art. 28 ust. 1, art. 27 w zw. z art. 20 i art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez dopuszczenie do naruszenia zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nierozstrzygnięcie zgłoszonych przez nich uwag do projektu ww. planu przez Radę Gminy, a także ustalenie ww. planu w oparciu o niewłaściwą, nieaktualną mapę, na której nie było naniesionego budynku mieszkalnego stanowiącego ich własność. Wyjaśnił, że w sprawach określonych w rozdziale 2 specustawy przesyłowej nie stosuje się przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, Minister - jako organ właściwy do rozpatrzenia odwołań od decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej - nie posiada kompetencji do badania prawidłowości i zgodności z prawem przebiegu działań mających na celu sporządzanie i uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy kwestii aktualności mapy przedłożonej na etapie uchwalania ww. planu. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to wojewoda ocenia zgodność z przepisami prawa uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedłożoną przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Podkreślenia wymaga przy tym, iż powyższa kontrola sprawowana przez wojewodę, dokonywana jest w odrębnym trybie, aniżeli w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Wobec tego, organ II instancji stwierdził, iż na badaną przez Ministra w niniejszym postępowaniu kwestię prawidłowości decyzji Wojewody nie miał wpływu nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 256/17, przekazany przez skarżących przy piśmie z dnia 8 marca 2018 r., stwierdzający nieważność uchwały Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego części wsi T., K. w Gminie G. Na marginesie Minister zaznaczył, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 specustawy przesyłowej, do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor załączył mapę do celów projektowych w skali 1:1000, przyjętą do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w G., na której określono linie rozgraniczające teren objęty wnioskiem. Na ww. mapę naniesione zostały wszystkie budynki usytuowane na działce nr [...], z obrębu [...]. Mapa ta zostało zatwierdzona jako Załącznik nr 1 do decyzji Wojewody [...]. Dlatego też uznano, że przebieg linii 400 kV zatwierdzony decyzją Wojewody, uwzględnia lokalizację zabudowy na ww. nieruchomości. W ocenie Ministra nie ma również znaczenia podniesiony przez skarżących w piśmie z dnia 31 grudnia 2017r. zarzut, iż mapa do celów projektowych, stanowiąca Załącznik nr 1 do decyzji Wojewody nie przedstawia budynków mieszkalnych zlokalizowanych na innych działkach, gdyż zgodnie z § 5 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133), mapy do celów projektowych powinny obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także teren tej strefy. Z uzasadnienia zaś decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że planowana do wybudowania linia 400 kV nie koliduje w żadnym miejscu z zabudową mieszkaniową. Budynki mieszkalne znajdują się poza pasem technologicznym (którego szerokość wynosi po 35 m po obu stronach osi linii), a najbliżej linii, w odległości 46,5 m od jej osi, zlokalizowane są obiekty szpitalne należące do Centrum O. przy ul. [...] w B. (ww. obiekty szpitalne znajdują się na innym odcinku inwestycji pn.: "Budowa linii 400 kV [...]"). Jednocześnie w związku z tym, że ww. mapa do celów projektowych obejmująca teren, na którym zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja w zakresie sieci przesyłowej, stanowiąca Załącznik nr 1 do decyzji Wojewody, została przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w G., to uznać należy, iż spełnia ona wymagania określone w ww. przepisie prawa. Za nietrafny uznać również należy zarzut zawarty w odwołaniu K. C. i T. B., dotyczący naruszenia art. 288 w zw. "z art. 305(4)" k.c. poprzez nieuwzględnienie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tak, aby służebność przesyłu jak najmniej utrudniała korzystanie skarżącym z nieruchomości obciążonej. Minister uznał za zasadne wyjaśnienia inwestora zawarte w piśmie z dnia 11 grudnia 2017r., iż przebieg projektowanej dwutorowej linii 400 kV wraz z pasem technologicznym o szerokości 70 m (po 35 m po obu stronach osi linii) ustalono w południowo- wschodnim narożniku działki nr [...] oraz wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...], oraz że pomimo trwałego ograniczenia zabudowy w pasie technologicznym ww. linii, możliwe będzie dotychczasowe zagospodarowanie zainwestowanej części działki nr [...], poza ww. pasem. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko inwestora, iż w związku z docelowym demontażem istniejącej linii 220 kV (po wybudowaniu i uruchomieniu dwutorowej linii 400 kV), nastąpi znacząca poprawa stanu środowiska na ww. działce w jej zainwestowanej części, gdyż w chwili obecnej przewody linii 220 kV zawieszone są nad budynkiem mieszkalnym. Odnosząc się do zarzutu skarżących zawartego w piśmie z dnia 31 grudnia 2017r., iż nie zostali poinformowani, kiedy zostanie ukończona budowa linii 400 kV oraz kiedy nastąpi demontaż linii 220 kV, Minister wyjaśnił, iż powyższa kwestia nie jest przedmiotem niniejszego postępowania prowadzonego przez Ministra. Podniósł, iż decyzja Wojewody ustala lokalizację linii elektroenergetycznej 400 kV, natomiast realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nastąpi na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w odrębnym postępowaniu przez organ I instancji, zgodnie z art. 13 ust. 1 specustawy przesyłowej, na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą Prawo budowlane". Jak wynika z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r., linia 220 kV zostanie zdemontowana po wybudowaniu i uruchomieniu linii 400 kV. Nie zasługuje na uwzględnienie, zdaniem organu odwoławczego również podniesiony przez skarżących zarzut, iż powyższa sytuacja spowoduje brak osób zainteresowanych kupnem ww. nieruchomości. Organ II instancji wyjaśnił, że organ wydający decyzję dotyczącą ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Jeżeli, w wyniku realizacji ww. inwestycji, skarżące strony poniosą jakiekolwiek szkody materialne, to będzie im przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym. Odnosząc się do zarzutu skarżących, dotyczącego naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 Konwencji z Aarhus, poprzez podjęcie decyzji o wytyczeniu linii 400 kV wbrew woli mieszkańców, z pominięciem wymaganych procedur, w szczególności szerokich konsultacji społecznych, wysłuchania wszystkich możliwych scenariuszy w celu przyczynienia się do ochrony prawa każdej osoby, nieuwzględnienia i nierozpatrzenia stanowiska skarżących, organ II instancji wyjaśnił, iż specustawa przesyłowa, na podstawie przepisów której wydana została decyzja Wojewody, nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Niemniej, jak stwierdził Minister ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że społeczeństwu zapewniony został czynny udział w procedurze środowiskowej - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, z późn. zm ), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie". K. C. i T. B. skorzystali z przysługującego im prawa, wnosząc uwagi w zakresie planowanej na ich nieruchomościach inwestycji. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżących co do lokalizacji słupa na działce nr [...], z obrębu [...], obaw przed emisją hałasu i jego wpływem na zdrowie, oraz utratą funkcji pastwiska przez część nieruchomości stanowiącej ich własność z uwagi na "pozbawienie jej drzew", Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśnił, iż słup usytuowany na działce nr [...] został zlokalizowany na części działki, która nie jest wykorzystywana rolniczo, aby w jak najmniejszym stopniu utrudnić pracę oraz dalsze korzystanie z nieruchomości. Ponadto organ środowiskowy wskazał, iż na lokalizację linii miał również wpływ fakt uwzględnienia wniosków, jakie wpłynęły w związku z obwieszczeniem Wójta Gminy G. o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej na działce nr [...], z obrębu [...], oraz stanu zagospodarowania i użytkowania zabudowań na działce nr [...]. Jak wynika z informacji zawartej w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestor spotykał się zarówno z właścicielami działek nr [...] i nr [...], jak również właścicielami działki nr [...] oraz właścicielami działki nr [...], chcąc wybrać racjonalne rozwiązanie. W opinii inwestora, zaproponowana trasa jest najbardziej optymalnym rozwiązaniem w zaistniałej sytuacji. Minister uznał zatem, iż zarzut dotyczący naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 Konwencji z Aarhus nie może zostać uwzględniony. Za niezasadny uznać również należy zarzut skarżących podniesiony w odwołaniu oraz uzupełniony w piśmie z dnia 20 grudnia 2017r., dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, poprzez nieprzesłanie na ich adres decyzji Wojewody, aby mogli zapoznać się z jej treścią i w ustawowym terminie wnieść od niej odwołanie. Organ odwoławczy wyjaśnił również, zgodnie z art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia o jej wydaniu, w drodze obwieszczenia, w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację tej inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego oraz tych gmin, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim, ze skutkiem doręczenia na dzień obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim. Właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiadomienie o wydaniu decyzji doręcza się na adres określony w katastrze nieruchomości, przy czym doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. W ocenie Ministra, Wojewoda zobowiązany był bezpośrednio doręczyć zaskarżoną decyzję jedynie inwestorowi, zaś do K. C. i T. B., jako właścicieli nieruchomości objętych planowanym przedsięwzięciem, zobowiązany był wysłać zawiadomienie o wydaniu ww. decyzji na adres określony w katastrze nieruchomości. Wbrew twierdzeniu skarżących zawartemu w piśmie z dnia 20 grudnia 2017r., ww. przesyłki zostały wysłane na adres widniejący w znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy wypisach z rejestru gruntów dla działek nr [...] i nr [...], z obrębu [....], a mianowicie: "T.; [...] G.", a nie "gdzieś do B.". Przesyłki te zostały zwrócone nadawcy przez Pocztę Polską z adnotacją "Proszę podać pełny adres". W ocenie organu II instancji, przepisy m.in. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wyraźnie stanowią, że ww. zawiadomienie wysyła się na adresy wskazane w katastrze nieruchomości, a organ nie ma uprawnienia, aby poddawać pod wątpliwość prawidłowość danych ujawnionych w katastrze nieruchomości. Odnosząc się do polemiki przedstawionej przez K. C. i T. B. w piśmie z dnia 31 grudnia 2017 r., w stosunku do wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r., "jakoby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego adaptował istniejącą zabudowę zagrodową oraz wyznaczał niewielkie powierzchniowo tereny dla nowej zabudowy mieszkaniowo-usługowej na działkach nr [...] i nr [...] oraz wyznaczał nowe tereny dla budowy zagrodowej", organ II instancji wyjaśnił, iż kwestie dotyczące prawidłowości zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowią przedmiotu badania w niniejszym postępowaniu odwoławczym w sprawie decyzji Wojewody. Minister za niezasadny uznał również zarzut skarżących podniesiony w piśmie z dnia 31 grudnia 2017r., że inwestor przy wyznaczaniu przebiegu przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie zachował równowagi ważąc interes publiczny z ich interesem, co naruszyło i nadal narusza ich prawa. Podkreślono, iż przepisy specustawy przesyłowej nie określają obowiązku zaproponowania przez wnioskodawcę różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organy orzekające w I i II instancji mają jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Wyjaśniono, że w niniejszej sprawie ani Wojewoda, ani Minister, nie mogli dokonać zmian w przedstawionej przez wnioskodawcę koncepcji przebiegu przedmiotowej inwestycji przesyłowej. Organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie jest władny nakazać inwestorowi innej 'lokalizacji inwestycji, skoro ta zaproponowana przez inwestora w niniejszej sprawie nie narusza prawa. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje inwestor (wnioskodawca), który wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Według Ministra, ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy decydować będą o wybudowaniu obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Nieuniknione jest to, że realizacja inwestycji w zakresie sieci przesyłowych stwarza określone uciążliwości dla właścicieli nieruchomości objętych jej zakresem. Ocena decyzji w aspekcie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wymaga uwzględnienia, że inwestor - występując o ustalenie lokalizacji sieci przesyłowej na danej nieruchomości - działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zdaniem Ministra - ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przebieg przedmiotowej inwestycji w zakresie interesu prawnego skarżących został wytyczony optymalnie. Nie wydaje się możliwe zaprojektowanie inwestycji w zakresie sieci przesyłowych o takim przebiegu, który nie wzbudzałby sprzeciwu przynajmniej części właścicieli nieruchomości objętych inwestycją lub znajdujących się w jej sąsiedztwie. Sprzeciw taki wydaje się być oczywiście naturalnym odruchem ochrony sposobu wykonywania własności nieruchomości przez jej właściciela, jednakże rozwój urbanizacyjny skutkuje zwiększającym się ograniczaniem indywidualnych praw właścicielskich na rzecz konieczności rozwoju infrastruktury o publicznej lub społecznej użyteczności w ramach społecznej funkcji prawa własności. W takich okolicznościach inwestor zawsze będzie narażony na wywołanie lokalnego konfliktu społecznego, ponieważ to on samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych. Odnosząc się natomiast do postawionego w piśmie z dnia 31 grudnia 2017r. pytania, skąd wiadomo, że normy przy projektowaniu linii elektroenergetycznej zostaną spełnione, skoro "nie obowiązują przepisy określające odległość konstrukcji wsporczych czy linii elektroenergetycznych od zabudowań mieszkalnych", organ odwoławczy wyperswadował, iż projekt przebiegu ww. linii sporządzony został przez osoby uprawnione, posiadające wiedzę specjalistyczną w danej dziedzinie. Dodatkowo, jak wskazano we wniosku inwestora z dnia 12 czerwca 2017r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, do realizacji niniejszego przedsięwzięcia pod kątem projektowym i inżynieryjnym, dostosowanym do najlepszych standardów obecnie stosowanych i akceptowalnych, wykorzystane zostały obowiązujące akty prawne dotyczące elektroenergetycznych linii napowietrznych oraz Polskie Normy. Ponadto, Minister stwierdził, że fakt toczącego się przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska postępowania odwoławczego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie miał wpływu na możliwość zakończenia postępowania przez Wojewodę w sprawie z wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Minister zaznaczył, iż stosownie do art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podlega natychmiastowemu wykonaniu, co ma ten skutek, że przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja ta ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania od niej przez którąkolwiek ze stron nie wstrzymuje jej wykonania. Za nietrafny Minister uznał zarzut P. M. dotyczący braku zgody na lokalizację ww. inwestycji na stanowiących jego własność działkach nr [...], [...], [...] oraz [...], z obrębu [...], w sposób wskazany we wniosku inwestora i zatwierdzony następnie w zaskarżonej decyzji Wojewody. Organ II instancji podkreślił, iż brak zgody skarżącej strony na lokalizację przedmiotowej inwestycji w przebiegu ustalonym w zaskarżonej decyzji, nie stanowi o wadliwości decyzji Wojewody, gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy przesyłowej, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody stron postępowania. Zauważono również, że specustawa przesyłowa, w oparciu o przepisy której wydano zaskarżoną decyzję Wojewody jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Jest oczywiste, że szybka i sprawna realizacja inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i w związku z tym poprawa bezpieczeństwa energetycznego kraju, leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora, natomiast z drugiej - zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Minister wskazał, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż zasadniczym celem przedmiotowej inwestycji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest wzmocnienie sieci linii przesyłowych północnej Polski, poprzez wybudowanie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV pomiędzy stacjami [...]. Odnosząc się do stwierdzenia P. M. zawartego w odwołaniu, że niedopuszczalne jest, aby "linia energetyczna 400 kV przebiegała przez dwa główne dojazdy do miejscowości G., tj. przez dwa skrzyżowania drogi powiatowej z drogami gminnymi", Minister podzielił stanowisko wyrażone w tym zakresie przez inwestora w ww. piśmie z dnia 11 grudnia 2017r. Dalej wskazano, że zdaniem inwestora realizacja projektowanej linii 400 kV wymaga spełnienia szeregu warunków technicznych, wynikających z obowiązujących norm oraz przepisów prawa, m.in. dopuszczalnych poziomów hałasu czy pola elektromagnetycznego. Wykonawca jest natomiast zobowiązany do przestrzegania obowiązujących przepisów prawa podczas realizacji inwestycji. Spełnienie określonych w nich warunków zapewnia brak pogorszenia stanu środowiska poza pasem technologicznym o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obie strony). Inwestor zaznaczył, iż inwestycja polegająca na budowie dwutorowej linii 400 kV relacji [...], której lokalizacja została ustalona w decyzji Wojewody [...], spełni wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska dla miejsc dostępnych dla ludności, czyli m.in. dla dróg i ich skrzyżowań. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, iż w odległości 60 m od planowanej linii energetycznej znajduje się nowopowstały budynek socjalny, w którym zamieszkuje obecnie 12 rodzin z dziećmi, wskazano, iż osoba posiadająca prawo własności, użytkowania wieczystego lub inne ograniczone prawo rzeczowe jest stroną decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ale tylko w części dotyczącej jej nieruchomości. Z uwagi na to, że nieruchomość na której jest ww. lokal socjalny stanowi mienie komunalne Gminy P. Minister uznał, że skarżący nie mógł skutecznie podnosić zarzutów w zakresie dotyczącym wpływu planowanej inwestycji na ww. nieruchomość stanowiącą własność innego podmiotu. Minister zaznaczył również, po analizie mapy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Wojewody, że odległość ww. linii od granic działki nr [...] wynosi od ok. 125 m do ok. 150 m (biorąc pod uwagę całą długość jej granicy z działką nr [...]), dlatego też za niezasadne uznać należy stwierdzenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 26 grudnia 2017r., jakoby rzeczywista odległość ww. linii elektroenergetycznej od budynku socjalnego wynosiła 80 m. Odnosząc się natomiast do zarzutu P. M. zawartego w piśmie z dnia 26 grudnia 2017r., dotyczącego błędnie podanej przez inwestora w piśmie z dnia 11 grudnia 2017r. odległości linii elektroenergetycznej 400 kV od jego zabudowań usytuowanych na działce nr [...], z obrębu [...], organ odwoławczy podkreślił, iż brak jest przepisów określających odległość konstrukcji wsporczych czy linii elektroenergetycznych od zabudowań mieszkalnych, a zatem odległość budynków zlokalizowanych na działce nr [...] od projektowanej linii pozostaje bez wpływu na prawidłowość decyzji Wojewody. W uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano zaś, że planowana do wybudowania linia 400 kV nie koliduje w żadnym miejscu z zabudową mieszkaniową a budynki mieszkalne znajdują się poza pasem technologicznym. Ustosunkowując się do zawartego w odwołaniu P. M. żądania dotyczącego przesunięcia linii energetycznej tak, aby ominęła miejscowość G. "w bezpiecznej odległości", jak również do stwierdzenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia 26 grudnia 2017 r., iż inwestor nie zajął stanowiska co do możliwości ominięcia działek nr [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...], Minister wyjaśnił, że w piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r. inwestor wskazał jednoznacznie, iż trasa linii 400 kV została wyznaczona w oparciu o wnikliwe analizy istniejącego zagospodarowania terenu, w tym w szczególności dotyczące usytuowania istniejącej zabudowy, zaś przyjęty na podstawie ww. analizy przebieg linii 400 kV pozwolił na uniknięcie kolizji z zabudową zagrodową i mieszkaniową. Zauważono również, że lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy przesyłowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności ustalenia lokalizacji ww. inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Co więcej, zauważono, iż wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji odbyło się na etapie postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi, co do trasy projektowanej inwestycji. Organ odwoławczy podniósł, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i określone w niej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia są wiążące. W tym postępowaniu w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przeanalizowano warianty przebiegu przedmiotowej- inwestycji. Minister stwierdził wobec tego, że to na etapie postępowania środowiskowego, zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, w tym przyjęcie wariantu jej lokalizacji. To na etapie postępowania o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia strony mogły wnosić żądania zmiany przebiegu przedmiotowej inwestycji i to właśnie w tym postępowaniu dochodzić swoich racji w tym zakresie. Natomiast zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, z mocy prawa są związani ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji omawianego przedsięwzięcia. Za niezasadny Minister uznał, podniesiony w odwołaniu przez Lecha Kowalskiego zarzut dotyczący naruszenia art. 7 K.p.a., poprzez naruszenie słusznego interesu strony i przeprowadzenie inwestycji bez uwzględnienia minimalnego obciążenia działki stanowiącej jego własność, uniemożliwiając mu jednocześnie dalsze zamieszkiwanie na jego nieruchomości. Minister wyjaśnił, że inwestor, jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające teren inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. W opinii organu odwoławczego, całokształt okoliczności niniejszej sprawy dowodzi, iż lokalizacja linii elektroenergetycznej 400 kV na części działki skarżącego jest niezbędna dla realizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Minister, po dokonaniu szczegółowej analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, podzielił argumentację przedstawioną przez inwestora w piśmie z dnia [...] stycznia 2018r., znak: [...], iż zaproponowany wariant jest najbardziej optymalny pod względem społecznym i środowiskowym. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego zawartego w odwołaniu, iż przebieg inwestycji ustalony w decyzji Wojewody de facto wyklucza normalne korzystanie z ww. nieruchomości, organ II instancji podkreślił przede wszystkim, iż w niniejszym postępowaniu bada się zgodność ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej z przepisami prawa, nie zaś kwestię możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Wskazano, że w ww. piśmie z dnia 11 stycznia 2018r. inwestor podkreślił, że przedmiotowa inwestycja nie uniemożliwi dalszego zamieszkiwania na działce nr [...], z obrębu [...]. Trasa projektowanej linii przebiegać będzie bowiem przez ww. nieruchomość w jej północno-zachodnim narożniku. Inwestor zaznaczył, iż na ww. części działki usytuowane są linie elektroenergetyczne niskich napięć oraz droga dojazdowa do zabudowań mieszkalnych. Wobec tego, przyjęta trasa projektowanej linii 400 kV nie spowoduje istotnych ograniczeń oraz możliwości użytkowania działki w sposób dotychczasowy. Odnosząc się do podniesionego przez L. K. zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 i art. 107 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego, Minister uznał ten zarzut za zasadny. Stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji Wojewody ograniczono się do wskazania zawartości wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, opisu czynności podjętych w ramach prowadzonego postępowania, wskazania uwag i zastrzeżeń wniesionych przez strony postępowania oraz zawarcia informacji o ich przekazaniu inwestorowi w celu zajęcia przez niego stanowiska w tym zakresie, jak również do wskazania informacji o udzielonych przez inwestora wyjaśnieniach. Z rozstrzygnięcia nie wynikało natomiast, w jaki sposób organ I instancji ocenił zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, w tym nie wskazał przyjętej przez siebie oceny co do powyższych uwag wniesionych przez strony postępowania (m.in. przez L. K.). Zdaniem organu odwoławczego, Wojewoda nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób zgodny z wymogami procedury administracyjnej, czyli taki, aby wyjaśnić stronie motywy i przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie, tym samym naruszył wspomniane art. K.p.a. Jednakże organ Odwoławczy wyjaśnił, że naruszenie przepisów postępowania polegające nie tyle na braku uzasadnienia, ile na jego lakoniczności - w ocenie Ministra - nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Minister, w ramach przysługujących mu uprawnień, skorygował omówione uchybienie organu I instancji w zakresie uzasadnienia decyzji Wojewody. Na aprobatę nie zasługuje e ocenie organu II instancji zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska, poprzez przyjęcie, iż przebieg i lokalizacja inwestycji w sąsiedztwie jego nieruchomości, w tym posadowienie ww. linii wysokiego napięcia w odległości 8 m od zabudowań znajdujących się na działce nr [...], z obrębu [...], naraża go na bezpośrednie ryzyko utraty życia lub rozstroju zdrowia. Minister wyjaśnił, iż wbrew twierdzeniu skarżącego, wskazana przez niego odległość 8 m nie dotyczy odległości linii elektroenergetycznej od budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...], lecz odległości ww. budynku od terenu, co do którego inwestor wystąpił o czasowe jego ograniczenie ze względu na konieczność umieszczenia na nim maszyn i urządzeń niezbędnych do wykonania prac w trakcie budowy linii 400kV [...]. Jak już wcześniej wyjaśniono, ww. ograniczenie stanowi uciążliwość przejściową i krótkotrwałą, związaną tylko i wyłącznie z okresem budowy linii. Kwestia dotycząca oddziaływania linii 400 kV na ludzi w związku z emisją pola elektromagnetycznego do środowiska została natomiast przeanalizowana w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do informacji zawartych w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, eksploatacja linii 400 kV będzie związana z emisją pola elektromagnetycznego na środowisko, w tym z możliwością oddziaływania na ludzi: w obrębie terenów zabudowy, przeznaczonych pod zabudowę oraz miejsc dostępnych dla ludności. Obliczenia rozkładu pola elektrycznego i pola magnetycznego zostały przeprowadzone dla wszystkich reprezentatywnych przęseł analizowanej linii, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska, które ustala dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. stwierdził ponadto, że dopuszczalny w środowisku poziom pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz nie powinien przekraczać w miejscach dostępnych dla ludzi następujących wartości granicznych: natężenia pola elektrycznego (E) - 10 kV/m i natężenia pola magnetycznego (H) - 60 A/m, natomiast na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową nie powinien przekraczać wartości 1 kV/m oraz 60 A/m. Minister, mając na uwadze ww. informacje zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uznał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia z zachowaniem ustalonego pasa technologicznego terenu i tym samym dopuszczalnych poziomów promieniowania elektromagnetycznego w środowisku, nie będzie oddziaływać znacząco na zdrowie ludzi, którzy nie będą "na stałe" przebywać w pasie technologicznym linii energetycznej. Tym samym za nietrafny uznano zarzut Lecha Kowalskiego dotyczący naruszenia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez ustalenie lokalizacji inwestycji w obszarze bezpośrednio oddziaływującym na ludzi i inne organizmy żywe w zakresie przekraczającym dopuszczalne normy. Na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony przez T. K. i A. K. zarzut dotyczący braku zgody na "jakąkolwiek lokalizację inwestycji" na działce nr [...], z obrębu [...]. Minister wyjaśnił, że w odniesieniu do analogicznego zarzutu podniesionego przez P. M - brak zgody skarżącej strony na lokalizację przedmiotowej inwestycji w przebiegu ustalonym w zaskarżonej decyzji, nie stanowi o wadliwości decyzji Wojewody, gdyż przepisy obowiązującego prawa, w tym przepisy specustawy przesyłowej, nie uzależniają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na danej nieruchomości od wyrażenia na to zgody stron postępowania. Odnosząc się natomiast do zawartego w odwołaniu skarżących wniosku o przejęcie działki nr [...], z obrębu [....], organ II instancji wyjaśnił, iż powyższy wniosek nie może zostać rozpatrzony przez Ministra, gdyż kwestia ta nie jest przedmiotem prowadzonego postępowania odwoławczego w sprawie decyzji Wojewody. Jak już wskazano w niniejszej decyzji, zgodnie z art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej, niezwłocznie po wykonaniu robót, o których mowa w art. 22 ust. 1, na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje od inwestora odszkodowanie. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 124 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami przyznaje właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo żądania nabycia od niego w drodze umowy własności lub prawa użytkowania wieczystego, jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Odnosząc się do podniesionego przez J. B. i M. B. zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 12 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji podnoszonych przez nich argumentów dotyczących możliwości innego usytuowania linii przesyłowej, braku należytego i wyczerpującego informowania przez organ I instancji o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków, które powstały na mocy decyzji lokalizacyjnej, oraz wydanie decyzji naruszającej słuszny interes właścicieli, w zakresie, w jakim inwestycja przewiduje posadowienie słupów wraz z liniami napowietrznymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], z obrębu [...], wskazano, że Wojewoda nie wypełnił należycie dyspozycji art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., gdyż z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, w jaki sposób organ I instancji ocenił zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, niemniej jak już wcześniej wyjaśniono uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy i zostało przez Ministra skorygowane zaskarżoną decyzją. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 12 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie, Minister wskazał, że Wojewoda w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zobowiązany był do przeprowadzenia postępowania mającego na celu uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie. Minister uznał, że działania podejmowane przez organ I instancji były zatem ukierunkowane na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a czas trwania postępowania pierwszoinstancyjnego nie wykroczył poza rozsądne granice. Organ II instancji zaznaczył również, iż wbrew twierdzeniu skarżących, nieuwzględnienie przez Wojewodę podnoszonych przez nich argumentów dotyczących możliwości innego usytuowania linii przesyłowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], z obrębu [...], nie naruszyło ich słusznego interesu. Podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, wskazał prawidłową podstawę prawną swoich działań, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Odnosząc się do stwierdzenia J. B. i M. B., że w trakcie trwania postępowania przed organem I instancji otrzymywali pisma od P. S.A. z siedzibą w K. oraz Zakładu W. Sp. z o.o. z siedzibą w R., a nie od Wojewody, oraz że nie wyjaśniono im, na jakich zasadach ww. spółki, które są podmiotami gospodarczymi, miałyby być upoważnione do zajmowania stanowiska w przedmiotowej sprawie w imieniu Wojewody, Minister wyperswadował, iż znajdujące się w aktach przedmiotowej sprawy kserokopie pism ww. podmiotu, załączone do pisma inwestora z dnia [...] sierpnia 2017r., znak: [...], datowane na dzień 8 czerwca 2016r., zawierały prośbę o udostępnienie nieruchomości stanowiących własność skarżących do przeprowadzenia przebudowy napowietrznych linii elektroenergetycznych, a zatem czynności objętych również przedmiotową strategiczną inwestycją w zakresie sieci przesyłowej. Brak jest jednak podstaw, aby twierdzić, iż ww. podmiot zajmował w przedmiotowej sprawie stanowisko w imieniu Wojewody. Za niezasadny Minister uznał zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji, która w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny narusza treść prawa własności oraz - pomimo sprzeciwu skarżących - daje prawo wejścia na teren nieruchomości w celach określonych w art. 22 specustawy przesyłowej. Minister stwierdził, że niewątpliwie prawo własności jest chronione konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, jednakże prawo to nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja RP w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczenia tego prawa, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. W ocenie organu odwoławczego, przy realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, której celem jest wzmocnienie sieci linii przesyłowych, nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy specustawy przesyłowej są rekompensowane stosownym odszkodowaniem, co wynika z treści omówionego już w niniejszej decyzji art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym na uwzględnienie nie zasługują zarzuty J. B. i M. B., iż przebieg linii elektroenergetycznej przez środek żyznych pól uprawnych, ogranicza ich prawo własności w stosunku do ww. nieruchomości, gdyż uniemożliwia im rozporządzanie terenem zgodnie z bieżącymi potrzebami. Jak już bowiem wskazano powyżej, skarżącym przysługiwać będzie w tym zakresie stosowne odszkodowanie. Odnosząc się do stwierdzenia J. B. i M. B., że bez odpowiedzi pozostały postawione przez nich kwestie dotyczące wyjaśnienia wpływu planowej inwestycji na zdrowie i samopoczucie mieszkańców okolicy, organ odwoławczy zaznaczył, iż wykonawca przedmiotowej inwestycji będzie zobowiązany do spełnienia wymagań określonych m.in. w rozporządzeniu Ministra środowiska w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności, czyli m.in. dla terenów użytkowanych rolniczo, jak również w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 331). Podkreślono, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w kwestii wymagań higienicznych i zdrowotnych. Odnosząc się do stwierdzenia skarżących, iż jeden ze słupów, który ma zostać posadowiony na działce nr [...], będzie usytuowany w bliskiej odległości od zabudowań mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr [...], Minister wyjaśnił, iż powyższy fakt nie świadczy o wadliwości decyzji Wojewody, bowiem z dokonanej analizy mapy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Wojewody, przedstawiającej zakres terenu objętego planowanym przedsięwzięciem, odległość ww. słupa od granicy działki nr [...] wynosi ok. 60 m. Ustosunkowując się do zarzutów skarżących dotyczących atmosfery panującej na spotkaniach z inwestorem, organ odwoławczy stwierdził, iż powyższa kwestia nie może być przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu odwoławczym w sprawie decyzji Wojewody, bowiem Minister jest obowiązany do oceny wniosku, przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania oraz wydanej decyzji. Odnosząc się do propozycji skarżących, dotyczącej zmiany przebiegu linii elektroenergetycznej i usytuowania słupów przesyłowych w miejscu obecnej linii 220 kV, która ma być w późniejszym czasie zdemontowana, bądź wytyczenia linii na skraju terenów leśnych, które położne są w niedalekiej odległości (np. na działkach nr [...], nr [...], nr [...]), podkreślono, iż to inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących, że poza ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi posadowienia słupów, nie uzyskali żadnej informacji w przedmiocie tego, ile trwać będzie "czasowe" zajęcie terenu, organ II instancji poinformował, że inwestor wskazał we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, działki przeznaczone do czasowego zajęcia stanowią teren przeznaczony na umieszczenie maszyn i urządzeń niezbędnych do wykonania prac budowlano-montażowych w trakcie budowy linii 400 kV. Przedmiotowy teren będzie objęty ograniczeniem przez okres realizacji procesu budowlanego, a wykorzystywany będzie najdalej do zakończenia prac budowlanych na danej działce. W odpowiedzi na stwierdzenie J. B. i M. B., iż zupełnie niezrozumiała jest dla nich informacja zawarta w piśmie inwestora z dnia 21 sierpnia 2017 r., że maszyny naciągowe linii 400 kV mogą zajmować tereny także poza wytyczonym pasem technologicznym, Minister zaznaczył, iż powyższe twierdzenie wnioskodawcy jest zgodne z treścią decyzji Wojewody. W ww. rozstrzygnięciu wyznaczono bowiem tereny przewidziane do czasowego ograniczenia ze względu na konieczność umieszczenia na nich maszyn i urządzeń niezbędnych do wykonania prac w trakcie budowy przedmiotowej linii. Odnosząc się do zarzutów skarżących, iż lokalizacja słupów i linii przesyłowych na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], z obrębu [...], będzie dyskwalifikowała te tereny z prowadzenia na nich określonych upraw, zaś oddziaływanie pola elektromagnetycznego stanowić będzie czynnik zakłócający pracę maszyn rolniczych, jak również, iż istnieje obawa, że rośliny nie będą osiągały takiego wzrostu jak w chwili obecnej, co w sposób bezpośredni przełoży się na spadek uzyskiwanych plonów, Minister wyjaśnił, iż w świetle przepisów specustawy przesyłowej powyższe kwestie nie są przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Wskazane zagadnienia wychodzą poza zakres postępowania zakończonego decyzją Wojewody, gdyż zasadniczym celem postępowania będącego przedmiotem badań organu odwoławczego jest ustalenie lokalizacji inwestycji przesyłowej, a tym samym nie podlegają one ocenie organu II instancji. Na marginesie Minister zaznaczył, iż kwestia dotycząca oddziaływania linii 400 kV na ludzi w związku z emisją pola elektromagnetycznego do środowiska została przeanalizowana w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika zaś z zapisów uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wyniki obliczeń zawarte w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wskazują że na terenie leżącym pod linią, a także w jej bezpośrednim otoczeniu, wartości dopuszczalne poszczególnych składowych pola elektromagnetycznego sprecyzowane w obowiązujących przepisach, nie zostaną przekroczone nawet w najbardziej niekorzystnych warunkach pracy linii. Nie zasługuje zdaniem Ministra również na uwzględnienie zarzut skarżących, iż oddziaływanie pola elektromagnetycznego stanowić będzie czynnik ustawicznie generowanego hałasu. W uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wyjaśniono, że źródłem hałasu, wytwarzanego przez napowietrzne linie elektroenergetyczne jest ulot z elementów przewodzących linii znajdujących się pod napięciem (głównie z przewodów fazowych) oraz wyładowania powierzchniowe na elementach układu elektroizolacyjnego (izolatorach i osprzęcie). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. zaznaczył jednak, iż na całej długości planowanej do wybudowania linii przewiduje się użycie stalowo-aluminiowych przewodów fazowych typu 357-AL1/46-ST1 A, w postaci wiązki trójprzewodowej w każdej fazie. Zastosowanie tego rodzaju wiązki powoduje zdecydowany spadek poziomu hałasu wytwarzanego przez linie napowietrzne, w porównaniu z liniami wyposażonymi w przewody pojedyncze, czy wiązkę dwuprzewodową. Organ środowiskowy podkreślił, że realizacja przedsięwzięcia we wnioskowanym wariancie może powodować, wyłącznie w warunkach złej pogody, emisję do środowiska hałasu o poziomach wyższych niż dopuszczalne określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 112), ale wyłącznie na terenach leżących w odległościach do 30 m od osi linii, a zatem wyłącznie wewnątrz "pasa technologicznego" i tylko w okolicach środka przęsła, przy założeniu, że odległość przewodów fazowych od ziemi wynosi h = hmin = 11 m. Przy większych odległościach od ziemi przewodów fazowych (np. przy oddalaniu się od środka trzęsła) szerokość obszaru, w którym poziom 45 dB może zostać przekroczony, będzie mniejsza niż 60 m, a w niektórych przęsłach, w których odległość od ziemi przewodów fazowych będzie znacznie większa niż 11 m, poziom ten nie będzie przekroczony w żadnym miejscu. Natomiast zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji omawianej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, związani byli ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i nie mogli kwestionować jej ustaleń, skoro jest to odrębny akt administracyjny, o czym zresztą była już mowa w niniejszej decyzji. Mając natomiast na uwadze twierdzenie J. B. i M. B., iż usytuowanie przebiegu linii przesyłowej spowoduje spadek wartości cen rynkowych nieruchomości (zarówno tych, na których usytuowane są słupy, jak i nieruchomości przyległych), Minister wyjaśnił, że organ wydający decyzję dotyczącą ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor. Stwierdzić należy także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody - poza częścią uchyloną niniejszą decyzją - nie naruszają prawa, a zarzuty skarżących stron nie zasługują na uwzględnienie, wobec czego orzeczono jak w rozstrzygnięciu. Skargę na powyższą decyzję skutecznie wnieśli K. C. i T. B. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 6 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym", w zw. z art. 64 ust. 1, art. 21 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1025), zwanej dalej "kc", poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz prawa do życia i zachowania zdrowia, art. 28 ust. 1, art. 27 w zw. z art. 20 i art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez naruszenie zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nierozstrzygnięcie zgłoszonych przez nich uwag do projektu ww. planu, a także ustalenie ww. planu w oparciu o niewłaściwą nieaktualną mapę, na której nie było naniesionego budynku mieszkalnego stanowiącego ich własność, art. 288 w zw. "z art. 305(4)" kc, poprzez nieuwzględnienie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tak, aby służebność przesyłu jak najmniej utrudniała korzystanie skarżącym z nieruchomości obciążonej, art. 6, art. 7 i art. 8 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706 i poz. 707), poprzez podjęcie decyzji o wytyczeniu linii 400 kV wbrew woli mieszkańców, z pominięciem wymaganych procedur, w szczególności szerokich konsultacji społecznych, wysłuchania wszystkich możliwych scenariuszy w celu przyczynienia się do ochrony prawa każdej osoby, art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, poprzez nieprzesłanie na ich adres decyzji Wojewody [...], aby mogli zapoznać się z jej treścią i w ustawowym terminie wnieść od niej odwołanie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty K. C. i T. B. wnieśli o stwierdzenie nieważności "zaskarżonej uchwały" w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo uzasadnili powyższe zarzuty wskazując jednocześnie, iż "podtrzymują wszystkie argumenty, które podnosili dotychczas od treści uwag do projektu planu zagospodarowania przestrzennego począwszy poprzez wszystkie postępowania administracyjne i sądowe w tej sprawie toczące się i zakończone". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 404), która określa zasady i warunki przygotowania oraz realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Wykaz strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określa załącznik do ww. ustawy, w którym pod pozycją nr 18 została ujęta przedmiotowa inwestycja pn.: "Budowa linii 400 kV [...]". Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest m. in. na działkach skarżących oznaczonych nr ew. [...] i [...] obręb [...], gmina G. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, zgodnie z którym, organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w trybie specustawy przesyłowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu sieci przesyłowych decyduje inwestor i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Wskazać należy, że przepisy specustawy przesyłowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Tylko w przypadku stwierdzenia przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, zobowiązuje te organy do odmowy ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. W obowiązującym porządku prawnym, analiza potencjalnych wariantów przebiegu planowanej linii 400 kV [...] przeprowadzona była na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które to postępowanie jest postępowaniem odrębnym, a prawidłowość wydanej w tym postępowaniu decyzji nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Natomiast ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych musi być zgodne z wariantem jej przebiegu wskazanym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z akt administracyjnych, a w szczególności z pisma P. S.A. z 23 stycznia 2017 r. skierowanego do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. wynika, że zmiana trasy linii 400 kV [...], na którą wskazują skarżący, nastąpiła na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie z decyzji środowiskowej Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. nr [...], z [...] marca 2017 r., wynika, że na lokalizację linii miał także wpływ fakt uwzględnienia wniosków, jakie wpłynęły w związku z obwieszczeniem Wójta Gminy G. o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej na działce nr [...] obręb [...] oraz stanu zagospodarowania i użytkowania zabudowań na działce nr [...]. Brak naniesienia budynku na mapie zasadniczej, pozyskanej z Ośrodka Geodezyjnego, która posłużyła do opracowania MPZP Gminy G., w żaden sposób nie wpłynął na opracowanie raportu ooś. Jednocześnie zaznaczono, że budynek został uwzględniony w raporcie ooś i zostały dla niego przeprowadzone wszystkie niezbędne analizy, które nie wykazały przekroczeń standardów środowiska. Odnosząc się do usytuowania słupa na działce nr [...] wskazano, że został on zlokalizowany na tej części działki, która nie jest wykorzystywana rolniczo, aby w jak najmniejszym stopniu utrudnić pracę oraz dalsze korzystanie z nieruchomości. Wyniki obliczeń zawarte w raporcie wskazują, że na terenie leżącym pod linią, a także w jej bezpośrednim otoczeniu wartości dopuszczalne poszczególnych składowych pola elektromagnetycznego sprecyzowane w obowiązujących przepisach nie zostaną przekroczone nawet w najbardziej niekorzystnych warunkach pracy linii. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zarzuty skargi związane z naruszeniem procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy G. z dnia [...] października 2016 r. nr [...], wykraczają poza granice przedmiotowej sprawy. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji. Niewątpliwie prawo własności jest chronione przez Konstytucję RP w art. 21 ust. 1. Prawo to jednak nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczenia tego prawa, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Należy zaznaczyć, że specustawa przesyłowa służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Decyzja ustalająca lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]", na działkach skarżących ogranicza sposób wykonywania prawa własności poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na ich teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej, niezwłocznie po wykonaniu robót, o których mowa w ust. 1, na inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu przysługuje od inwestora odszkodowanie. Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zatem kwestia dotycząca wypłaty odszkodowania, jak również ustalenie jego wysokości, nastąpi po zrealizowaniu przedmiotowej inwestycji. Zatem, pomimo ingerencji w prawo własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z planowaną inwestycją, co w konsekwencji nie narusza proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.