IV SA/Wa 2565/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. G. i D. G. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę M. M. G. i D. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P., zaskarżając przedmiotową uchwałę w części tj. w zakresie § 14 ust. 7 oraz § 20 ust. 4 pkt. 6. Wskazanej uchwale w zaskarżonej części zarzucili naruszenie art. 9 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uchwalenie planu miejscowego, który w zaskarżonej części jest sprzeczny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. i gminy B., jaki został przyjęty przez Radę Miejską w B. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na rzecz skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazali, że studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne. Sporządzenie i uchwalenie studium jest obowiązkowe. Studium jest aktem polityki przestrzennej gminy o doniosłym znaczeniu. To właśnie w tym dokumencie dokonuje się kwalifikacji przeznaczenia poszczególnych obszarów gminy oraz wstępnej lokalizacji przestrzeni publicznych i infrastruktury publicznej. Natomiast realizacja ustaleń studium następuje poprzez uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jako aktów prawa miejscowego. Uchwalone plany muszą być obowiązkowo zgodne ze studium. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 i 4 ustawy o palowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "w celu określenia polityki, przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium". Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych". Skarżący podkreślili, że z treści cytowanych przepisów wprost wynika, że wyraźną wolą ustawodawcy było pozostawienie organom gminy uprawnienia do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (aktów prawa miejscowego), przy jednoczesnym nałożeniu obowiązku przestrzegania reguł stanowienia prawa. Uwzględniając powyższe skarżący wskazali, że Rada Miejska Gminy B. w dniu [...] maja 2008 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P., która częściowo § 14 ust. 7 oraz częściowo w § 20 ust. 4 pkt. 6 jest niezgodna z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. i gminy B. przyjętego przez Radę Miejską w B. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. W/w studium dopuszcza możliwość wykorzystywania energii ze źródeł odnawialnych w postaci wiatrowni jedynie do celów grzewczych na terenie miasta B. Okoliczność ta wynika z zawartego w rozdziale V studium (Kierunki rozwoju) pkt. 4.8.7.3 (zaopatrzenie w ciepło) i powołanego w tytule rozdziału 4.8.7. załącznika nr 16 (rysunku nr 16). Zgodnie z treścią powołanego punktu: "do celów grzewczych należy więc wykorzystywać gaz przewodowy, paliwa płynne (olej opałowy lekki), energię elektryczną. Wskazane jest wykorzystywanie do celów ogrzewania tzw. odnawialnych źródeł energii: wiatrowni, biomasy (drewno, słoma), itp." Tymczasem w planie miejscowym wsi P. zawarto zapisy, z których można by wyprowadzić wniosek, iż zezwalają na budowę wiatrowni: - w ust. 7 § 14 (określającym zasady zaopatrzenia w energię elektryczną) zamieszczono zapis: "Dopuszczenie stosowania alternatywnych źródeł energii elektrycznej: np. wiatrowi, generatorów prądu". - w pkt 6 ust. 4 § 20 (określającym parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu) zamieszono zapis: "ustala się maksymalną wysokość masztów oświetleniowych do 25m, masztów telefonii komórkowej do 40 m, masztów wiatrów ni do 80 m". Uwzględniając powyższe należy wskazać, że skoro studium dopuszcza tworzenie wiatrowni jedynie celem zaspokojenia potrzeb ciepłowniczych miasta B., to nie może być wątpliwości, że zawarcie w/w zapisów w planie miejscowym wsi P., było niedopuszczalne i skutkowało naruszeniem art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konsekwencją zaś tego naruszenia winno być stwierdzenie nieważność planu miejscowego w zaskarżonej części. Uzasadniając naruszenie interesu prawnego skarżący wskazali, że obecnie na wniosek inwestora L. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...], toczy się postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę farmy elektrowni wiatrowej. W postępowaniu tym skarżacym przysługuje status strony, z uwagi na okoliczność, iż należące do nich nieruchomości, znajdują się w obszarze oddziaływania w/w inwestycji. W ocenie skarżących lokalizacja zaawanasowanych technologicznie farm elektrowni wiatrowych produkujących w sposób przemysłowy energię elektryczną nie jest tożsama z budową wiatrowni, o których mowa w planie miejscowym, a realizacja inwestycji (w przypadku uzyskania przez inwestora pozytywnego rozstrzygnięcia) doprowadzi do rażąco negatywnych skutków w postaci negatywnego oddziaływania na zdrowie osób znajdujących się w obszarze oddziaływania farmy elektrowni wiatrowych oraz rażącego obniżenia wartości i utrudnienia zbywalności nieruchomości przysługującej stronom. Lokalizacja farmy elektrowni wiatrowej ingerować będzie w prawo własności do nieruchomości przysługujące skarżącym. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2012 r., skarżący skierowali do Rady Miejskiej w B., wezwanie do usunięcia naruszenia przepisów prawa, poprzez uchylenie zapisów planu miejscowego, sprzecznych z postanowieniami studium. W dniu [...] sierpnia 2012r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę nr [...], mocą której odmówiono uwzględnienia wezwania. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w B. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazała, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. i Gminy B." przyjęte przez Radę Miejską w B. uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. oraz "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi P." uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z [...] lipca 2008 r., Nr [...], poz. [...]), zostały sporządzone na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871). Nie obowiązują zatem ustalenia art. 10 ust. 2a dotyczące studium, iż w studium określa się w szczególności, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie oraz dotyczące planu miejscowego ustalenia art. 15 ust. 3 pkt 3a. iż w planie miejscowym określa się "granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Dlatego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w pkt 4.8.7. ustalono kierunki "Zaopatrzenia w ciepło" w brzmieniu: 4.8.7. 1 Podstawowym założeniem przyjętym przy określaniu zasad obsługi ludności w zakresie zaopatrzenia jest maksymalne ograniczenie zanieczyszczenia powietrza. Z tego względu należy wykluczyć stosowanie lokalnych kotłowni i pieców grzewczych opalanych paliwem stałym. 4.8.7.2. Nie przewiduje się również czynnych systemów poza zabudową wielorodzinną w mieście pozostawiając źródła lokalne. Na terenie gminy rozwiązania lokalne stosują się do pojedynczych obiektów, grupy budynków lub osiedli. 4.8.7.3. Do celów grzewczych należy więc wykorzystywać gaz przewodowy, paliwa płynne (olej opałowy lekki), energię elektryczną. Wskazane jest wykorzystywanie do celów ogrzewania tzw. odnawialnych źródeł energii: wiatrowni, biomasy (drewno, słoma), itp. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w studium określa się kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Uwzględniając wymogi § 6 pkt 5 zawartego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń części tekstowej studium, w studium ustalono: wytyczne określania w planach miejscowych wykorzystania i rozwijania potencjału już istniejących systemów oraz koordynacji lokalnych i ponadlokalnych zamierzeń t inwestycyjnych. W studium określono źródła wytwarzania energii cieplnej, czyli z wyjątkiem obszaru miasta źródła indywidualne wytwarzania ciepła. Poza częścią obszaru miasta nie oznaczono również nośników ciepła. Poza częścią obszaru miasta nie oznaczono na rysunkach Studium miejsc rozmieszczenia wymienionych w pkt 4.8.7. źródeł wytwarzania ciepła. W studium ustalono dopuszczalne źródła dla wytwarzania ciepła dla obszaru miasta i wiejskiej części gminy. Ustalono, że ciepło może być wytwarzane z " gazu przewodowego, paliw płynnych (olej opałowy lekki), energii elektrycznej. Wskazano do wykorzystywania do celów ogrzewania tzw. odnawialnych źródeł energii: wiatrowni, biomasy (drewno, słoma), itp." Ustalono także, że do celów grzewczych należy wykorzystywać między innymi odnawialne źródła energii, w tym wiatrowej zarówno dla obszaru miasta jak i dla terenów wiejskich gminy, a nie tylko dla obszaru miasta. Powyższe ustalenia studium stanowiły podstawę dla formułowania ustaleń § 14 ust. 7 i § 20 ust. 4 pkt 6 w "Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi P." uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. Ustalenia § 14 ust. 7 planu miejscowego w brzmieniu ("7. Dopuszczenie stosowania alternatywnych źródeł energii elektrycznej: np. wiatrowi, generatorów prądu.") są zgodne z ustaleniami studium, ponieważ jak zapisano w § 17 uchwały źródłem zaopatrzenia w ciepło będzie również energia elektryczna. Ustalenia części § 20 ust. 4 pkt 6 skarżonego planu miejscowego w brzmieniu ("6 ustala się maksymalną wysokość (.....) masztów wiatrowni do 80 m" są konsekwencja przyjętych rozwiązań zaopatrzenia w ciepło. W dalszej kolejności wyjaśnienia wymaga – zdaniem organu – czy stronie skarżącej przysługuje interes prawny lub uprawnienie umożliwiające zaskarżenie uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. i czy ten indywidualny interes prawny (uprawnienie) mógł zostać naruszony zaskarżoną uchwałą. Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego posiada skarżący, którego prawa lub obowiązki kształtuje zaskarżony akt. Przez interes prawny rozumie się naruszenie przez Radę Miejską w B. konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżących. Skarżący nie posiadają nieruchomości w obszarze planu. Obszar planu nie graniczy z nieruchomością skarżących, którą jest działka ewidencyjna nr [...] położona w miejscowości R. Działkę oddziela od obszaru planu część korytarza rzeki [...], a ponadto w obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. wyznaczono bufor ochronny o szerokości około 140 m, który tworzą pas terenu ZN i droga KDW. Organ podkreślił, że wprawdzie orzecznictwo sądowe dopuszcza możliwość naruszenia interesu prawnego dla nieruchomości pozostającej poza obszarem planu, jednak w tym przypadku nie zachodzi taka okoliczność. Działka skarżących położona jest bowiem w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki [...], w którym zgodnie z przepisami art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, "zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym: - wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych; sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; - zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie". Ponadto ustalenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. dopuszczają realizacje wiatrowni jako źródła energii dla obszaru planu, a nie jako produkcji na skalą przemysłową ( § 14 ust. 7 str.nr 53 akt sprawy). Ustalenia przeznaczenia terenu w obszarze planu nie powodują zdaniem Rady Miejskiej ograniczenia prawa własności i naruszenia interesu prawnego. Prawo własności skarżących nie zostało ograniczone ustaleniami planu. Prawo wykonywania prawa własności na działce ewidencyjnej nr [...], położonej poza obszarem planu, jest ograniczone z tytułu określonych na podstawie przepisów odrębnych z zakresu prawa wodnego - obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Ustalenia planu nie naruszają prawa, a także nie nadużywają przysługujących gminie uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżących, a także, czy skarżący wyczerpali ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej w B. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego, co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, skarżący zawarli w piśmie z dnia 1 sierpnia 2012 r., które wpłynęło do Rady w dniu 3 czerwca 2013 r. Skarga do Sądu złożona została w dniu 11 lipca 2013 r., a więc przed upływem terminu 60 dni od dnia złożenia wezwania o usunięcie naruszenie prawa. Skargę złożono zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Do ustalenia pozostaje zatem, czy powołana uchwała dotyczy interesu prawnego skarżących i czy narusza ten interes prawny. Skarżący wywodzą swój interes prawny z faktu przysługiwania im prawa własności do działki o nr [...] położonej we wsi R., na terenie nie objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały. Z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, iż przesłanką merytorycznego badania zgodności z prawem uchwały jest stwierdzenie naruszenia interesu prawnego tą uchwałą. Rozstrzygnięcie sprawy w pierwszej kolejności wymagało zatem oceny spełnienia tej przesłanki, a analiza prawidłowości podjętej uchwały nastąpić mogła dopiero po wykazaniu zaistnienia naruszenia interesu prawnego skarżących podjętą uchwałą. Naruszony interes prawny lub uprawnienie wynikać musi z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę, a skarżący wykazać musi istnienie bezpośredniego związku między zaskarżoną uchwałą i własną indywidualną sytuacją prawną. Interes prawny jest więc kategorią prawnomaterialną, obejmuje uprawnienia i obowiązki oparte na prawie. Legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego posiada jednostka, której prawa lub obowiązki kształtuje zaskarżony akt. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do kategorii interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego pozycję prawną. Wkroczenie przez organ w tę sferę, stanowi przejaw naruszenia interesu prawnego. Ingerencja władzy w tą sferę może być przy tym uprawniona lub naruszająca zakres przyznanych organowi kompetencji. Skarżący nie wykazali naruszenia tak rozumianego interesu prawnego podjęciem zaskarżonej uchwały. Z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, by jej podjęcie doprowadziło do naruszenia normy prawa materialnego, kształtującego sytuację prawną skarżących. Przedmiotem zaskarżonej uchwały jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tj. akt, który określa przeznaczenie terenów, ustala sposób ich zagospodarowania i zabudowy. Brak jest podstaw do uznania, by podjęcie uchwały doprowadziło do naruszenia przysługującego skarżącym prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę Nr [...] we wsi R. Nieruchomość ta nie jest położona w granicach obszaru objętego ustaleniami planu. Nieruchomość ta jako nie objęta planem nie podlega żadnym ograniczeniom wskazanym w zaskarżonej uchwale. Skarżący kwestionują przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów, które są własnością innych osób. W takiej sytuacji winni oni wykazać, iż ten sposób zagospodarowania określony w planie będzie miał wpływ na ich uprawnienia i obowiązki tj. ograniczy ich w wykonywaniu prawa własności, bądź nałoży na nich pewne obowiązki. Skarżący nie wykazali wpływu ustaleń planistycznych na sposób korzystania z ich własności. Nieruchomość skarżących jest położona w sąsiedztwie obszaru objętego planem. Kwestionują oni możliwość posadowienia na terenie objętym planem farmy wiatrowej. Przedmiotowa działka oddzielona jest od działki skarżących terenem zieleni naturalnej o szerokości 110 m, bez prawa zabudowy, oznaczonej w miejscowym planie symbolem Zn. Jednocześnie granica planu przebiega przez środek rzeki [...]. Legitymacja skarżących nie znajduje uzasadnienia w treści art. 144 kc, który stanowi, iż właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Nie wykazali on bowiem by ustalenia planistyczne prowadziły do zakłócenia korzystania z ich nieruchomości ponad przeciętną miarę. Zdaniem Sądu odległość nieruchomości skarżących od planowanych elektrowni wiatrowych wyklucza możliwość podlegającego ochronie prawnej naruszenia prawa własności skarżących. Nieistnienie normy prawnej podlegającej naruszeniu w tym zakresie uzasadnia stwierdzenie braku interesu prawnego skarżących. Wskazywana przez skarżących kwestia obniżenia wartości nieruchomości oraz możliwości zagospodarowania działki nie podlega ochronie przez przepisy prawa materialnego. Podkreślić należy, iż żaden właściciel nieruchomości planując jej wykorzystanie, określoną zabudowę, inwestycję, rodzaj działalności gospodarczej nie ma zagwarantowanej przepisami niezmienności otoczenia. Skarżący nie wykazali, iż podjęcie zaskarżonej uchwały narusza ich interes prawny, będący w świetle art. 101 ust. 1 ustawy przesłanką wniesienia skargi. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała na naruszyła interesu prawnego skarżących bowiem w żadnym zakresie nie zmieniła i nie pogorszyła sytuacji prawnej właścicieli działki nr [...] i możliwości jej zagospodarowania. Działka skarżących położona jest na terenie zalewowym, w sąsiedztwie rzeki [...]. Teren działki skarżących znajduje się na terenie szczególnego zagrożenia powodziowego, ustanowionego w studium zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.