IV SA/Wa 2572/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., po rozpatrzeniu zażalenia A. P. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...]kwietnia 2011 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego i oczka wodnego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gmina S., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) podał, że Wójt Gminy S. z dnia [...]marca 2011 r., wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego i oczka wodnego na działce nr [...] położonej w miejscowości W., gmina S.. Postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2011 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. odmówił dokonania uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z uwagi na jej sprzeczność z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, określonym w § 5 pkt 8 Uchwały Sejmiku Województwa P. nr [...]z dnia [...]kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). Na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G., zażalenie wniósł Pan A. P. wskazując, że pomieszczenie gospodarcze, służące początkowo jako skład materiałów budowlanych przeznaczonych na budowę domku letniskowego było niezbędne dla realizacji nałożonego na niego obowiązku rolniczego zagospodarowania działki i służyło również przechowywaniu koniecznych narzędzi (takich jak m.in. szpadle, grabie, widły, łopaty, wiadra, konewki, środki do uprawy i ochrony roślin, i.t.p.), a jego postawienie nie budziło zastrzeżeń odpowiednich władz. GDOŚ podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że działka inwestycyjna znajduje się na terenie G. Obszaru Chronionego Krajobrazu i istotne jest ustalenie, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst. jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), wynikającymi z utworzenia G. Obszaru Chronionego Krajobrazu, którego funkcjonowanie reguluje Uchwała Sejmiku Województwa P. nr [...] z dnia [...]kwietnia 20010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. (Dz. Urz. Woj. [...]Nr [...], poz. [...]), szczególnie czy w kontekście obowiązujących na tym terenie zakazów dopuszczalna jest lokalizacja uzgadnianej inwestycji. Organ zaznaczył, że z załączników graficznych nr 1 i 2 do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż działka o nr [...]w całości znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora D.. Tym samym przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, określonym w § 5 pkt 8 w/w Uchwały Sejmiku Województwa P.. Następnie GDOŚ stwierdził, że nie jest możliwym w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, dotyczących urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Urządzenia wodne, to zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz. U. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.): "urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich (...)". Zdaniem organu inwestycja ta nie może być zaliczona również w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej. Organ wyjaśnił, że w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64 poz. 592 z późn. zm.) wskazano, iż przez "prowadzenie działalności rolniczej' należy rozumieć prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Natomiast zgodnie z art. 1a pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 Nr 95 poz. 613) poprzez działalność rolniczą należy rozumieć produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) przez budynek gospodarczy należy rozumieć "budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych". W ocenie organu sposób wykorzystywania budynku gospodarczego wskazany przez skarżącego prowadzi do stwierdzenia, iż przedmiotowy budynek gospodarczy nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej mającej charakter zorganizowanej działalności rolniczej, a stanowi jedynie miejsce przechowywania narzędzi rolniczych służących skarżącemu jako mieszkańcowi budynku letniskowego znajdującego się na działce nr [...]. Z kolei oczko wodne w ocenie GDOŚ nie stanowi również urządzenia wodnego. Zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (Dz.U. z 2012, poz. 145 j.t.), urządzenia wodne to, "urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich (...)". Natomiast oczko wodne znajdujące się na działce [...]stanowi obiekt pełniącym jedynie funkcje ozdobne. Jednocześnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaznaczył, że nie może wypowiadać się w zakresie wykonania przez skarżącego obowiązków nałożonych na niego w decyzjach administracyjnych wydanych przez inne organy administracyjne w zakresie rolniczego zagospodarowania działki. Następnie organ rozważył , czy możliwe jest w okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie odstępstw od w/w zakazu, określonych w § 7 ust. 3 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 w/w uchwały mówiących, iż zakaz ten nie dotyczy: 1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych), gdzie dopuszcza się uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przyległych działkach; 2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełniania istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegów wód; 3) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani; 5)odcinków plaż nadmorskich, na których właściwy Dyrektor Urzędu Morskiego dopuszcza sytuowanie sezonowych obiektów budowlanych; 4) istniejących, obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych, zrealizowanych na podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 stycznia 2004 r. - gdzie dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno- krajobrazowych, pod warunkiem nie zwiększania powierzchni zabudowy, a także nie przybliżania zabudowy do brzegów wód, jeżeli w trakcie postępowania strona wykaże brak niekorzystnego wpływu planowanej inwestycji na chronione w danym obszarze ekosystemy i krajobraz. GDOŚ doszedł do przekonania, ze w sprawie niniejszej nie występują przesłanki do zastosowania określonych w § 7 ust. 3 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 w/w uchwały odstępstw od w/w zakazu lokalizowania obiektów budowlanych. Ponadto organ wskazał, że w § 9 uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa P. wskazano, iż niniejsze uchwała nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów prawnych, obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. W uzasadnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego gminy S. wygasł przed [...]grudniem 2003 r. Natomiast w/w uchwała weszła w życie w dniu 17 czerwca 2010 r. Ponadto z uwagi na fakt, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy legalizacji budynku gospodarczego i oczka wodnego, to organ uznał, że w zakresie budowy przedmiotowych obiektów skarżący nie nabył żadnych uprawnień. Tym samym odmowa dokonania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy nie jest sprzeczna z § 9 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa P.. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził ponadto, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od zakazu wskazanego w § 5 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa P. nr [...], określonych w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220 t.j.). Na powyższe postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli E. i A. P. z tym, że skarga E. P. została prawomocnym postanowieniem Sądu odrzucona z przyczyn formalnych, co skutkowało rozpoznaniem przez Sąd tylko skargi A. P.. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 7 uchwały Sejmiku Województwa P. nr [...]. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację analogiczną jak w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podkreśliła, że wybudowane oczko wodne na działce letniskowej miało na celu poprawę walorów estetyczno-krajobrazowych, a § 7 ust.3 pkt 5 w/w uchwały Sejmiku Województwa P. dopuszcza przebudowę i modernizację istniejącego zainwestowania w celu poprawy standardów ochrony środowiska oraz walorów estetyczno-krajobrazowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 7 maja 2013 r, sygn.. akt IV SA/Wa 2705/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. stwierdzając, że organ wydał rozstrzygnięcie po upływie ustawowego dwutygodniowego terminu zakreślonego dla tegoż organu na jego wydanie. W wyniku wniesienia przez GDOŚ skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1937/13 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA stwierdził, że w niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. wydał rozstrzygnięcie w przewidzianym w ustawie terminie, albowiem 21-dniowy termin upływał dopiero w dniu [...] kwietnia 2011 r., natomiast organ wydał rozstrzygnięcie w dniu [...]kwietnia 2011 r., a więc z zachowaniem terminu. Wskazał, że skoro postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zapadło w przewidzianym ustawą terminie, Sąd I instancji winien był merytorycznie rozpoznać skargę na utrzymujące je w mocy postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawa jest rozpoznawana po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniej wydanego w tej sprawie wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że Sąd rozpoznając tę sprawę po raz kolejny jest związany orzeczeniem NSA z uwagi na treść art. 190 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a. dotyczy zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, zawęża to również "granice danej sprawy" w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. dla sądu pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana, gdyż w takim przypadku granice te wyznacza wyrok NSA wydany na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. (wyrok NSA z 20 września 2006r., II OSK 1117/05, LexPolonica nr 2211810). Jak powyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną GDOŚ wskazał, iż Sąd pierwszej instancji winien był merytorycznie rozpoznać skargę bowiem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. wydał rozstrzygnięcie w przewidzianym w ustawie terminie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zasadności odmowy uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego i oczka wodnego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości W., gmina S., w związku z jej lokalizacją w granicach G. Obszaru Chronionego Krajobrazu i uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i w konsekwencji takiej oceny skargę należało oddalić. Nie ulega zatem wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja wymagała uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2015 r., poz. 1651 j.t.) obszary chronionego krajobrazu stanowią formę ochrony przyrody. Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2015 r., poz. 199), decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów objętych tą formą ochrony przyrody, wydaje się w uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Mając na uwadze powyższe w przedmiotowej sprawie istotne było wyjaśnienie przez organ uzgadniający i wyrażenie stanowiska, czy w kontekście obowiązujących na terenie G. Obszaru Chronionego Krajobrazu zakazów i wymagań, wprowadzonych uchwałą Sejmiku Województwa P. nr [...] z dnia [...]kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie p. (Dz. Urz. Woj. P. Nr [...], poz.[...]) dopuszczalna jest lokalizacja uzgadnianej inwestycji. Akt ten jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. Powołana uchwała Sejmiku Województwa P. w § 5 pkt 8 wprowadziła zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej organ dokonując odmowy uzgodnienia projektu decyzji trafnie powołał się na wymieniony zakaz. Jak wynika bowiem z niekwestionowanych przez stronę skarżącą, ustaleń organów obu instancji, działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy przedstawionym organowi ochrony przyrody do uzgodnienie położona jest w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegowej jeziora D. oznaczonego na mapie ewidencyjnej jako Ws. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem organów orzekających, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie występują przesłanki do zastosowania odstępstw od zakazu określonego w § 5 pkt 8 w/w uchwały Sejmiku Województwa P.. W kontekście stanowiska skarżącego powołującego się na działania organów administracji w poprzednich latach, które skarżący postrzegł jako zalegalizowanie budowy przedmiotowych obiektów, wskazać należy, że okoliczności te nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska miał w tym postępowaniu ocenić wyłącznie przedstawiony mu do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dla określonej w tym projekcie inwestycji w zakresie swoich kompetencji jako organu ochrony przyrody. Natomiast organ ochrony przyrody jako organ uzgodnieni owy nie może dokonywać oceny czy w konkretnym przypadku zasadne było prowadzenie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Nadto zauważenia wymaga, że organy uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy, której wydanie następuje w ramach postępowania legalizacji samowoli budowlanej dokonują rozstrzygnięcia uwzględniając aktualny stan faktyczny i prawny. Z obowiązującej konstytucyjnej zasady praworządności wynika, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji (postanowienia). Przy przyjęciu, że stan faktyczny sprawy wyczerpuje zakaz ustanowiony w § 5 pkt 8 w/w uchwały Sejmiku Województwa P., konieczne było rozważenie przez organ, czy nie wystąpiły sytuacje normatywnie ujęte w tym akcie, które wyłączałyby tenże zakaz. Przywołana bowiem uchwała w § 7 ust. 3 przewiduje odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Organy obu instancji dokonały ustaleń w tym zakresie i w ocenie Sądu zasadnie przyjęły, że nie wystąpiły w sprawie wymienione w tym przepisie okoliczności. Nie budzi również zastrzeżeń, że w sprawie niniejszej nie znajdują zastosowania żadne z odstępstw od w/w zakazu przewidzianego w § 5 pkt 8 uchwały określone w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Przedmiot postępowania nie stanowi inwestycji celu publicznego, jak również nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym. Z kolei zgodnie z § 9 uchwała nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz prawomocnych orzeczeń administracyjnych i innych aktów obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. Słusznie wywiódł GDOŚ, że skoro miejscowy plan zagospodarowania Gminy S. wygasł przed 31 grudnia 2003 r. oraz z uwagi na fakt, że projekt decyzji dotyczy legalizacji budynku gospodarczego i oczka wodnego, to skarżący nie nabył żadnych uprawnień. Prawidłowo zatem uznał organ uzgadniający, że skoro w sprawie nie mają zastosowania odstępstwa od ustanowionego zakazu, to legalizacja przedmiotowych obiektów budowlanych naruszy zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Tym samym w przedstawionym stanie sprawy, ocena legalności zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270.), orzekł, jak w sentencji.