IV SA/Wa 2573/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. C. i S. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: - przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 7 października 2013r. Z. i S. C. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (za pośrednictwem organu) skargę na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2011r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. oraz wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Skarżący podnieśli, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnili, że oczekiwali na rozpatrzenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez organ, zgodnie z udzielonym pouczeniem. Podnieśli, że zostali poinformowali, że od dnia doręczenia odpowiedzi organu na powyższe wezwanie, rozpocznie bieg termin 30 dni na zaskarżenie tej uchwały. W ocenie strony skarżącej Rada Gminy S. uniemożliwiła skarżącemu skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Z okoliczności faktycznych sprawy, niekwestionowanych przez strony postępowania wynika, że w dniu 9 lipca 2013r. skarżący złożyli w Urzędzie Gminy S. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą. Rada Gminy S. rozpatrzyła powyższe wezwanie (uchwała z dnia [...] września 2013r., nr [...] zastała doręczona stronie skarżącej w dniu 17 września 2013r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu złożony przez Z. i S. C. jest uzasadniony. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Natomiast brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie dotyczącym problematyki art. 53 § 2 p.p.s.a. przyjmuje się, że jeżeli w okresie biegu sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi organ udzieli odpowiedzi na wezwanie i doręczy ją stronie, wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, a bieg swój rozpoczyna termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia stronie odpowiedzi. Natomiast jeżeli w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi, termin sześćdziesięciu dni liczony jest od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Sześćdziesięciodniowy termin ma zastosowanie także i wówczas, gdy organ wprawdzie udzielił odpowiedzi, lecz jej doręczenie nastąpiło już po jego upływie. Skarżący podnieśli, że oczekiwali na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mając świadomości, że data jego doręczenia (przed lub po upływie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania), ma znaczenie dla dalszego postępowania. Oczekując na załatwienie sprawy działali w zaufaniu do władzy publicznej (organu gminy). Sąd stwierdza, pamiętając o zasadzie, że należy tak interpretować przepisy obowiązującego prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu "jako gwarancję poszanowania praw człowieka", że skarżący wykazali, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy. Zdaniem Sądu działanie organu w niniejszej sprawie mogło wprowadzić skarżących w błąd. Skarżący zostali pouczeni przez organ, że ich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostanie rozpatrzone po przerwie wakacyjnej. Skarżący kierując się treścią pouczenia udzielonego przez organ czekali na rozpatrzenie ich wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nie wnieśli skargi w terminie. Rada Gminy informując stronę o terminie do załatwienia wezwania powinna prawidłowo pouczyć skarżących o terminie wniesienia skargi, jednak tego nie uczyniła. Tym samym swoim działaniem Rada Gminy uniemożliwiła skarżącym skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Niedopuszczalne jest, by strona ponosiła negatywne konsekwencje błędnego postępowania organów administracyjnych. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżących. Skoro uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowane zostało błędnym pouczeniem organu, to Z. i S. C. nie można przypisać winy w uchybieniu terminu. Fakt mylnego pouczenia strony o trybie (terminie) kwestionowania rozstrzygnięcia nie wpływa na bieg terminu do wniesienia skargi, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2005r., sygn. akt I OSK 271/05, publ. LEX nr 188813). Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.