IV SA/Wa 2578/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda" lub "organ II instancji"), w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.- dalej: k.p.a) w związku z art. 9a, art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (jt. Dz.U. z 2015r. poz. 782) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015r., ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,2000ha stanowiącej własność Z. i H. K., poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedziba w [...] (dalej: [...] S.A.) na założenie i przeprowadzenie w granicach pasa technicznego przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...]-[...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]-[...]" oraz zobowiązującej [...] S.A. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, zobowiązującej wnioskodawcę do zapłaty odszkodowania. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] maja 2015r. nr [...] Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z dnia 10 lutego 2015r. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,2000ha, stanowiącej własność Z. i H. K., poprzez zezwolenie [...] S.A. z siedziba w [...] (dalej: [...] S.A.) na założenie i przeprowadzenie w granicach pasa technicznego przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...]-[...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]-[...]". W decyzji określono, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości polegać będzie na zezwoleniu na: - przeciągnięciu nad działką, przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...]-[...], tj. przewodów fazowych 3xAFL-8350 mm i odgromowych linii 2xOPGW 48J skojarzonych ze światłowodem podwieszonym na słupach energetycznych wybudowanych na nieruchomościach sąsiednich w obrębie pasa technologicznego oraz późniejszym funkcjonowaniu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji, -dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez [...] S.A. w celu wykonania czynności związanych z budową eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów, - ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii o szerokości 70 m (tj. po 35 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 m wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska, -wycinkę istniejącego na nieruchomości drzewostanu w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, w szczególności wycinkę drzewostanu na obszarze pasa technicznego oraz trwałe lub okresowe wyłączenie części nieruchomości (w obrębie pasa technicznego) z produkcji rolnej i/lub leśnej. W decyzji organ wskazał także na lokalizację i powierzchnię ograniczenia, stosownie do załącznika graficznego do decyzji – mapy w skali 1:1000 z naniesionym projektowanym odcinkiem linii elektroenergetycznej w obrębie przedmiotowej działki tj. pasa technologicznego o powierzchni 0,3557ha (pas o wymiarach 70m na 51m) oraz okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015r. do grudnia 2016r., nie dłużej niż 60 dni. Zobowiązał również [...] S.A. z siedzibą w [...] do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po przeprowadzeniu linii energetyczne, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania. Od wskazanej wyżej decyzji odwołanie wniosła Z. K. wskazując, iż decyzja Starosty jest dla niej krzywdząca i narusza jej ważny interes. Odwołująca się wskazała, że linia przebiega przez jej działkę w połowie i tym samym uniemożliwia wydzielenie działek budowlanych. Odwołująca podkreśliła, że działka handlowo będzie bezwartościowa i z tego względu nie zgadza się ona z proponowanym przez [...] S.A. odszkodowaniem, które jej zdaniem winno rekompensować wszelkie straty wynikające ze spadku wartości nieruchomości. Proponowana kwota w wysokości 3.500 zł zdaniem Z. K. jest rażąco niska co oznacza, iż nie było woli negocjacji drugiej strony co do wysokości odszkodowania. Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Z. K. decyzją z dnia [...] lipca 2015 nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy prawa a także podniósł, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonym Uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV [...]-[...] na terenie Gminy [...] (Dz.Urz.Woj. [...] z 2015r. poz. 123), nieruchomość położona jest na terenie przebiegu w/w linii elektroenergetycznej. Organ wyjaśnił również, że w trybie postępowania nadzorczego Wojewoda [...] w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] listopada 2014r., [...] i z dnia [...] grudnia 2014r., [...] stwierdził nieważność: - Uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] października 2014r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] z wyłączeniem ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]-[...]; - w części wymienionej wyżej Uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 2014r. Rady Gminy [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...]-[...] na terenie Gminy [...] z wyłączeniem ustaleń dotyczących linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]-[...]. Organ zauważył również, że [...] S.A. prowadziła rokowania z właścicielem nieruchomości w sprawie wyrażenia zgody na udostępnienie nieruchomości na co zostały przedłożone stosowne dokumenty, z których wynika, że Z. i H. K. nie wyrazili zgody na udostępnienie nieruchomości w celu realizacji planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Tym samym zdaniem organu zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 u.g.n. do wydania przez organ I instancji decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, bowiem nie budzi żadnej wątpliwości cel publiczny planowanej inwestycji i jej znaczenie ponadlokalne a realizacja planowanej inwestycji ma zaspokoić potrzeby społeczeństwa w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną w północno wschodniej części kraju i została ujęta w Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 uchwalonej Uchwałą nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011r. (MP z 2012r. poz. 252) i jest zaplanowana do realizacji w roku 2015 a jej ukończenia do końca 2016r. Organ wskazał również, że w decyzji organu I instancji w sposób precyzyjny wskazano powierzchnię podlegającą ograniczeniu tj. 0,3557ha (pas technologiczny o wymiarach 70m na 51m) oraz zakres prac związanych z inwestycją, przebieg linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości, co określa załącznik graficzny nr 1 do decyzji), a także okres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, tj. od maja 2015r. do grudnia 2016r., nie dłużej niż 60 dni. Nadto podkreślono, że inwestycja została zaplanowana zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...]-[...] na terenie Gminy [...] uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015r., poz. [...]), wg którego część przedmiotowej nieruchomości znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu EE – teren infrastruktury elektroenergetycznej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że przepis art. 124 u.g.n. będący podstawą wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości nie przewiduje, by uzyskanie zezwolenia uzależnione było od zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Wskazał jednak, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, ustalenie odszkodowania z tego tytułu może nastąpić w odrębnym postępowaniu, na podstawie art. 128 ust. 4 u.g.n. Wyjaśnił również, iż jeżeli realizacja inwestycji uniemożliwi właścicielowi dalsze korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, to właściciel może żądać aby odpowiednio starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie o nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy własność nieruchomości. Mając powyższe na względzie organ uznał, że podnoszone w odwołaniu kwestie dotyczące zmniejszenia wartości nieruchomości oraz wykupu działki nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Wskazał także, że nie było możliwe uwzględnienie okoliczności dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości, jakie zdaniem strony skarżącej zaistniały, przy ustalaniu tej lokalizacji, gdyż lokalizacja ta wynika wprost z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A zarzuty dot. lokalizacji inwestycji nie mogą być podważane w procedurze wydawania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na realizację inwestycji celu publicznego. Nie zgadzając się z w/w decyzją Z. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] przy czym w skardze błędnie wskazano datę decyzji organu I instancji - prawidłowo winno być bowiem z dnia [...] maja 2015r. oraz wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze zarzucono, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 ust.1 u.g.n. polegające na tym, że przez niezastosowanie w/w przepisów organ bezzasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie w utrzymanej w mocy decyzji z dnia [...] maja 2015r. Starosta [...] precyzyjnie określił lokalizację i powierzchnię ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy przedstawionych w zgromadzonym materiale dowodowym powinna prowadzić do wniosku, iż w niniejszej sprawie organ I instancji nie określił w sposób prawidłowy lokalizacji i powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ponieważ ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskazane w skarżonej decyzji odnoszą się do całej powierzchni nieruchomości położonej w miejscowości [...] oznaczonej jako działka nr ewidencyjny [...], podczas gdy zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz zasadą ograniczania korzystania z nieruchomości przez właściciela w jak najmniejszym, niezbędnym zakresie, ograniczenie winno sprowadzać się jedynie do części w/w nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja. W uzasadnieniu skargi uzasadniając podniesione zarzuty w szczególności podkreślono i wskazano, że określenie nieruchomości, na której ma być wykonywane ograniczony sposób korzystania było w decyzji Starosty utrzymanej decyzją Wojewody nieprecyzyjne oraz sprzeczne z zasadą ustanowienia ograniczeń praw właściciela do niezbędnego zakresu m. in. poprzez brak dokładnego wskazania zakresu wycinki drzew (w decyzji wskazano jedynie, że w szczególności dotyczy ono wycinki w pasie technologicznym), zapewnienia dostępu, wejścia, przechodu, przejazdu (brak wskazania części nieruchomości objętej tym ograniczeniem) oraz wykonania przebudowy istniejących na nieruchomości linii elektroenergetycznej oraz linii telekomunikacyjnej (brak wskazania części nieruchomości objętej tym ograniczeniem). Skarżący wskazał również, że w skarżonej decyzji organ nie uzasadnił również z jakiego powodu uznaje, że powierzchnia pasa technologicznego jest powierzchnią uzasadnioną i konieczną dla ograniczeń wskazanych w decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania tj. [...] S.A. wniosła również o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn.zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że nie narusza ona prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani w szczególności naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja została ponadto uzasadniona w sposób odpowiadający kryteriom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Materialnoprawną podstawę wydania skażonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 u.g.n. Stosownie do jego treści starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasadniczymi przesłankami wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości są zatem: realizacja celu publicznego wynikającego z planu miejscowego albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela lub wieczystego użytkownika nieruchomości na takie ograniczenie. Oceniając spełnienie tych przesłanek w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Planowana inwestycja dotyczy budowy sieci elektroenergetycznej pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV [...]-[...] z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]-[...]", a zatem urządzenia wymienionych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie ulega też wątpliwości, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o której jest mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Jak słusznie zaznaczył Wojewoda, cel wskazany we wniosku [...] S.A. wyczerpuje znamiona celu publicznego, w rozumieniu art. 6 u.g.n., według którego takim celem m.in. jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wskazać należy również, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W aktach sprawy znajduje się Uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elekroenergetycznej NN 400 kV [...]-[...] na terenie gminy [...] (publ. Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...] stycznia 2015r., poz. [...]). A Sądowi wiadome jest z innych postępowań toczącego się przed Sądem (sygn. IV SA/Wa 749/15, sygn. IV SA/Wa 2388/15), że rozstrzygnięcie nadzorcze nr [...] z dnia [...] grudnia 2014r. Wojewody [...] stwierdzało nieważność w/w uchwały w części dot. ustaleń : § 8 ust. 5; § 11 ust.1 pkt 4; pkt 6 lit. d) w zakresie sformułowania: "(...) w stosunku do powierzchni działki(...)", § 11 ust.3 uchwały oraz w części graficznej, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: od [...]R do [...]R oraz [...]R do [...]R; § 11 ust.3 pkt 5 w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem: [...] i [...]R; § 11 ust.4 pkt 6 lit. a) (publ. Dz.Urz. Woj. [...] z dnia [...] grudnia 2014r. poz. [...]). Powyższe wskazuje zatem, iż w/w uchwała Gminy [...] nadal zachowuje swą ważność w części odnoszącej się do linii elektroenergetycznej 400 kV [...]-[...], bowiem w tym zakresie stosownym rozstrzygnięciem Wojewody [...] nie stwierdzono jej nieważności. Nadto Sąd zauważa również w tym miejscu, że skargi wniesione na w/w uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostały przez ten Sąd oddalone (wyrok z dnia 1 grudnia 2015r. sygn. IV SA/Wa 749/15). Z obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika zatem, że część działki nr ew. [...] przeznaczona jest pod infrastrukturę elektroenergetyczną (symbol [...]) o szerokości 70m (po 35m w obie strony od osi linii elektroenergetycznej 400 kV – pas technologiczny- § 5 pkt 14 Uchwały) a nadto Plan w obszarze tym (pas technologiczny) zakazuje, zgodnie z §11 ust. 2 pkt 10 w zw. z § 12 ust.2 m. in. lokalizowania budynków mieszkalnych i innych przeznaczonych na pobyt ludzi, wprowadzania nasadzeń zieleni wysokiej pod linią i w odległości 10 m od rzutu poziomego skrajnego przewodu linii elektroenergetycznej 400 kV. Plan ustala również możliwość wycinki oraz usunięcia zadrzewień i zakrzewień w zakresie pozwalającym na realizację oraz właściwe utrzymanie inwestycji polegającej na budowie linii elektroenergetycznej 400KV zgodnie z przepisami odrębnymi. Nadto z wyrysu z miejscowego planu, stanowiącego załącznik do wskazanej powyżej uchwały wynika, że przebieg przedmiotowej linii przedstawiony na załączniku graficznym nr 1 do decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r. jest zgodny z przyjętym na rysunku planu. Ustalenia planu mają w postępowaniu z art. 124 u.g.n. zasadnicze znaczenie, bowiem po pierwsze warunkują w ogóle wydanie zezwolenia na ograniczenie korzystania z nieruchomości, co wskazano już wyżej, a po drugie zezwolenie to może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem miejscowym. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez nieruchomość. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. Marian Wolanin (w:) J. Jaworski, A. Prusaczek, A. Tułodziecki, M. Wolanin "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2009 oraz wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 664/08). Stwierdzić należy, że warunki te spełnia decyzja organu pierwszej instancji, wskazując precyzyjnie powierzchnię podlegającą ograniczeniu (pas technologiczny o powierzchni 0,485ha –o szerokości 70 m i długości 51m) i przebieg planowanej linii 400 kV na działce skarżących nr ew. [...] (załącznik nr 1 decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r.). Tym samym, podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące braku precyzyjnego określenia lokalizacji i powierzchni ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości Sąd uznał za niezasadne. Drugą przesłanką wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. jest brak zgody na korzystanie z nieruchomości jej właściciela lub wieczystego użytkownika. Stosownie do art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem (użytkownikiem wieczystym), które przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Ich przedmiotem jest udzielenie przez właściciela zgody na wykonanie prac związanych z realizacją na jego gruncie inwestycji infrastrukturalnej. Podkreślenia wymaga, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia rokowań ani ich formy. Pojęcie to występuje również w prawie cywilnym (choć obecnie zastąpione terminem "negocjacje"), gdzie oznacza przygotowania do zawarcia umowy. Celem rokowań jest zawarcie umowy, które następuje po osiągnięciu porozumienia co do wszystkich jej składników (por. K. Piasecki (w:) Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze 2003). Z tego względu należy moment rozpoczęcia rokowań wiązać z chwilą, w której jedna ze stron wystąpi do drugiej strony z inicjatywą zawarcia określonej umowy poprzez złożenie oświadczenia wyrażającego wolę zawarcia umowy. W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. W orzecznictwie wypracowany też został pogląd, zgodnie z którym niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy w ogóle nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt ISA/Wa 1657/11). Zauważyć przy tym wypada, że art. 124 ust. 3 u.g.n. wymaga udokumentowania rokowań. Sąd ustalił, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor prowadził rokowania ze skarżącymi, w wyniku których nie doszło do porozumienia między stronami. W ocenie Sądu dokumenty przedstawione przez [...] S.A., są wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości. Zgodnie z protokołami rozbieżności z dnia: [...] grudnia 2013r., [...] lipca 2014r. i [...] lipca 2014r. Z. K. i H. K. nie wyrazili zgody na realizację budowy linii na zaproponowanych przez [...] S.A. warunkach. [...] S.A. pismami z dnia 25 listopada 2014r. wystąpiła do skarżącej oraz H. K. z pisemną ofertą prosząc o ustosunkowania się do niej w terminie 7 dni i zastrzegając jednocześnie, że odmowa przyjęcia oferty, a także nieudzielenie odpowiedzi we wskazanym terminie zostanie uznana za niewyrażenie zgody na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Na wskazane pisma, które odebrane zostały przez Państwa K. w dniu 1 i 3 grudnia 2014r. (w aktach uwierzytelnione kopie zwrotnego potwierdzenia odbioru) [...] S.A. nie otrzymała jak wynika z jej oświadczenia zawartego we wniosku z dnia 10 lutego 2015r. żadnej odpowiedzi. Ponadto zauważyć należy, że organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...] marca 2015r. rozprawę administracyjną, podczas której skarżący nie wyrazili zgody na podpisanie umowy z uwagi na niskie, ich zdaniem odszkodowanie za udostępnienie nieruchomości, wnieśli jednak o dodatkowy termin celem porozumienia się z [...] S.A. Termin taki został wyznaczony. Nadto Pani Z. K. potwierdziła, iż odbyły się dwa spotkania z pracownikami spółki. W aktach znajduje się również kopia protokołu z dnia [...] marca 2015r. z negocjacji prowadzonych w celu podpisania umowy udostępnienia nieruchomości na cele budowlane i zobowiązujące do ustanowienia służebności. Z protokołu tego jednoznacznie wynika, że [...] S.A zaproponowało właścicielom działki nr ew. [...] kwotę 3.600 zł. W odpowiedzi właściciele działki oświadczyli, że podtrzymują swoje stanowisko, co do wysokości kwoty tj. 20.000zł Tym samym jak wynika z pisma [...] S.A z dnia [...] marca 2015r. nie doszło do porozumienia między stronami. W ocenie Sądu organy prowadząc powyższe postępowanie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego oraz nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.