IV SA/Wa 2581/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.),, Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2009 r. sprawy ze skargi I. K., M. K., E. Z., A. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza L. nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r.; II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej I. K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] ustalającą na wniosek "W." Sp. z o. o. z siedzibą w K. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku o część biurowo - magazynowo - handlową wraz z elementami infrastruktury technicznej na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w K. w Gminie Ł.przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 roku nr [...] organ pierwszej instancji ustalił, po ponownym rozpatrzeniu sprawy warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę istniejącego budynku o część biurowo – magazynowo – handlową wraz z elementami infrastruktury technicznej na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [....], [...] położonych w K. w Gminie Ł. przy ul. [...]. Poprzednia decyzja Burmistrza Ł. z dnia [....] marca 2006 roku nr [....] została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] lipca 2006 r. nr [....] Od ww. decyzji odwołanie wnieśli współwłaściciele sąsiednich działek ew. nr [...] i [...] I. i M. K. oraz E. Z.. Skarżonej decyzji zarzucili, że jest sprzeczna z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z obowiązującym studium uwarunkowań w gminie Ł., gdzie przedmiotowy teren ma przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną i wielorodzinną. Przedmiotowa inwestycja stanowić będzie złamanie obowiązujących przepisów i w sposób znaczący pogorszy warunki życia mieszkańców działek sąsiednich. W przypadku ewentualnej zmiany warunków zabudowy na inwestycję budynek magazynowy, inwestycja spowoduje duży hałas, zwiększy emisję ścieków, co doprowadzi do zanieczyszczenia wód gruntowych. Strony odwołujące podniosły, że dokonany przez nich zakup nieruchomości straci sens, gdy obok tarasu w odległości 3 m będą przejeżdżać samochody typu TIR. Planowana inwestycja nie wpisuje się w Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 otaczającą zabudowę i z nią koliduje. Strony wniosły o przeprowadzenie przez Kolegium oględzin działek, o których mowa w decyzji oraz działek sąsiednich, z uwagi na to, że inwestor planuje budowę również na działkach [...] i [...], a także o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, jak to uczyniono postanowieniem z dnia [...] września 2004 roku w odniesieniu do działek [...] i [...]. Organ pierwszej instancji nie dokonał sprawdzenia własności gruntów i skierował decyzje do osoby nie będącej stroną w postępowaniu tj. do A.K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż organ I instancji na mapie stanowiącej załącznik do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyznaczył obszar analizowany zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W obszarze tym przy ulicy [...], znajdują się obiekty budowlane usługowe pozwalające ustalić warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy. Organ drugiej instancji uznał, przeprowadzenie oględzin terenu inwestycji i działek sąsiednich za niecelowe, ponieważ materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający. Kolegium stwierdziło, że zasada zachowania wymagań ładu przestrzennego, wyrażona w art. 1 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy nie może stanowić podstawy decyzji, w tym decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei zgodnie z art. 9 ust. 5 w/w ustawy, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie jest aktem prawa miejscowego i co za tym idzie również nie może być podstawą prawną decyzji o warunkach zabudowy. Organ odnosząc się do wniosku odwołujących się o zawieszenie postępowania, powołując się na art. 62 ust. 1 w/w ustawy, wskazał, iż w omawianym Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 przypadku brak jest podstaw do zawieszenia postępowania, gdyż od dnia złożenia wniosku upłynął okres dłuższy niż 12 miesięcy (wniosek został wniesiony 14 listopada 2005 r.). Ponadto w niniejszej sprawie brak jest wskazania co do tego, aby dla danego obszaru istniał obowiązek sporządzenia miejscowego planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaznaczyło, że planowana inwestycja istniejącego budynku przewidziana jest od strony ul. [...], nie zaś od strony istniejących budynków jednorodzinnych, w tym działki nr [...], której współwłaścicielami są odwołujący się. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli I. K., M.K., E. Z., A. K. oraz M. K., którzy są współwłaścicielami domu jednorodzinnego położonego na działkach przy ulicy [...] w K., gminie Ł.. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ł. nr [...]. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż w prawomocnym i obowiązującym Studium Uwarunkowań i Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł. ustalono, że dla terenu okolic ulicy [...] w K. właściwą będzie zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna. Według skarżących organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zmieniając przeznaczenie gruntów na działki pod zabudowę magazynowo – usługową, naruszyły ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący uważają, że planowana inwestycja spowoduje pogorszenie warunków życia. Skarżący uważają również, iż istnieją podstawy do zawieszenia postępowania, szczególnie w przypadku, kiedy decyzja jest sprzeczna z ustaleniami zawartymi w Studium Uwarunkowań i Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie – w odpowiedzi na skargę – wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca I. K. w piśmie z dnia 2 lutego 2009 r., będącym uzupełnieniem skargi, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] lutego 2007 r., oraz o zasądzenie Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że wydana decyzja nie narusza zasady "dobrego sąsiedztwa"; - art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że wydana decyzja nie narusza wymagań dotyczących "ochrony interesów osób trzecich"; - § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie zbyt rozległego obszaru analizowanego, co doprowadziło do wypaczenia wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej poprzez zwiększenie się obszarów o charakterze usługowo-handlowym; - § 3 ust. 1 w/w. rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez niewskazanie w decyzji oraz w części tekstowej analizy urbanistycznej rozmiarów analizowanego obszaru, co uniemożliwia ocenę czy dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki była prawidłowa; - art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji niewyjaśniające dostatecznie podstaw rozstrzygnięcia organu II instancji oraz poprzez podpisanie załączników graficznych do decyzji o warunkach zabudowy przez inny podmiot niż samej decyzji o warunkach zabudowy, bez wskazania stosownego umocowania; - art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 kpa poprzez pominięcie istotnych dla oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy okoliczności stanu faktycznego oraz poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli – mieszkańców nieruchomości sąsiednich położonych w obszarze działek wyłącznie z zabudowa jednorodzinną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 , poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych względów niż zostały wskazane przez skarżących. Organy orzekające w sprawie dopuściły się bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt. 2 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji – niż celu publicznego – ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wymieniona decyzja wydawana jest na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać takie elementy jak m.in.: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą określenie przez inwestora zapotrzebowania na wodę, energię i sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków , planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, parametrów technicznych inwestycji, dane charakteryzujące wpływ na środowisko . Należy stwierdzić, że na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy spoczywa obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami ustawy o planowaniu Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami aktów wykonawczych, wydanych na podstawie tych ustaw. W ten sposób organ – w przedmiotowej decyzji – konkretyzuje przepisy wskazanych aktów prawnych, w związku z określonym we wniosku inwestora rodzajem inwestycji i jej cechami. Organ przed wydaniem decyzji administracyjnej obwiązany jest przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy), przy czym zgodnie z brzmieniem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ), organ wyznacza obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Dopiero w oparciu o sporządzoną analizę oraz o poczynione ustalenia faktyczne jest możliwie sformułowanie wniosków co do dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji żądanej przez inwestora bądź o odmowie ich ustalenia. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy najistotniejszym elementem było określenie, w jaki sposób wniosek inwestora determinuje rozstrzygnięcie organu orzekającego o warunkach zabudowy. Inaczej mówiąc – należało ustalić, czy organ jest związany tego rodzaju wnioskiem, czy też ma w tym zakresie pewną swobodę działania. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora, z tym że bezwzględnie związany jest rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Inaczej rzecz ujmując granicę , do której organ jest związany wnioskiem inwestora, wyznacza przeznaczenie projektowanych obiektów budowlanych oraz funkcje jakie mają pełnić (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1381/07, niepublikowane oraz z dnia 15 stycznia 2008 r., niepublikowane). Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 W niniejszej sprawie wniosek inwestora z dnia 14 listopada 2005 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zawierał określenie, iż planowaną inwestycją jest "budynek biurowo magazynowy". Tymczasem organ pierwszej instancji – Burmistrz Miasta Ł. w decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej "rozbudowę istniejącego budynku o część biurowo-magazynowo-handlową". Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.. Należy zatem stwierdzić, iż organy orzekające w sprawie w sposób niezgodny z przepisami prawa materialnego – tj. art. 52 w zw. a rt. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ustaliły warunki zabudowy. Niezgodnie z prawem dokonały bowiem rozszerzenia wniosku inwestora poprzez dodanie funkcji "handlowej" w planowanej inwestycji. Mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której organ dokonał analizy warunków zabudowy dla inwestycji odmiennej niż zamierzona. Jest bowiem oczywiste, że funkcja "handlowa" planowanego obiektu musi być poddana innej ocenie niż funkcja "biurowo – magazynowa". W tym miejscu należy zauważyć, iż inwestor w toku postępowania administracyjnego nie sprzeciwiał się takiemu rozszerzeniu wniosku. Wynika to m.in. z pisma profesjonalnego pełnomocnika, reprezentującego inwestora z dnia 14 września 2007 r., w którym nie poruszono kwestii odmiennego ustalenia warunków zabudowy. Takie postępowanie nie może jednak oznaczać zmiany stanowiska inwestora na zmianę funkcji zabudowy. Należy bowiem podkreślić, iż analiza planowanej inwestycji i ocena jej funkcji , m.in. pod kątem zasady dobrego sąsiedztwa jest dokonywana w stosunku do wniosku, a nie ewentualnej późniejszej zmiany wniosku. Modyfikacja funkcji jest kwestią na tyle istotną, że wymaga dokonania kolejnej analizy. Błędne wskazanie funkcji planowanej inwestycji jest również – co słusznie podnieśli skarżący – naruszeniem art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro nie określono prawidłowo jaki charakter ma planowana inwestycja, to nie można przyjąć, że w sposób poprawny spełnione zostały wymagania dotyczące osób trzecich. Prawidłowe określenie funkcji inwestycji wpływa również na pozostałe elementy decyzji o warunkach zabudowy takie jak np. wyznaczenie obszaru analizowanego, zatem Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 ocena jego poprawności będzie zasadna i możliwa dopiero po wydaniu decyzji związanej z wnioskiem inwestora. Jeżeli inwestycja dotyczy również obiektu o funkcji handlowej, we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać powierzchnię sprzedaży obiektu. Od powierzchni tej (do 2000 m²) zależy, czy inwestycja będzie realizowana na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, czy na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (powyżej 2000 m²). Pozostałe zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Kwestia oceny zgodności inwestycji ze wskazaniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego nie ma w niniejszej sprawie znaczenia. Studium nie jest bowiem aktem prawa miejscowego i nie jest tożsame z pojęciem planu zagospodarowania przestrzennego. W powołanym powyżej art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost określono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje w wypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wskazania studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organu administracji w procedurze planistycznej, co wynika wprost z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ nie jest związany ustaleniami studium. Podobnie prawidłowo organy orzekające stwierdziły, powołując się na art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego dokonuje się w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury przewiduje, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Z kolei § 3 ust. 2 rozporządzenia przewiduje, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej I. K., iż w przedmiotowej sprawie wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. W ocenie Sądu, granice obszaru analizowanego zostały ustalone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, co potwierdza załącznik graficzny nr 1 do decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] lutego 2007r. o warunkach zabudowy. Zauważyć należy, że powyższy przepis określa tylko minimalne granice obszaru analizowanego, a więc organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji. W analizie urbanistycznej zostało to uzasadnione potrzebą uchwycenia urbanistycznego charakteru odcinka ul. [...]. W sprawie należy pamiętać również, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącego już obiektu, który nie ma charakteru mieszkalnego a usługowy. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżących dotyczące naruszenia wymagań ochrony interesów osób trzecich z uwagi na to, że planowana inwestycja doprowadzi do znacznego zwiększenia zarówno poziomu hałasu jak również emisji zanieczyszczeń. Nie negując prawdziwości podnoszonej okoliczności wskazać należy, że okoliczność ta nie może być przedmiotem badania przez organy ustalające warunki zabudowy. Zgodnie bowiem z przyjętym w tym zakresie orzecznictwem zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie ( wyrok NSA z dnia 7 września 2001r. IVSA 1505/99 ONSA 2002/4/53). A zatem okoliczność ta będzie mogła być brana pod uwagę w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy została wydana i podpisana przez Burmistrza Ł.zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i Sygn. akt IV SA/Wa 2581/07 zagospodarowaniu przestrzennym. Załączniki do tej decyzji nie wymagają podpisu Burmistrza Ł.. Zdaniem Sądu w toku postępowania administracyjnego nie zostały naruszone art. 7, 8, 77 i 80 kpa i podzielił pogląd organu odwoławczego, że w sprawie nie było konieczności przeprowadzenia oględzin terenu inwestycji i działek sąsiednich. Z powyższych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy P.p.s.a. W punkcie drugim orzeczono na podstawie art. 152 ustawy P.p.s.a. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ustawy P.p.s.a