IV SA/Wa 2596/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji/odwoławczy) decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent/organ I instancji) nr [...] z dnia [...] października 2017r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty z elektryczną bramą wjazdową na działkę wraz z utwardzeniem terenu w granicy z działką o nr ew. [...] na działce o nr ew. [...], położonej w [...], przy ul. [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z [...] września 2012r., znak: [...], wydanej, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego (właściciela działki ew. nr [...]), ustalił warunki zabudowy dla działki ew. nr [...], położonej przy ul. [...] w [...], dla inwestycji polegającej na budowie wiaty z elektryczną bramą wjazdową wraz z utwardzeniem podłoża wiaty. Odwołanie do organu odwoławczego od powyższej decyzji złożył J. W. - właściciel działki sąsiedniej nr ew. [...] w której granicy powstała przedmiotowa wiata. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. W. w decyzji znak: [...] z [...] listopada 2012r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. B. i J. W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta nr [...] o warunkach zabudowy z [...] września 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2013r. sygn. IV SA/Wa 317/13 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. W. i J. W. na decyzję Kolegium uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji nr [...]. Następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji w decyzji z [...] grudnia 2013r. nr [...] o warunkach zabudowy Prezydent ponownie ustalił warunki zabudowy dla działki ew. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...] dla tej samej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli B. i J. W. podnosząc, że analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona nieprawidłowo. Ponadto wskazali, ze ustalone parametry inwestycji nie wynikają z przeprowadzonej analizy. Kolegium po rozpatrzeniu powyższego odwołania w decyzji z [...] kwietnia 2014r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium zwróciło uwagę na braki w przeprowadzonej analizie funkcji oraz cech zagospodarowania terenu. Organ I instancji w toku ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy terenu działki ew. nr [...]. położonego przy ul. [...] w [...], dla wspomnianej inwestycji wydał decyzję nr [...] z [...] lipca 2014 r., w której odmówił ustalenia warunków zabudowy, uznając, że nie zostały spełnione łącznie wymagania określone w art. 61 ust. 1-5 ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyniki analizy, zawierające cześć tekstową i graficzną stanowiły załącznik do ww. decyzji. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S. - właściciela działki ew. nr [...], na której powstała wiata elektryczna z bramą wjazdową w decyzji znak: [...] z [...] stycznia 2015r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji wskazało, że zarówno analiza tekstowa jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji są bardzo ogólne i nie zawierają szczegółowego uzasadnienia ustalonych warunków zabudowy. W toku ponownego przeprowadzenia postępowania organ I instancji w decyzji nr [...] z [...] lipca 2015r. odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki ew. nr [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Kolegium. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji znak: [...] z [...] lutego 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji wskazało, że analiza jest bardzo ogólna i nie zawiera szczegółowego uzasadnienia ustalonych warunków zabudowy. Organ I instancji w decyzji z [...] kwietnia 2016r. nr [...], znak: [...] odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy działki ewidencyjnej numer [...] położonej w [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji przywołał treść art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dz. U. z 2017r., poz. 1073 z poźn. zm. – dalej: u.p.z.p.) i stwierdził, że po wykonaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy w zakresie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest spełniony art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Organ wyjaśnił, że brak spełnienia treści przywołanego art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. polega na niezgodności lokalizacji wiaty z przepisami odrębnymi – art. 43 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460). Według organu I instancji, w związku z powyższym nastąpiła odmowa ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty z elektryczną bramą wjazdową wraz z utwardzeniem terenu w granicy z działką ewidencyjną nr [...] położoną w [...]. W ocenie organu I instancji, wobec stwierdzenia niespełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.z.p. istnieje obowiązek odmownego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy pomimo, że inwestycja na działce ew. nr [...] w [...] obejmująca opisaną wiatę wraz z utwardzeniem terenu w granicy z działką ewidencyjną nr [...] położoną w [...] już istnieje. Od decyzji organu I instancji z [...] kwietnia 2016r. w piśmie z 9 maja 2016r. odwołanie złożył skarżący reprezentowany przez r. pr. A. S.. Kolegium rozpatrując odwołanie decyzją z dnia [...] czerwca 2018r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] października 2017r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, podkreślając, że w sprawie nie zostały spełnione warunki o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. Organ odwoławczy zaznaczył, że w obszarze objętym analizą linia zabudowy wynosi 7 m (ul. [...]) oraz 8 m (ul. [...]), natomiast linia zabudowy przedmiotowej wiaty wynosi 2 m. W ocenie organu II instancji na terenie objętym wnioskiem inwestora nie ma możliwości dopuszczenia zabudowy o linii zabudowy innej niż 7 lub 8 m, w szczególności - 2 m, kilkukrotnie mniejszej od linii zabudowy istniejących w sąsiedztwie owego terenu. Wskazano również, że wskaźnik powierzchni zabudowy dla terenu objętego inwestycją (bez wiaty 42,32%, z wiatą 47,51%) przewyższa średni wskaźnik dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego zabudowanych budynkami jednorodzinnymi, który wynosi 25,56%. SKO stwierdziło, że ustalenie warunków zabudowy dla wiaty o szerokość elewacji frontowej wynoszącej 5 m nie jest możliwe również z tego względu, że w obszarze analizowanym (poza jednym wyjątkiem) średnia szerokość elewacji wynosi 11,62 oraz 9,3-13,9 m (przy 20 % tolerancji). Podstawą odmowy, według organu II instancji była wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowej wiaty, która wynosiła 3 m podczas gdy średnia wysokość górnej krawędzi dla elewacji frontowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej istniejącej w obszarze kształtuje się na poziomie wyższym niż 8,5 m. Ponadto organ II instancji uznał, że zrealizowana inwestycja w sposób rażący narusza art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222, ze zm.), zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach gminnych (a do takich dróg zalicza się ul. [...] w [...]) powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tymczasem przedmiotowa wiata usytuowana została - bez zgody zarządcy drogi, o której mowa w art. 43 ust. 2 powołanej ustawy – w odległości 2 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. P., a zatem w przypadku tej inwestycji nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Kolegium wniósł A. S.. W skardze skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie: przepisów postępowania w postaci art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania i brak uzasadnienia dla oceny, że organ I instancji nie naruszył przepisów art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, poz. 164 z późn. zm.- dalej: rozporządzenie), poprzez ograniczenie się przez organ II instancji do stwierdzenia, że nie podziela on zarzutów odwołania, podczas gdy organ ma obowiązek wyjaśnienia stronom zasadności przesłanej, którymi się kierował przy załatwieniu sprawy, naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego i prawnego, oraz nie wyjaśnienie dlaczego organ II instancji uznał, że nie podziela zarzutów wskazanych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podczas gdy organ ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich zarzutów podnoszonych w toku postępowania, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 11 K.p.a., naruszenie art, 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie decyzji w sytuacji gdy organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przez organ I instancji oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2017r. wydanego w sprawieIV SA/Wa 2855/16, co w konsekwencji winno prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji, naruszenie przepisu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 ppkt 7), 2c) ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443) poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy wiata garażowa wybudowana przez odwołującego posiada powierzchnię zabudowy poniżej 50 m2 i dla takiego obiektu nie jest wymagane pozwolenie na budowę, a zatem nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2017r., orzekającą o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty z elektryczną bramą wjazdową na działkę wraz z utwardzeniem terenu w granicy z działką o nr ew. [...] na działce o nr ew. [...], położonej w [...], przy ul. [...]. Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz. U. z 2017r. poz. 1073 z późn. zm- dalej: u.p.z.p.), w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzję o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., formułującym materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W konsekwencji, przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie jak planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt- jak w niniejszej sprawie, komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu. Podstawę rozważań dla ustalenia warunków zabudowy stanowił wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia obszar, w którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 - 5 u.p.z.p. Przekładając powyższe przepisy na stan faktyczny sprawy, zasadnym jest wniosek, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, należycie oceniły zgromadzony materiał dowody i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że organy stosownie do § 3 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, przeprowadziły analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., a następnie dokonały, szczegółowej analizy co znalazło swoje odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta. Sąd zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. Z materiału dowodowego, w szczególności z przeprowadzonej analizy, jednoznacznie bowiem wynika, że linia zabudowy wytworzona przez istniejącą wiatę garażową, wynosząca 2 m jest kilkukrotnie mniejsza od linii zabudowy w obszarze objętym analizą, gdzie wynosi 7 m (ul. [...]) oraz 8 m (ul. [...]). Zasadnie także przyjęły organy, że proponowany obiekt został usytuowany w odległości niezgodnej z ustawą o drogach publicznych. Odległość ta powinna wynosić 6 m zgodnie z art. 43 ust.1 pkt 3c (tabeli) ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (jt. Dz.U. z 2017 poz. 2222 z późn. zm.), a obiekt usytuowany został w odległości 2 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. [...] (droga gminna). Wypada również dodać, że i inne wskaźniki (powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, górna krawędź elewacji frontowej), jak wynika z analizy odbiegają od średnich wskaźników z obszaru analizowanego, w tym w szczególności wskaźnik zabudowy, który bez wybudowanej wiaty garażowej dla działki nr ew. [...] (stanowiącej własność skarżącego) stanowi 42,32% i jest najwyższy w obszarze analizowanym. Średni wskaźnik dla zabudowy jednorodzinnej znajdującej się w obszarze analizowanym wynosi 25,56%. Przechodząc zaś do oceny stawianych zarzutów, w pierwszej kolejności należy podkreślić, że organy orzekające w kontrolowanej sprawie, uwzględniły ocenę prawną i wskazania Sądu wyrażone w wyroku z dnia 14 lutego 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 2855/16 co do dalszego postępowania. Tym samym nie naruszyły – wbrew zarzutom skargi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018r., poz 1302 z późn. zm – dalej: P.p.s.a.). Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, że organy obu instancji wydając ponownie rozstrzygnięcia w sprawie wzięły pod uwagę analizę funkcji oraz cech zagospodarowania przestrzennego, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia jak również dokonały analizy w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi, tj. ustawą o drogach publicznych. Argumentacja organów miała oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. załącznikach (tekstowych i graficznych) stanowiących integralną część decyzji. Wbrew twierdzeniu skargi, organy nie były w sposób specjalny (dodatkowy) zobligowane na skutek ww. wyroku do oceny przeznaczenia i funkcji wiaty garażowej, nie wynikało to bowiem z pisemnego uzasadnienia wyroku. Funkcja i przeznaczenie obiektu winny być w świetle brzmienia art. 61 ust.1 przeanalizowane i ustalone w trakcie postępowania by móc określić, iż są one zgodne z funkcją występującą w obszarze. Czynności w tym zakresie jak wynika z analizy (pkt I) zostały przez organ dokonane. Tym samym zarzut należy uznać za niezasadny. Dalej stwierdzić wypada, że organ II instancji - wbrew treści skargi odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia 6 grudnia 2017r. w sposób szczegółowy, analizując poszczególne przesłanki z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które należy spełnić w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. SKO omawiając konkretną przesłankę prawidłowo i w sposób zrozumiały wyjaśnił dlaczego skarżący spełnia, bądź nie spełnia warunków pozwalających na wydanie mu wnioskowanej decyzji. Organ odwoławczy podał również jakie dowody były podstawą wyrażonego w zaskarżonej decyzji stanowiska, m.in. wskazał, że podstawą była analiza przeprowadzona na potrzeby prowadzonego postepowania wykonana w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia. Kolegium odniosło się również do kwestii zapoznania z aktami sprawy, a stanowisko w tej kwestii w ocenie Sądu uznać należy za wystarczające i prawidłowe. Nadto jak wynika z akt administracyjnych Prezydent zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu (pismo z dnia 23 sierpnia 2017r.), dlatego też zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie może odnieść zamierzonego skutku. Wskazać również należy, że organy co do zasady w sposób zgodny z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadniły swoje decyzje, które przedstawiały zarówno opis faktyczny jak i prawny. Niemniej Sąd dostrzegł pewne uchybienie organu odwoławczego – jeśli chodzi o jednozdaniowe, niedostateczne ustosunkowanie się do kwestii niezastosowania się organu I instancji do wytycznych wyroku, jednakże uchybienie to nie było na tyle istotne aby mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Sąd wyraźnie podkreśla, że analiza treści decyzji Prezydenta pozwala przyjąć, że organ ten zastosował się w pełni do wytycznych Sądu, a odmienne zdanie skarżącego w tej kwestii stanowi wyłącznie polemikę z wyrażonym stanowiskiem. Tak więc, zauważone uchybienie nie było – zdaniem Sądu naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a., ani art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. wskutek czego nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zatem, z uwagi na powyższe zdaniem Sądu postawione zarzuty dotyczące naruszenia art. 11 K.p.a., 80 K.p.a. i 107 § 3 K.pa. należy uznać za nietrafione. Analizując dalej, w ocenie Sądu nie do zaakceptowania jest stanowisko skarżącego jakoby postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dotyczącej wiaty garażowej było bezprzedmiotowe i winno być na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzone. Argumentem przemawiającym za takim stanowiskiem nie może być to, że wiata garażowa ma powierzchnię zabudowy poniżej 50 m2 i dla takiego obiektu nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Zauważyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy, wydawana w braku obowiązującego dla terenu objętego wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma rozstrzygnąć tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na tym terenie, a także określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2196/12, Lex nr 1497924). Rozstrzygnięcie to ma więc charakter promesy uprawniającej do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę – jeśli jest wymagane na warunkach w niej określonych. Tak więc, bez znaczenia jest dla prowadzonego postepowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy to, że pozwolenie na budowę dla takiej wiaty nie jest wymagane, bowiem najpierw należy uzyskać zgodę w ogóle na określenie warunków zabudowy terenu, a dopiero później uzyskać stosowny akt od organu architektoniczno-budowlanego. Zatem podniesiony zarzut pozbawiony jest całkowicie racjonalnych podstaw i z oczywistych względów nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie Sąd chce podkreślić, że z czysto ludzkiego punktu widzenia jest w stanie przyjąć argumentację skarżącego, m.in. to, że posadowiona wiata garażowa z uwagi na jego niepełnosprawność i poruszanie się na wózku inwalidzkim ma na celu ułatwienie mu funkcjonowania w życiu codziennym, jednakże nie może to usprawiedliwiać, a tym bardziej prowadzić do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wiaty garażowej (względnie zalegalizowania już istniejącego obiektu) niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w tym zakresie i zaburzenia ładu przestrzennego dla danego terenu zabudowy. Reasumując, biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Kolegium odpowiada prawu. Sąd również nie dostrzegł z urzędu, poza wskazanym uchybieniem Kolegium, takich kwalifikowanych naruszeń, które uprawniałby go do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Z tej samej przyczyny Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.