IV SA/Wa 317/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] września 2012 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących B. W. i J. W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] lipca 2012 r. A.S. zwrócił się do Prezydenta Miasta Ż. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla wybudowanej już inwestycji polegającej na wzniesieniu wiaty z elektryczną bramą wjazdową na nieruchomości nr [...] położonej przy ul. [...] w Ż., na potrzeby legalizacji samowoli budowlanej. Niniejsza działka leży na obszarze nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] września 2012 r. (nr 64/12) działając na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) dalej jako u.p.z.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, ze zm.), dalej jako k.p.a. ustalił warunki zabudowy dla tej inwestycji. Organ pierwszej instancji przyjął, że wiata jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). Z tego powodu uznał, że inwestycja nie musi spełniać wszystkich warunków przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), dalej: jako rozporządzenie. W konsekwencji organ nie ustalił następujących cech zabudowy: szerokości elewacji frontowej budynku, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki oraz powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Zdaniem organu warunki te musi spełniać budynek, a nie budowla w rodzaju wiaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez J.J. - właściciela nieruchomości nr [...] sąsiadującej z nieruchomością, na której powstała wiata objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy - decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w ramach ustalenia wymagań dla inwestycji objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, organ pierwszej instancji nieprawidłowo wyznaczył wokół tej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 – 5 u.p.z.p. Jednakże – zdaniem Kolegium – uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W jego ocenie obszar analizowany wyznaczony został racjonalnie, a jego poszerzenie zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. (w stronę północną i południową), nie wpłynęłoby na zmianę dokonanych ustaleń w zakresie warunków zabudowy. Kolegium natomiast podzieliło stanowisko organu I instancji, że nie dla każdego obiektu ustalanego w drodze decyzji o warunkach zabudowy istnieje konieczność ustalania typowych cech przypisanych budynkowi. Stąd też zasadnie organ I instancji odstąpił od analizy parametrów dotyczących budynku. B.W. i J.W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. W skardze zarzucili: 1) rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia, przez stwierdzenie prawidłowości wydania decyzji o warunkach zabudowy pomimo, że decyzja ta nie została oparta o analizę, o której mowa w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, jak również że wynikom tej analizy nie nadano formy załącznika do decyzji organu pierwszej instancji; 2) rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji określającej warunki zabudowy wydanej z pominięciem ustaleń, czy którakolwiek z działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących zabudowy, o której mowa w decyzji organu pierwszej instancji w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu; 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z § 4 ust. 1, § 5 ust.1, § 6 ust.1, § 7 ust. 1, 8 ust. 1 rozporządzenia przez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy, w której organ pierwszej instancji nie wyznaczył: linii zabudowy na działce objętej wnioskiem, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dla zabudowy objętej wnioskiem, 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji na skutek dokonania przez organ drugiej instancji samodzielnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w przyjętym przez siebie "poszerzonym" obszarze analizowanym, co doprowadziło organ drugiej instancji do wniosków wykraczających poza kompetencję tego organu. Na tej podstawie skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarżący w uzasadnieniu skargi podkreślili, że w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w gruncie rzeczy nie dysponowały analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Ponadto podnieśli, ze dokument ten, mimo że powinien stanowić integralną część decyzji o warunkach zabudowy, nie został im doręczony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia, co spowodowało, że skarga B.W. i J.W. zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrywana sprawa dotyczy inwestycji polegającej na samowolnym wybudowaniu przez A.S. wiaty z elektryczną bramą wjazdową. Ze względu na powierzchnię wiaty (poniżej 25 m2) zrealizowanie tej inwestycji wymagało dokonania zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu (art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Nie ulega wątpliwości, że inwestor tego wymagania nie dopełnił. Podjął natomiast kroki zmierzające do zalegalizowania zrealizowanego przedsięwzięcia (w trybie art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego) i wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z [...] września 2012 r. Prezydent Miasta Z. wydał wnioskowane przez A.S. warunki zabudowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2012 r. Wybudowana przez inwestora wiata z elektryczną bramą wjazdową, w świetle art. 3 pkt 1 lit b i pkt 3 Prawa budowlanego jest budowlą. Przepis art. 3 pkt 3 tej ustawy stanowi, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem ani obiektem małej architektury. Budowla o której wyżej mowa ma stanowić całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit b tej ustawy). Stanowisko, według którego wiata jest budowlą w rozumieniu wspomnianego art. 3 pkt 3 prawa budowlanego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 12 października 2010 r. II SA/Ol 783/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2011 r. II OSK 1943/10, wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 8 stycznia 2013 r. II OSK 1642/11, wszystkie dostępne na stronie: http://www.cbois.nsa.gov.pl). Według art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Szczegółowe warunki określenia cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl § 1 powołanego rozporządzenia, decyzja o warunkach zabudowy określa w ramach wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Wobec powyższego organ zobowiązany był do wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy dla zrealizowanej inwestycji zgodnie z przepisami u.p.z.p. i wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przepisy obu aktów prawnych nie zawierają żadnych wyjątków ani wyłączeń. Organ pierwszej instancji zobowiązany był zatem - zgodnie z § 3 ust 1 rozporządzenia - wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznaczyć powinien na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Definicję frontu działki podaje § 2 pkt 5 rozporządzenia stanowiąc, iż przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo wyznaczył wokół działki budowlanej obszar analizowany, niemniej jednak - w jego ocenie – okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Kolegium obszar analizowany wyznaczony został racjonalnie, bowiem "obejmuje całą zabudowę szeregową, zaś poszerzenie granic obszaru analizowanego w stronę północną i południową, na odległość trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie wpłynęłoby na zmianę dokonanych ustaleń w zakresie warunków zabudowy". Zdaniem Sądu powyższe stanowisko organu co do takiego ustalenia obszaru analizowanego zdaje się wynikać z błędnego przeświadczenia o możliwości dowolnego ustalenia obszaru analizy. Tymczasem, jak już wyżej powiedziano, przepisy powołanego rozporządzenia wprost wskazują w jaki sposób należy wyznaczyć obszar analizowany, zakreślając co najmniej jego minimalne granice (trzykrotna szerokość frontu działki nie mniej jednak niż 50 m - § 3 ust 2 rozporządzenia). Możliwe jest zatem wyznaczenie obszaru analizowanego większego, niż wskazuje na to rozporządzenie, ale nie jest dopuszczalne wyznaczenie tego obszaru w granicach mniejszych niż powołane w § 3 ust 2 rozporządzenia. Nie budzi wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że przy wyznaczeniu obszaru analizowanego nie zachowano warunków § 3 ust. 2 rozporządzenia, skoro obszar ten od północnej i południowej strony działki nr [...] objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie odpowiadał trzykrotnej szerokości frontu tej działki. Jednocześnie granice obszaru analizowanego od zachodniej i wschodniej strony działki nr [...] zostały wyznaczone w odległości większej niż trzykrotna szerokość frontu tej działki, co z kolei nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Podkreślić trzeba, że przy wyznaczaniu obszaru analizowanego organ administracyjny zobowiązany jest do bliższego uzasadnienia dokonanego w tym względzie wyboru. Kwestia ta ma niezmiernie istotne znaczenie dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż ewentualnie przyjęcie obszaru analizowanego w innych graniach niż wymagane, może prowadzić do zupełnie odmiennych wyników co do spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyznaczenie obszaru analizowanego ze względu na jego znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy, powinno być zatem poparte rozważną argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu decyzji, a takiej argumentacji nie zawiera decyzja organu pierwszej instancji. Bezpośrednią konsekwencją nieprawidłowego oznaczenia obszaru analizowanego była niemożność ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. i choćby tylko z tego powodu zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, rację mają skarżący, że w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w gruncie rzeczy nie dysponowały analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Tymczasem wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdą odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę do jej przygotowania. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu musi wynikać, jakie konkretnie obiekty budowlane mieszczą się na wyznaczonych działkach, jakie pełnią funkcje, a więc w jaki sposób są użytkowane oraz jakie mają cechy, czyli linię zabudowy, wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu. Sąd stwierdza, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza tekstowa nie spełnia wskazanych wyżej wymagań. Organ pierwszej instancji ograniczył się do określenia tylko pewnych, wymaganych prawem jej elementów. W konsekwencji analiza funkcji oraz cech zagospodarowania terenu została ograniczona do trzech punktów: wskazuje granice obszaru analizowanego, linie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz stwierdza, że analizie poddano 9 działek zabudowanych objętych granicami obszaru analizowanego. Z analizy tej nie wynika, jakie działki zostały wzięte pod uwagę, jaka jest ich powierzchnia i cechy zabudowy. Stad trudno określić, co było w istocie podstawą wyników analizy określonych w pkt 1 do 6 tego dokumentu. Stanowisko organów co do takiego określenia treści analizy zdaje się wynikać z błędnego przeświadczenia, że ustalone prawem wymagania co do treści analizy odnoszą się tylko do budynków. Jednakże już wyżej powiedziano, że tym samym wymaganiom muszą odpowiadać wszystkie obiekty budowlane, a więc również budowle, w tym wiaty. W tym stanie rzeczy za zasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia § 5 ust. 1, § 6 ust.1, § 7 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Sąd podkreśla, że wbrew stanowisku prezentowanemu przez organy w tej sprawie – przepisy tego rozporządzenia nie odnoszą się tylko do zabudowy budynkiem, ale także budowlą (wiatą). Organ nie jest zwolniony z obowiązku wyznaczenia w tej sprawie: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (§ 5 ust. 1 rozporządzenia), szerokości elewacji frontowej dla zabudowy objętej wnioskiem (§ 6 ust. 1 rozporządzenia), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 ust. 1 rozporządzenia), kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Dodać trzeba, że wytkniętych braków analizy nie może uzupełnić organ w postępowaniu odwoławczym, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji wydanej w wyniku rozpoznania odwołania. Nie można zatem podzielić poglądu Kolegium, że uchybienie organu pierwszej instancji w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd podziela ponadto stanowisko skarżących, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo wyznaczył obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, linię tę wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W niniejszej sprawie organ ustalił linie zabudowy zgodnie z powołanym wyżej przepisem rozporządzenia. Organ nie wziął jednak pod uwagę, że inwestycja której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, została już zrealizowana i to ona w niniejszej sprawie powinna stanowić o prawidłowym wyznaczeniu linii zabudowy, gdyż jest najbardziej wysuniętym elementem zabudowy po tej stronie ulicy Pięknej. W niniejszej sprawie mógłby zatem znaleźć zastosowanie § 4 ust. 4 rozporządzenia, przewidujący wyjątek od zasady określonej w ust. 1 tego przepisu. Ponadto rację mają skarżący wywodząc, że Prezydent Miasta Z. miał obowiązek doręczenia im decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wraz z wynikami analizy funkcji oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że wyniki analizy stanowią, w myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Należałoby je zatem traktować jako część decyzji administracyjnej, ze wszystkimi stąd wynikającymi konsekwencjami, w szczególności w zakresie doręczenia analizy stronom postępowania (art. 109 § 1 i art. 110 k.p.a.). Z treści decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, aby analiza została skarżącym doręczona. Kwestia ta nie miała jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, z uwagi na fakt, że po pierwsze: analiza została sporządzona wadliwie, a po drugie - w aktach sprawy znajduje się pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r. zawiadamiające skarżących o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w tym oczywiście z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący skorzystali z tej możliwości, o czym świadczy znajdujące się w aktach sprawy pismo J.W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. ("po zapoznaniu się z analizą stwierdzam, że jest ona niezgodna"). Z przedstawionych powodów Sąd stwierdza, że sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy analizy nie można uznać za prawidłową i wystarczającą dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, co w konsekwencji oznacza, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają należytego wyjaśnienia faktycznych przesłanek zaskarżonych rozstrzygnięć. Przedstawione wyżej okoliczności potwierdzają więc, że w rozpoznawanej sprawie decyzje organów obu instancji zostały podjęte bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ rzetelne zbadanie wszystkich okoliczności mogło doprowadzić organ do odmiennych ustaleń w zakresie warunków zabudowy. Kontrolując zaskarżone decyzje w zakresie określonym w art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się innych, niż podniesione w skardze, naruszeń prawa. Organ pierwszej instancji powinien, w toku ponownego rozpoznania sprawy przede wszystkim wyznaczyć w sposób prawidłowy, zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia, obszar analizowany, a następnie dokonać szczegółowej jego oceny pod kątem możliwości realizacji inwestycji w świetle art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy zastosowaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą (pkt I sentencji wyroku). Orzeczenie w pkt II wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 tej ustawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.