IV SA/Wa 2603/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] sierpnia 2012r. – zaskarżoną skargą przez M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymało w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2012r., uzupełnioną postanowieniem z [...] czerwca 2012r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2009r. (sprostowanej postanowieniem z [...] października 2009r.) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2006r. o pobraniu od M.W. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Stan sprawy przedstawia się następująco: Prezydenta W. decyzją z [...] listopada 2006r. orzekł o pobraniu od M.W. jednorazowej opłaty w wysokości 14 534,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] , [...],[...] i [...] w obrębie [...], położone w rejonie ul. [...], spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] sierpnia 2009r. – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. W. – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] listopada 2006r. M. W. wnioskiem z 5 grudnia 2011r., uzupełnionym pismem z 16 stycznia 2012r., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2009r., powołując się na zebrane przez niego, wcześniej nieznane dokumenty, które zdaniem wnioskującego wskazują na brak podstaw do naliczenia opłaty planistycznej. Postanowieniem z [...] lutego 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z [...] sierpnia 2009r. opierając się na podstawie wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2012r. odmówiło uchylenia decyzji wydanych w postępowaniu zwyczajnym. M.W. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia, decyzją z [...] sierpnia 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2012r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podało, że w rozpoznawanej sprawie jako podstawa wniosku o wznowienie postępowania został wskazany art. 145 ust. 5 K.p.a. Przesłanka w nim wymieniona dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które musiały istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzje. Przepis art. 145 § 1. pkt 5 K.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Artykuł 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wymaga więc kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, dowody o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia". Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności, dowody mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, mielibyśmy wtedy bowiem do czynienia z odmienną oceną zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą organ jest przecież związany. W przedmiotowej sprawie w ocenie skarżącego nowym dowodem, o którym jest mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. jest miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) (w szczególności rysunek planu i tekst planu). Z akt sprawy wynika, iż Prezydent W. w dniu wydawania decyzji Nr [...] wiedział o istnieniu miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. Oceniał jego zapisy pod kątem ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki Nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...] położone w rejonie ul. [...] spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. Wobec stwierdzenia, że organ wiedział o istnieniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. to nie zaszła przesłanka do wznowienia przedmiotowego postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. M. W. w skardze wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. [...] sierpnia 2012r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] czerwca 2012r. z powodu niezgodność z prawem miejscowym, tj. uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z [...] czerwca 2002r. Skarżący zarzucił: błędy w ustaleniach faktycznych, które w zasadniczy sposób rzutowały na wynik sprawy, a mianowicie błędne przyjęcie przez organ, że właściwa w sprawie nieruchomość została przekwalifikowana uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002r. z rolnej na mieszkaniowo-usługową; naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 1 i ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002r.; wadliwe i nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym oparcie się w postępowaniu dowodowym na nieznajdującym zastosowania w przedmiotowej sprawy operacie szacunkowym, który został sporządzony dla innej niż będąca przedmiotem sprawy nieruchomości i uznanie ww operatu za główny dowód w sprawie. Skarżący podniósł, że organ błędnie uznał, że przedmiotowa działka była najpierw określona jako rolna, a następnie mocą uchwały Rady Gminy W. z 2002r. miała stać się działką mieszkaniowo-usługową. Zdaniem skarżącego już od uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994r. była określona jako MU-1 (mieszkaniowo-usługowa). Powyższe wynika z załącznika nr 1 do ww uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994r. Z kolei uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002r. w § 2 ust. 1 ustaliła dla terenu objętego planem stawkę opłaty planistycznej w razie wzrostu wartości nieruchomości, np. poprzez zmianę jej przeznaczenia, zaś w ust. 2 § 2 wyłączyła zastosowanie ust. 1 do nieruchomości oznaczonych wcześniejszą uchwałą jako MU1, MU2 i ZZ. Od podjęcia uchwały z 1994r. przedmiotowa działka była określona jako MU1 i winien do niej zastosowanie znaleźć § 2 ust. 2 uchwały nr [...], zatem brak podstaw do naliczania opłaty planistycznej. Skarżący nie zgadza się z twierdzeniem organu, że ówczesne oznaczenie MU1 dotyczyło jedynie niewielkiej części tej działki, tj. tej, na której znajduje się budynek, reszta zaś działki była opisana jako rolna (Rp). Dalej skarżący też zauważył, że za główny dowód zwiększenia wartości nieruchomości potraktowano operat szacunkowy z 22 grudnia 2005r., tymczasem operat ten nie dotyczy przedmiotowej nieruchomości. W ewidencji gruntów jest ona określona jako działka nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...], natomiast nagłówki ww operatu szacunkowego wskazują na działki o numerach [...], [...],[...] z obrębu [...]. Wynika z tego, że materiał dowodowy, na którym w całości oparł się urząd nie był właściwy, gdyż dotyczył innej nieruchomości. Nadto, organ w decyzji wskazywał na nieruchomość w rejonie ul. [...], a nie przy ul. [...], co ma o tyle istotne znaczenie, że w pobliżu ww ulicy rzeczywiście znajduje się działka rolna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2012r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wymienione w stanie sprawy decyzje zostały podjęte w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, tj. w postępowaniu wznowieniowym. Przedmiotem przeprowadzonego postępowania wznowieniowego była sprawa zakończona decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2009r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] listopada 2006r., której przedmiot opisano w stanie sprawy. Podstawę prawną wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W myśl tej normy, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wobec braku stwierdzenia zaistnienia w sprawie wymienionej przesłanki, doszło do odmowy uchylenia ostatecznej decyzji orzekającej w przedmiocie tzw. opłaty planistycznej. W ocenie Sąd rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania z 5 listopada 2011r., uzupełnionym pismem z 16 stycznia 2012r., powołał się na zebrane przez niego dowody, wcześniej nieznane i dokumentujące w jego ocenie brak podstaw do naliczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek zmiany planu. Dowody te załączył do przedmiotowego wniosku. W skład tych dokumentów weszły w szczególności: uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru Z., rysunek planu z 1994r., uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002r. zmieniająca uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru Z., uchwała Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2002r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002r., decyzja z [...] listopada 2006r., i inne dokumenty związane z określoną opłatą planistyczną. Tymczasem, aby doprowadzić do stwierdzenia, iż w sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zaistniała, koniecznym byłoby zaistnienie łącznie trzech przesłanek: - po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody musiałyby być istotne dla sprawy i nowe, - po drugie, musiałyby istnieć w dniu wydania decyzji o opłacie planistycznej, po trzecie, musiałyby nie być znane organowi, który wydał decyzję o opłacie planistycznej. W ocenie Sądu organ na podstawie analizy wniosku skarżącego o wznowienie postępowania i załączonych do niego dokumentów prawidłowo uznał, że istotnym, nowym dowodem, którego wymaga art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., dla skarżącego był przede wszystkim miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] grudnia 1994r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), czyli zarówno tekst uchwały, jak i jej załącznik graficzny. Dalej organ prawidłowo przyjął, iż nie mieści się on w pojęciu ujawnionego, nowego, nieznanego organowi wydającemu decyzję w przedmiocie opłaty planistycznej dowodu. Z akt sprawy, w tym treści decyzji z [...] listopada 2006r., wynika bowiem, że Prezydent W. w dniu niniejszej decyzji wiedział o istnieniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego obszaru Z., albowiem oceniał jego zapisy w kontekście ustalanej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...],[...],[...] z obrębu [...] Wówczas opierając się m. in. na treści i rysunku ww planu ustalono, że działka nr 15 (oznaczenie przed podziałem) w przeważającej części (bo obejmującej swoim zakresem po podziale niezabudowane działki nr [...],[...],[...] i [...]), znajdowała się na terenie rolnym oznaczonym symbolem RP, natomiast tylko jej środkowa część – zabudowana (po podziale działka [...]), znajdowała się na terenie zabudowy mieszkaniowej, siedliskowej i usługowej oznaczonej symbolem MU-1. Natomiast w planie uchwalonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. przedmiotowa nieruchomość położona jest w obszarze oznaczonym symbolem MU3 (tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej niskiej intensywności). W świetle powyższego za prawidłową należało uznać tezę organu, że w sprawie nie doszło do skutecznego zaistnienia przesłanki wznowieniowej, w konsekwencji brak było podstaw do uchylenia decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Dalej z kolei - wobec treści postawionych w skardze zarzutów i prezentowanej przez skarżącego argumentacji - podkreślić należy, że instytucja wznowienia ma na celu usunięcie wad postępowania administracyjnego, i dlatego - stosownie do art. 149 § 2 K.p.a. - najpierw prowadzi się postępowanie co do przyczyn wznowienia - aby ustalić, czy zachodzi przyczyna wznowienia, po ustaleniu zaś przyczyny prowadzi się postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (wyrok NSA z 3.01.2007r., sygn.. akt I OSK 1537/06, publ. Lex nr 507083). I tak skoro przeprowadzone postępowanie wznowieniowe co do przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. doprowadziło organ do stwierdzenia braku zaistnienia w sprawie przesłanki wznowieniowej, to nie było podstaw do kontynuowania postępowania co do istoty sprawy, czyli rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Wobec zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.